Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

Nasa mga pagkain lang talaga ang atensiyon ko para hindi ako ma-distract sa presence niya. Umakto nalang ako na parang pinipili-pili ko kung saan at ano ang tutusukin ko para kainin. Parang nag-i-einie mini miney moe lang ako. Nang maka-ipon na ako ng lakas ng loob para tignan siya ay talagang namangha ako sa nasaksihan ko!

At takot ang pinakamadaling kontrolin. Hinarap ko ang mga pagkaing nakahain sa harap ko. Ang bango, ang ayos ng presentation, obvious na high-end at bawat kagat na ginagawa ko ay sinasadya kong namnamin. Slow, controlled, as if wala akong iniisip na kahit anong masama. A good meal calms the mind. And a calm mind makes better decisions.

So… could it be… him? Bago pa tuluyang mahulog sa malalim na pag iisip ay pinilit niya na lang na alisin ang anumang tungkol sa pagkain na iyon sa isip niya. She have to focus and what she needs to do. Right now. Tsaka niya na iisipin ang mga bagay na kung tutuusin lang ay hindi naman dapat pagtuunan ng pansin at pag iisip. Inii stress niya lang ang sarili niya ng maaga.

“Mabuti pa ay kumain ka muna. May dala kaming pagkain. Ito ang napapala ng nagpapalipas ng gutom. Wag ka na munang pumasok bukas. Magpahinga ka muna para makabawi ka ng lakas. Ipahinga mo muna ang isip at puso mo hanggang sa maka-move on ka.” “Tama si Meryl. Ayaw namin maghatid ng kaibigan sa mental, noh.” sumenyas ito kay Jeffy na handaan ako ng pagkain. Mababakas ang pag aalala sa mukha ng dalawa. Mukhang hindi maniniwala ang mga ito hanggat hindi nila nakikita ang lalaking ‘yon.

paliwanag ni Amara with action pa kung paano niya inabot ang tubig. “ Ah, ganon talaga yon. Kapag nakafocus siya sa isang bagay. Wala siyang pakialam sa paligid niya. Kaya ang pagkain niya dapat ay inaabot para maaalala lang niya na kailangan niyang kumain. “ “ That’s weird, ako kahit nakafocus sa pagsusulat ko. Kahit papaano may sense pa rin ako sa paligid ko”

Kundi dahil inaayos ko ang sarili kong pag-iisip. Hindi pwedeng pumasok ako sa meeting na ito na may kahit anong kalabuan sa isip ko. Kailangan malinaw. Kailangan kontrolado. Kailangan handa. Pagbangon ko ay dire-diretso na. Naligo at naghanda. Walang unnecessary na galaw. Walang distractions. Paglabas ko ng kwarto ay naroon na si Mama. Nasa kusina. Tahimik na naghahanda ng kape. Hindi siya nagsalita agad. Hindi rin ako.

Sumasakit na ang ulo ko sa kaiisip kung papaano kami makakahanap ng bagong lugar na uupahan. Biglang bumukas ang pinto at niluwa noon si Margarita na may dalang tray ng pagkain. “Mag-lunch ka muna. Kumain ka muna ng magkalaman iyang tiyan mo. Alam kong busy kang masyado pero h'wag magpaka-stress na masyado at huwaf mo ring kalimutang kumain sa tamang oras. Baka mamaya magkasakit ka naman.”

Nagsimula na akong galawin ang mga pagkain na nakahanda. Wala pa ring imikan ang nagaganap sa aming dalawa. Wala rin naman akong maisip na pwedeng pag-usapan kaya mas inabala ko na lamang ang sarili sa mga pagkain. Habang kumakain ay nakikita ko sa may peripheral vision ko na hindi pa rin siya matigil sa katitingin ng mga papeles.

Kung maaari sana ayaw ko munang marinig dahil nag iiba ang pakiramdam ko lalo na at naiisip ko yung eksena kagabi sa sinehan. Pinilig ko nalang ang ulo ko at hinila na ito papunta sa canteen. Medyo gutom na ako dahil hindi ako nakapag dinner kagabi tapos kaninang umaga wala akong ganang kumain. Sabi ko nga at hanggang kagabi lang papayagan ko ang aking sarili na iyakan ito. Dahil kinabukasan ay ang utak ko na ang pagaganahin ko. Hindi naman kasi pwede na sa lahat na lang ng oras ay puso ang paganahin. Naisip ko kung mag mumukmuk ako at dibdibin ang nangyari ay ako din lang naman ang mag suffer kaya kakain na ako ng marami mamaya.

komento niya before taking a spoonful of food. Hindi ko na lamang siya sinagot at nagsimula na lang din akong kumain. ... At least that's what I was trying to do. Dahil kahit anong pilit ko na ituon lamang sa pagkain at sa kumakalam kong sikmura ang atensyon ko, hindi ko mapigil ang mga mata ko na tumungo kay Icarus. He was eating peacefully and in silence. He wasn't even paying attention to me. Hindi katulad ko na hindi mapakali because he's sitting beside me and there's only a very little space between us that I felt like his warmth had me wrapped once again.