Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

And she had to take the cold water in front of her in one gulp in order to keep her out of reverie. Mabilis siyang tumungo at wala sa sariling kumuha ng Pissaladière. Kailangan niyang gawin iyon upang tuluyan siyang mag-focus. Maybe she really needed to eat para tumigil ang pagtetensiyon niya. When her stomach is busy grinding food, the nerves will surely go away. Right. She needed to eat. Kung sabagay gutom na rin siya. She just have to eat a little, not look at Aaron again, cut the wine intake and she’ll surely go home unscathed.

Amoy na amoy ko pa ang mamahaling pabango niya. Para tuloy akong kumakain ng pabango. Huwag ko na nga lang siyang pansinin at makakain na nga lang. Kapag pinapansin kasi laging nagpapansin. Tinuloy ko na lang ang pagkain ko kahit ramdam na ramdam ko ang titig niya. I tried to ignore him but he spoke again. "Keep this in mind Frahnss..." Mabagal kong nginuya ang kinakain ko at hindi siya pinatakan ng tingin. Nanatiling nakapako ang tingin ko sa aking pinggan habang ang mga tainga ko ay focus lang sa sasabihin niya.

Lately, hindi na ito masyadong gumagalaw bagama't paminsan-minsan ay naramdaman ni Brenda ang maliksi nitong paggalaw. Pagpasok niya sa cafeteria ay dumiretso ito sa counter at nag order. Self Service ang hospital's cafe kaya siya na rin ang nagdala ng tray na may laman ng kaniyang pagkain. Habang kumakain si Brenda ay naglalaro sa kaniyang isipan ang mga pangyayari sa kaniyang buhay. Ang umagang ito ay may malaking impact sa kaniyang pag-iisip at nagdulot ng pagbabago sa kaniyang isipan, dahil dito ay halos hindi niya malunok ang pagkain. Hindi na kaya ng kaniyang konsensya ang nararamdaman subalit hindi niya alam ang kaniyang gagawin. Wala na sigurong naniwala pa sa kaniya.

Pero sa lagay niya, kahit ano pang pagkain ang ihanda sa kanya sa oras na yun ay sasarap talaga sa kanyang panlasa lalo na’t ganitong gutom na gutom siya. Nasa isip din niyang mag-boycott at hindi kakain para ma-alarma ang sino mang nagdukot sa kanya. Pero kapag ginawa niya iyon ay hindi siya makapag-isip nang maayos kung paano pakikipagharap sa mastermind ng nagpadukot sa kanya. Kailangan meron siyang presence of mind, at hindi niya iyon magagawa kung gutom siya.

Bagay na napakaimposibleng mangyari sa ngayon. Dahil doon ay tila nawalan na ako ng ganang kumain. Kaya kahit halos hindi ko pa napapangalahati ang pagkain na inilagay ko sa plato ko ay tumayo na ako. Bahagya pa ngang padabog iyon. Ramdam ko naman ang pagsunod ng tingin nilang lahat. "Ayoko nang kumain. Tapos na ako." walang emosyon na saad ko.

"Don't look at your watch, focus on your food or else hindi kita papalabasin dito," ika niya na ikina simangot ko lalo. "Ok ok..." sambit ko kaya nag concentrate sa aking pagkain. Nang matapos ako patakbo akong pumasok na muli sa aking kwarto para mag tooth brush. Napamura ako ng makita ko ang time na naman, limang minuto na lang time na namin kaya paano pa ako nito makakahabol sa isip isip ko.

Ngumiti na lamang ako kay Isles at umiling. “Nothing, Isles. I’m fine.” Tumango na lamang si Isles ngunit nanatili ang tingin niya sa ‘kin, seryoso at pinagmamasdan ako. He noticed how bothered I am! Ngunit hindi na siya nagsalita at hinayaan ako. Nag-iwas na lamang ako ng tingin habang kumakain. Alam kong kapag nagtama pa ang paningin namin ay wala akong kawala. He’s like a mind reader. He’ll know it.

Pagkasarado niya ng pinto ay agad kong tinabunan ng unan ang ulo ko at nagpawala ng sigaw. “Bakit ko ginawa yon!” sigaw ko. Ang isa kong kamay ay hinahampas ang kama. “Humingi lang ng sorry, bakit kailangan pang ganon?” nababaliw kong sigaw. Hindi ko alam ilang oras akong wala sa sarili. I tried to eat but I can't stop my head from thinking about what happens kaya nawawala ang attention ko sa pagkain at nauuwi sa sabunot sa sarili.

Mahina itong natawa habang pinagmamasdan ako. "Uminit lang ang ulo ko kanina. Sa lahat kasi ang ayaw ko ay iyung malagay sa alanganin ang health. Well, nangyari na iyun, and hindi daw ako makukulong or makakasuhan so, pwede na nating i-enjoy ang mga pagkain na nasa harapan natin. " nakangiting muli niyang wika. Tumango ako tsaka ko itinoon ang buo kong attention sa mga pagkain na nasa harapan ko.

Kasunod niya ang isa pang kasambahay. Pagod akong sumandal sa swivel chair, hinilot ko ang sintido ko. Pagtingin ko sa pambisig na relo, maghahating gabi na pala. Nabaling ang tingin ko sa pagkaing walang nabawas. Sa dami ng ginawa ko, hindi ko na naalalang kumain. Bumuntong hininga ako at sandaling pumikit. Kahit gusto kong tumahimik kahit ilang minuto lang ang isip ko, I can’t. May pumapasok na dapat kong gawin, idea, at plano. Ang ingay nila sa isip ko!