Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

“Kamusta ang pakiramdam mo?” “Medyo ayos lang naman ako.” “Mabuti na lang nilabanan mo ang lason iha.” “Simula ngayon, dapat maging sensitive tayo pagdating sa pagkain na hinahanda. Kailanga mo ng titikim palagi ng pagkain mo.”

Walang bakas ng pagod sa mukha niya, pero may lalim ang mga mata—mata ng isang taong alam na ang susunod na kilos ay hindi na puwedeng bawiin. Sa kusina, tahimik siyang naghanda ng kape. Walang music. Walang notifications. Pinili niyang marinig muna ang sarili niyang paghinga. Isang bagay na matagal na niyang natutunan sa industriya: kapag masyadong maingay ang mundo, kailangan mong pakinggan ang loob mo.

"Ang liit naman ng esophagus mo, samantalang ako kahit anong daming isubo sa bibig ko ay hindi ako nabibilaukan." Bibig o bunganga? Kanina pa bulong ng bulong ang isipan ko, kaya pati ako nadadamay sa pinagsasabi ng isip ko, hays nababaliw na naman ako pati sarili ko kinakausap ko na naman. "Tsaka hindi mo kailangang magmadali, may 30 minutes pa naman bago tayo pumunta sa pupuntahan natin." "Tapos na po ako." Kahit gutom pa ako ay itinigil ko na ang kinakain ko, nawalan na ako ng ganang kumain dahil sa mga binubulong ng isip ko.

Mas lalong nagpapabigat ang ihip ng hangin sa akin. Tahimik lang kaming kumakain. Naka-focus lang ako sa aking pagkain dahil hanggang ngayon ramdam ko pa rin ang lagkit ng tingin ng kanyang mga mata. Ayaw niya akong lubayan. "Naalala mo pa ba iyong time na kumain tayo ng ramen sa labas ng convenience store tapos nahulog pa iyong chopstick mo kaya ininom mo na lang kahit mainit na mainit pa iyon?"

May mga tunog lang ng plato at kubyertos, tapos yung mahinang ugong ng electric fan. Pero kahit anong pilit kong mag-focus sa pagkain, bumabalik pa rin sa alaala ko yung kagabi—yung mga sandaling hindi ko dapat nakita. Yung hiya. Yung bigat. Yung pakiramdam na parang may mali sa loob ko. “Stop,” sabi ko sa isip ko. “Tigilan mo na.” Sabay iling, parang kayang mawala yung mga naiisip ko kapag inalog ko lang ulo ko.

Ngayon, para sa unang pagkakataon, malaya akong umupo, mag-order ng pagkain na gusto ko, at magbasa ng libro nang hindi iniisip ang kanyang presensya. Napansin ko na hindi ko na kailangang tumutok sa kung ano ang iniisip niya o kung paano niya mararamdaman ang bawat galaw ko. May ganitong kakaibang kapayapaan na dulot ng pagiging independent. May ganitong kaligayahan na dulot ng sariling pagpili.

Maging si Mamay ay tahimik lang din na kumakain. Itinuon ko ang atensiyon ko sa mabilis na pagkain para mabilis na akong matapos. Habang tumatagal kasi ay nararamdaman ko ang lalong paglala ng namumuong tensyon sa dining area. Nagiging dahilan iyon para makaramdam ako ng pagkailang.

"It’s just that I’m thinking about work. Continue eating now, Chantal. Huwag mo na akong isipin." Narito ang mas pinahabang bersyon ng iyong teksto na may ilang dagdag na detalye upang mas mapalalim ang narasyon at emosyon ng mga tauhan: Sinubukan niyang ibalik ang atensyon sa pagkain, ngunit hindi niya maiwasang muling mag-isip. Habang nagpatuloy ang kanilang simpleng salu-salo, nanatili ang bigat sa kanyang dibdib—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Parang may bumabagabag sa kanya, isang bagay na hindi niya pa lubos na natutukoy, ngunit unti-unting bumibigat sa kanyang isipan.

Ngumiti lang ako at binalik ang atensyon ko sa pagkain. Dumaan ang mga linggo, at unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa sarili ko. Hindi na ako kailangang sumigaw para mapansin. Hindi ko na kailangang mag-post ng kung anu-ano para lang mapansin ng mundo. Sa simpleng pag-aaral, sa simpleng pagkanta, at sa pakikinig sa sarili ko—nahanap ko ang peace na matagal kong hinanap sa maling paraan noon.

Kumain naman siya kaninang umaga yata sa pagkakaalala niya pero bakit ganun na lamang ang gutom na nararamdaman niya. Itinuon na lamang niya ang kanyang pansin sa kanyang pinapanuod at sa pagkain. Pa- inom inom lang din siya ng beer habang ngumunguya ng manok. Dahil nga ang kanyang atensiyon ay nakatuon lamang sa pagkain ay hindi na niya napansin pa na nakadami na pala siya ng nakain.