Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

We bade goodbye and I proceeded to check more of the emails that I received. It’s almost lunch time pero hindi ko pa alam kung saan ako magla-lunch ngayon. I could go out and find any resto to eat at, I could also have my food delivered. Hindi ko alam kung ano exactly pero may specific na hinahanap na pagkain iyong utak ko. Yes, it’s my brain that’s thinking about food so much. Hindi ko nga ma-figure out kung anong pagkain talaga. After reading and replying to some emails, I exited the email tab and searched for a nice resto. Sanay naman akong kumain mag-isa kaya okay lang din kung sa labas ako kakain.

Manning immediately keep his folder as he urges me to eat. Hindi na lang ako umimik at tahimik na lang na tumango. Baka kasi mas humaba pa ang usapan namin kapag nagbitaw pa ako ng salita. At kapag nangyari iyon malamang sa malamang na mautal na naman ako. And only after few seconds, I devour my meal in silence. Pinilit ko rin na huwag nang Napatingin sa kanya habang kumakain kaming dalawa. Mahirap na kasi. Baka kahit sa pagkain niya ay pagpantasiyahan ko na siya— wait.

tumingin ako sa kanya at tumingin din siya sa akin. “Hindi ah, napatingin lang ako.” tanggi ko. Hindi siya sumagot at gigil na nagtusok ako sa pagkain ng hindi nakatingin. “Aray!” imbis na pork ‘yung natusok ko gamit ang tinidor, natusukan ko ang kamay ko. “Focus on your food.” seryosong sabi niya habang tinitignna ang kamay ko na napuruhan ko.

Pero siya rin ang nagbitiw at nagsubo ng pagkain. Nagproseso pa ang utak ko sa mga nalaman. "Kumain na muna tayo Ellen," tawag niya sa pansin ko. "Ahh yeah." tanging sagot ko na lang kay Greg. Na sa pagkain ko ang mga mata pero malayang nagsusuot ang isipan ko sa kahit saang parte ng utak ko, para pagtagpi-tagpiin ang mga bagong impormayong nalalaman ngayon.

“Kamusta ang pakiramdam mo?” “Medyo ayos lang naman ako.” “Mabuti na lang nilabanan mo ang lason iha.” “Simula ngayon, dapat maging sensitive tayo pagdating sa pagkain na hinahanda. Kailanga mo ng titikim palagi ng pagkain mo.”

Walang bakas ng pagod sa mukha niya, pero may lalim ang mga mata—mata ng isang taong alam na ang susunod na kilos ay hindi na puwedeng bawiin. Sa kusina, tahimik siyang naghanda ng kape. Walang music. Walang notifications. Pinili niyang marinig muna ang sarili niyang paghinga. Isang bagay na matagal na niyang natutunan sa industriya: kapag masyadong maingay ang mundo, kailangan mong pakinggan ang loob mo.

"Ang liit naman ng esophagus mo, samantalang ako kahit anong daming isubo sa bibig ko ay hindi ako nabibilaukan." Bibig o bunganga? Kanina pa bulong ng bulong ang isipan ko, kaya pati ako nadadamay sa pinagsasabi ng isip ko, hays nababaliw na naman ako pati sarili ko kinakausap ko na naman. "Tsaka hindi mo kailangang magmadali, may 30 minutes pa naman bago tayo pumunta sa pupuntahan natin." "Tapos na po ako." Kahit gutom pa ako ay itinigil ko na ang kinakain ko, nawalan na ako ng ganang kumain dahil sa mga binubulong ng isip ko.

Mas lalong nagpapabigat ang ihip ng hangin sa akin. Tahimik lang kaming kumakain. Naka-focus lang ako sa aking pagkain dahil hanggang ngayon ramdam ko pa rin ang lagkit ng tingin ng kanyang mga mata. Ayaw niya akong lubayan. "Naalala mo pa ba iyong time na kumain tayo ng ramen sa labas ng convenience store tapos nahulog pa iyong chopstick mo kaya ininom mo na lang kahit mainit na mainit pa iyon?"

May mga tunog lang ng plato at kubyertos, tapos yung mahinang ugong ng electric fan. Pero kahit anong pilit kong mag-focus sa pagkain, bumabalik pa rin sa alaala ko yung kagabi—yung mga sandaling hindi ko dapat nakita. Yung hiya. Yung bigat. Yung pakiramdam na parang may mali sa loob ko. “Stop,” sabi ko sa isip ko. “Tigilan mo na.” Sabay iling, parang kayang mawala yung mga naiisip ko kapag inalog ko lang ulo ko.

Ngayon, para sa unang pagkakataon, malaya akong umupo, mag-order ng pagkain na gusto ko, at magbasa ng libro nang hindi iniisip ang kanyang presensya. Napansin ko na hindi ko na kailangang tumutok sa kung ano ang iniisip niya o kung paano niya mararamdaman ang bawat galaw ko. May ganitong kakaibang kapayapaan na dulot ng pagiging independent. May ganitong kaligayahan na dulot ng sariling pagpili.