Eating Mindfully Mga Nobela at Kwento

inis na sita niya. Ibinaba ko ang tingin sa tray ng pagkain. Kapag hindi ako kumain, manghihina ang katawan ko at lalabo ang isip ko. Hindi puwede ‘yon. Kailangan kong maging malakas at alerto para makatakas. Nanginginig ang mga kamay kong inabot ang pagkain at pinilit ang sarili kong isubo ‘yon. Hindi umalis ang lalaking naka-shades, binabantayan ako habang kumakain.

But why do I feel this heavy feels in my chest? Malalim akong napabuntong hininga at saka lumabas nan g kwarto ko para maghanda ng dinner ko. Pagtingin ko da fridge ay may mga iniwan na namang pagkain si Yaya Miding. Kinuha ko ang isang container ay inilagay ‘yon sa microwave oven. Pagtapos ay naupo na ako sa dining para kumain. Habang kumakain ay natulala ako nang muling sumagi sa isip ko ang imahe ng paghahalikan ni Venice at Yu-jun kanina. Mabilis ko namang iniling-iling ang aking ulo para huwag nang isipin ang nakita ko kanina. Napasinghap ako dahil sa inis.

May sasabihin daw siyang mahalaga na nagbigay ng matinding kaba sa akin. "Makikipag kita kaba talaga? Palagay ko may alam na siya, Bunso." Naisip ko na din iyon. Naglalakad kami ngayon ni Ate dito sa mall. Napansin niya kasing lutang ako kaya pinilit niya akong lumabas kahit tamad na tamad ako. "For now kumain na muna tayo. Wag ka muna mag isip okay. Empty your mind and heart. Kasama mo ang Ate." Napangiti na lang ako at sulyap sa kanya.

I look at him when I saw that my mind is looking pretty messy. "Do you get it?I mean ,hindi ako sanay kaya naman pakiramdam ko mali kapag naisuot ko na o hindi bagay .Mali—i don't know"I shrugged my shoulders with unnecessary things I'm telling him again. "I get it.It seems like you're still finding your own style"bigla ay tumayo siya at naglakad sa harapan ng lamesa.Ang kanin naman ang sinunod kong kinuha habang salit salit ang paglingon sa kanya at sa pagkain.He began talking to somebody on the phone ,mas lumayo pa siya sa'kin kaya naman tinatanaw ko na lang siya habang kumakain ako.When I think that my stomach is 90% full tsaka ako tumigil sa pagkain at tuluyan ng ibinaba ang kutsara .Tin

“Wala, napansin ko kasing pumayat ka. Epekto iyan ng hindi mo pagkain sa tamang oras.” Hindi nagsalita si Ceska na piniling manahimik na lang. “Gusto mo bang i-alarm ko ang cellphone mo sa tamang oras ng pagkain para hindi mo makalimutan?” offer pa ni Brian, kailangan niyang turuan itong alagaan ang kanyang sarili at hindi dumepende sa kanya. Paano kapag iniwan na niya ito? Mas papabayaan niya ang sarili? Hindi iyon kakayanin ng kanyang konsensya kaya dapat itong matuto na ngayon pa lang.

At nagtagumpay naman siya dahil pansamantala, nakalimutan niya ang bumagababag sa isip niya at ni hindi na nga niya namalayan ang oras. Kung hindi pa tumawag si Adam ay hindi niya maiisip na tanghali na pala at kailangan na niyang kumain. Nakarinig na naman siya ng sermon mula sa kanyang nobyo at mabuti na lang paalis ito ng opisina kaya naputol ang mahabang sermon nito sa kanya. Nag-order na lang ako ng pagkain sa isang Food App at mabilis lang naman itong dumating kaya nakakain siya agad. Nag-send pa nga siya ng picture kay Adam bilang patunay na kumain na siya.

Mark focused his attention on the laptop and it was actually there that he was holding back his anger and emotions. Nang matapos maligo pumunta na kami sa restaurant para maka-kain ng tanghalian. Tahimik lamang si Mark kumakain at mukhang hindi pa nga tapos ito sa ginagawang trabaho–dahil kahit kumakain kami ng tanghalian naka-tuon naman muli ang atensyon ni Mark sa cellphone na may binabasa na mahalagang article.