Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

Ramdam ko ang pag-iinit ng pisngi ko sa simpleng gesture na 'yon. Damn. I cleared my throat as I silently scolded myself for feeling something after that forehead kiss. I inhaled a sharp breath and shook the unnecessary thoughts away. Self, umayos ka. So, instead of thinking about it at nag focus na lamang ako sa pag aayos ng hapag kainan. Alam naman nating sobrang clingy lang talaga si Eli.

More draining. Which meant I had to be more careful. More attentive. Eventually, I slipped out of the bedroom and closed the door halfway, leaving it cracked just enough so I could still hear her if she stirred. The kitchen still smelled faintly of butter, eggs, and ginger tea. I rinsed the pan, wiped the counter, and kept my movements quiet. Something was grounding in routine — something that steadied the constant calculations running in my mind. Meals. Appointments. Rest. Hydration.

Pero wala siyang natanggap na tawag galing dito. Nakalimutan kaya nito ang nangyari? Pero kung sakali man na hindi nito matandaan ang ginawa nito kagabi ay mas mainam na rin iyon para sa kaniya para hindi sila magkaroon ng awkward na pakiramdam kapag nagkita silang muli. Pero siya, paano niya makakalimutan ang tungkol sa nangyari? Fresh na fresh pa ang lahat ng nangyari sa isip niya. Idagdag pa na dahil dito ay hindi siya nakatulog ng maayos. Huminga siya ng malalim at sinubukang mag-focus sa pagkain ngunit isang tinig ang biglang nanggaling sa likod niya na dahilan para mapaubo siya at mabulunan ng wala sa oras.

Maging si Mamay ay tahimik lang din na kumakain. Itinuon ko ang atensiyon ko sa mabilis na pagkain para mabilis na akong matapos. Habang tumatagal kasi ay nararamdaman ko ang lalong paglala ng namumuong tensyon sa dining area. Nagiging dahilan iyon para makaramdam ako ng pagkailang.

"It’s just that I’m thinking about work. Continue eating now, Chantal. Huwag mo na akong isipin." Narito ang mas pinahabang bersyon ng iyong teksto na may ilang dagdag na detalye upang mas mapalalim ang narasyon at emosyon ng mga tauhan: Sinubukan niyang ibalik ang atensyon sa pagkain, ngunit hindi niya maiwasang muling mag-isip. Habang nagpatuloy ang kanilang simpleng salu-salo, nanatili ang bigat sa kanyang dibdib—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Parang may bumabagabag sa kanya, isang bagay na hindi niya pa lubos na natutukoy, ngunit unti-unting bumibigat sa kanyang isipan.

Ngumiti lang ako at binalik ang atensyon ko sa pagkain. Dumaan ang mga linggo, at unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa sarili ko. Hindi na ako kailangang sumigaw para mapansin. Hindi ko na kailangang mag-post ng kung anu-ano para lang mapansin ng mundo. Sa simpleng pag-aaral, sa simpleng pagkanta, at sa pakikinig sa sarili ko—nahanap ko ang peace na matagal kong hinanap sa maling paraan noon.

Kumain naman siya kaninang umaga yata sa pagkakaalala niya pero bakit ganun na lamang ang gutom na nararamdaman niya. Itinuon na lamang niya ang kanyang pansin sa kanyang pinapanuod at sa pagkain. Pa- inom inom lang din siya ng beer habang ngumunguya ng manok. Dahil nga ang kanyang atensiyon ay nakatuon lamang sa pagkain ay hindi na niya napansin pa na nakadami na pala siya ng nakain.

And she had to take the cold water in front of her in one gulp in order to keep her out of reverie. Mabilis siyang tumungo at wala sa sariling kumuha ng Pissaladière. Kailangan niyang gawin iyon upang tuluyan siyang mag-focus. Maybe she really needed to eat para tumigil ang pagtetensiyon niya. When her stomach is busy grinding food, the nerves will surely go away. Right. She needed to eat. Kung sabagay gutom na rin siya. She just have to eat a little, not look at Aaron again, cut the wine intake and she’ll surely go home unscathed.

Amoy na amoy ko pa ang mamahaling pabango niya. Para tuloy akong kumakain ng pabango. Huwag ko na nga lang siyang pansinin at makakain na nga lang. Kapag pinapansin kasi laging nagpapansin. Tinuloy ko na lang ang pagkain ko kahit ramdam na ramdam ko ang titig niya. I tried to ignore him but he spoke again. "Keep this in mind Frahnss..." Mabagal kong nginuya ang kinakain ko at hindi siya pinatakan ng tingin. Nanatiling nakapako ang tingin ko sa aking pinggan habang ang mga tainga ko ay focus lang sa sasabihin niya.

Lately, hindi na ito masyadong gumagalaw bagama't paminsan-minsan ay naramdaman ni Brenda ang maliksi nitong paggalaw. Pagpasok niya sa cafeteria ay dumiretso ito sa counter at nag order. Self Service ang hospital's cafe kaya siya na rin ang nagdala ng tray na may laman ng kaniyang pagkain. Habang kumakain si Brenda ay naglalaro sa kaniyang isipan ang mga pangyayari sa kaniyang buhay. Ang umagang ito ay may malaking impact sa kaniyang pag-iisip at nagdulot ng pagbabago sa kaniyang isipan, dahil dito ay halos hindi niya malunok ang pagkain. Hindi na kaya ng kaniyang konsensya ang nararamdaman subalit hindi niya alam ang kaniyang gagawin. Wala na sigurong naniwala pa sa kaniya.