Empty Space Furniture の小説・ストーリー

diretsang paliwanag niya at pinagbuksan ako ng dark brown na double door at matte finish ang disenyo. Bumungad sa akin ang malawak na kwartong malinis at minimalist ang mga mga gamit. Hindi ko na masyadong napagtutonan ng pansin ang kabuuang disenyo ng kwarto nang umikot ang itim na swivel chair na nasa harap ng desk na nasa gitna. Prenteng naka-upo si Vladimir habang maayos ang ayos ng buhok at damit niyang long sleeves button up shirt at itim ang necktie niya.

No furniture, no essentials—nothing to actually live in yet. Sinabi ko kasi noon kay Mommyla na gusto kong ako at ang mapapangasawa ko ang magdedesisyon sa interior design, to make it feel like our space. So, until we pick out the furniture and all the details, it’s just an empty house. Ang plano kong pag-aayos do’n at pagbili ng mga furnitures ay pagkatapos sana ng honeymoon namin ni Elisse. Pero hindi niya pa alam. Hindi ko pa ‘yon nabanggit sa kaniya. ⫘⫘⫘

“Hindi ko akalain na ang isang architect na kagaya mo ay maalam din sa mga furniture.” “Hindi naman ako expert, pero siyempre base sa mga naririnig na rin sa iba.” Tumungo si Sebastian. “Lahat ng mga furniture dito ay gawa sa Boniodendron minus. Sa tingin ko, hindi lang daang libo ang coffee table na yun, sa tansta ko mga nasa milyon o higit pa ang presyo niyan.” Nanlaki ang mga mata ni Sabrina sa sobrang gulat. “Sebastian, hin…hindi naman natin kailangan ng furniture.”

But the furnitures was very impressive, to the trestle table and classic pouf maging sa brown plaid sofa with heavy oak arms ay nagbigay ka simplehan sa magarang kabahayan. Nilibot ko pa ng tingin ang buong salas, there was a family picture on one wall, and a bookcase neatly stocked with paperbacks at the corner and gilded mirror beside them. I took a step onto the thick layer fabric cover of the floor and swirls my fingers through the white and feathery arm chair bago mag ngiti. Gusto kong magbigay ng komento sa nakikita ng mata ko pero tila ayaw naman bumuka ng aking mga labi ko.

Pagbukas niya ng malaking mahogany double doors, halos malaglag ang panga niya sa tanawing bumungad sa kanya. Sa gitna ng malawak na opisina, wala na ang mamahaling *Persian rug*. Nakatabi ang *coffee table*. At sa mismong gitna ng kwarto ay nakaparada ang isang kumikinang at itim na *miniature electric ride-on car*—isang eksaktong maliit na replika ng Range Rover ni Zeno. Kumpleto ito sa *leather seats*, *working headlights*, at *mini sound system*.

sita n'ya rito ngunit hinalikan lamang s'ya nito sa sintido at inakay na paakyat sa kanilang kwarto. Kung namangha s'ya sa condo ni Adrian ay mas lalo na sa kwarto nito sa bahay ng mga magulang. Talaga namang napakagalante ng pamilyang ito. Mula sa malaking kama na nasa gitna ng naturang silid hanggang sa mga mwebles ay talaga namang mga mamahalin at hindi basta-bastang mga brand. Halos lahat ay gawa ng mga kilala at sikat na mga furniture artist at bawat isa ay mga signature piece at talaga namang napakamahal.

Hindi maikakailang mayaman ang angkan nito simula pa man sa kapanahunan ng kanunu-nunuan nito. Bukod sa maganda ang tekstura ng bawat kagamitan. Napapanitili niyon ang modernong estilo ng mga lumang gamit kagaya na lamang ng lamesa at sofa. Mayroon ring malalaking closets, dalawang shoe-rack at isang malaking drawer na nakatayo malapit sa kama. Ang lapag ay may makakapal na mattress. Komportable ang mga paa kong naglakad nang sitahin ako ni Massimo.

Nakabukas ang sliding door sa mga oras na ‘yon kaya kitang–kita ang kama sa loob. Adjacent sa kama at living room ang kusina, dining area at banyo. Halos walang nakadikit sa puting pader maliban na lamang sa itim rin na orasan. Halos wala ring laman ang mga shelves cabinet maliban lamang sa iilang CD cases, books, comics, at cartoon figures. Ibinaba niya sa sofa ang wala gaanong laman niyang bag. Iilan na lang ang nadala niya nang tumakas siya at ‘yong iba nawala pa.

“Habang wala ako dito sa pilipinas, pinapagawa ko na ito kaya ayan matatapos na rin siya. Kulang na lang ng furnitures para malipatan.” “So bakit tayo nandito? Kung wala pa lang furniture?” tanong ko sa kaniya. “Uhm anjan kasi sa loob yung design. Hindi pa buo yung mga furnitures, pero merong isang room na puno na lahat.” Napatango-tango naman ako dahil sa sinabi niya.

Nasa kanan ang mini library na sigurado siyang espasyo para sa anak na lalaki, at puro manika naman ang nasa kaliwa. May long couch sa gitna at nakasagad sa pader na nahahati rin sa magkaibang disenyo. Princess couch ang para kay Claudine, at Harry Potter inspired naman hindi lang ang couch kundi ang buong espasyo para kay Claude. May mini slide, and swing din sa gitna ng silid. “Dad, bakit po may playroom at library here? Can I read those books?” namamanghang tanong ni Claude.