Inspirational Food For Thought With Explanation Mga Nobela at Kwento

Overthinker pa naman ako. “Let’s eat.” simpleng salita niya na kinatango ko na lang. Binaliwala ko na lamang ang mga iniisip ng utak ko at kumain na lang dahil kawawa na ang sikmura kong gutom. Lumipas ang ilang minuto na sobrang tahimik lang namin na kumakain ng kaniya-kaniyang pagkain. Dahil hindi naman siya nagsasalita ay tahimik lang din akong ninanamnam ang kinakain kong adobo fried rice na may fried dinosaur— este chicken. Ang laki kasi ng hita ng manok kong kinakain kaya parang dinosaur na ata ‘to.

I wished we could be together this Yuletide season. Last Christmas and New Year's Eve, we're both penniless. We're both sad for I just slept while others were making gala and merriment. He, too, has been frustrated that we were together. The book "A Thought A Day" is my all-time favourite. It is like an "Our Daily Bread", which offers divine wisdom. Thus, since Rodea was requesting from me an inspirational e-mail, I decide to get from the said book. Actually, I started it last Thursday. It's half-done.

Ginagawa na naman akong laughstock nito. Pero ok lang. Kung makikita ko naman oras oras ang ngiti nya. Kakaiba kasi yung ngiti nya eh. I love seeing it. Its like vitamin C and E. Nakakaenergize at nakakapagpaganda. In short. Inspiration. Haha. Oo na sige na. Nahulog na ko. maybe i can finally love again. Maybe i found the guy i would like to be part of. And maybe.. its him.

Kaya nang tumayo ako, dahan-dahan, parang may bakal sa tuhod ko, at iniwan ang tray na binaboy nila— isang bagay lang ang malinaw sa isip ko. Mas mabagsik pala ang gutom kapag hindi pagkain ang kinakain, kundi dignidad.

Hindi lang iyon dahil sa pagkain kundi sa sinabi ni Thrasius na nag-udyok sa kaniya na tanggapin ang egg pie. “Your pride won’t feed you. Ang pagtampo sa pagkain o pag-iwas ay parang sinabi mo na rin na walang halaga ang buhay mo. Kahit ayaw mo, kumain ka. God created the food to keep us alive to survive the battle while reaching our goals. Natutunan ko ito sa kababata kong namatay matapos akong isalba mula sa pagkalunod sa dagat,” sabi noon ni Thrasius.

Ewan ko kung nagkakataon lang pero lagi kami nagsasabay ng dampot sa iisang pagkain kaya naman minabuti ko na lang na kainin na lang muna ang nakuha ko kahit kaunti pero laking gulat ko nang lagyan ni Sidney ang plato ko. "Nako Ma'am, huwag na po" "No, you need that, kailangan mong kumain ng marami para healthy brain, this is good for nerves, good for brain nang maging maayos ang pag-iisip mo ng mga ideas, this is also non-carb, good for treating depression lalo sa mga taong nasasaktan sa pag-ibig" Sabi niya na nagpatahimik sa lahat at ako naman eh muntik nang mabilaukan!

Bahagya siyang tumango, parang tinanggap lang iyon bilang isang katotohanang hindi na kailangang palalimin. “At isa pa,” dugtong niya bago tuluyang umalis. “Make sure to eat before sleeping. Kapag hindi mo ginawa, hindi ka makakakuha ng bagong impormasyon galing sa akin.” Napakunot ang noo ko. “Iyon ba ay banta?” Bahagya siyang ngumiti—isang ngiting hindi ko alam kung biro o seryoso. “Motivation,” sagot niya.

"Ganyan talaga siya. Mabait, at hindi nagmamalaki. Kagaya ng mentor niya, si Chef Alfred — parehong gusto lang nila na mapasaya ang mga tao sa pamamagitan ng pagkain. Hindi para sumikat, kundi para maramdaman ng tao 'yung passion sa bawat subo." Tumango si Bernard, nagiging sentimental bigla. "Tama ka, apo. 'Yan ang tunay na chef — 'yung nagluluto hindi lang para sa tiyan, kundi para sa kaluluwa." Tahimik na tumango si Fae, sabay ngiti. Sa sandaling iyon, parang naging kumpleto ang umaga — tawanan, pagmamahalan, at inspirasyon sa iisang mesa.

Maaari niyang sabihin na ang mga sako ay puno ng pagkain. Magkatabing naglakad sina Laelia at James. Ibinuka niya ang kanyang bibig at sinabing, “Ang pagkaing hiniling ng aking ama sa mga tao na ihanda ay hindi lamang basta bastang pagkain. Ito ay spiritual grain." “Spiritual grain?” Nagulat si James.

“Dad, kain po. Gusto ninyo bang magpadala ako dito ng lunch para sa inyo?” “Busog pa ako. Bakit nagtitiyaga ka sa video? Bakit hindi mo sila puntahan?” aniya. Kumunot ang noo ni Allan sa sinabi ng ama. “Dad, bago ‘yan sa pandinig ko.” Umupo siya sa harapan ng anak. “Naisip ko lang, hindi ka na bumabata. Kailangan mo ng pamilya. Inspirasyon upang ganahan ka lalong magpursige sa buhay.”