Empty Space Furniture Novels & Stories

Walang gaanong furniture ang tanging furniture lang dito ay bookshelves na walang nakalagay na libro mayroon din telivision, maliban doon ay wala ng makikita. Hindi ko maiwasan ang makaramdam ng panghihinayang kasi kahit gaano kaganda ang combination ng color at kung gaano kalaki ang silid ay ramdam ko ang lungkot sa ambiance nito. "Sino kaya ang naka-kwarto dito dati? Sayang naman mukhang napabayaan na."

Wala masiyadong ekstrang furniture at kung ano-ano pa. Binuhat niya si Barbara papunta sa kwarto nito na kulay puti ang theme. Napakalinis nito. Mayroong mga plushies sa harap ng bintana, at puno ng mga comic books at figurines na limited editions at special editions ang mga book racks at shelves. Kahit ang mga poster sa pader ay mga comic book characters. Kung hindi ito nakita mismo ng mga mata niya, hindi siya maniniwalang may ganitong side si Barbara.

Nang maka-adjust na ang paningin ko, nakita kong nasa empty space studio pala kami. Hindi madilim sa kwarto ngunit hindi rin masyadong maliwanag. Nakapatay ang malaking ilaw pero may liwanag pa rin mula sa mga kandila at sa ibang small bulbs na nagmistulang palamuti sa paligid. May nakita rin akong petals na nagkalat sa sahig at may bouquet na nasa ibabaw ng round table. Not only that, may mga pagkain na ring nakahanda.

Plus pa ang gestures nito sa mga bagay-bagay like sa mirror na nasa powder room. "Okay, so ganoon lang iyan dito, and proceed tayo sa next nito..." Lumabas sila. "The large kitchen room!" Binuksan nito ang kasunod na kwarto at bumungad sa kaniya ang malaking espasyo ng kitchen room. "Meet your long and extra large counter, same color sa mga cabinet but this is made of nara wood, pinakintab lang at kinulayan ng dark grey. Sa pagkakaalam ko kasi, mahilig sa grey color si Sir Martin that's why karamihan sa furniture dito is grey," paliwanag pa nito. "Tara next room po tayo," aya nito at dinala sila sa...

The designs also complements strong architectural features in a fresh and modern way. The furnitures were positioned thoroughly. The couches picked with fluffy throw pillows, the center table, collection shelves, paintings, curtains, rugs and everything. The TV was so wide, the size was 292 inches. Simple plain, but just huge. I always feel like I'm in the cinema except it's just too bright inside.

Sabi niya pa at pinaupo ako sa upuan na maid of bamboo pero mayroong foam. Inilibot ko ang paningin ko at nakita kong parang bahay na ito at hindi na shop, may malaking TV at puno ng upuan na made of bamboo sa gitna naman ay isang mahabang mesa na made of Glass. Napakaganda ng mga design rito masyadong simple pero elegante sa tingin ko ay expensive ang mga gamit na ito. Glass wall pala rito kaya kitang-kita ang nasa labas.

Sinuot ko kaagad ang damit na binigay na tamang tama lang ang sukat sa aking katawan. Pagkatapos kong pagmasdan ang aking sarili sa harap ng salamin ay itinabi ko agad ang paper bag sa gilid ng aking higaan at nagmamadaling lumabas ng silid. Bumungad ulit sa akin ang sala sa ikalawang palapag. Ginamitan nila ng neutral na paleta ang naturang sala na nakapagbigay ng malikhain na ilusyon para pagandahin pa lalo ang maliit na espasyo ng bahaging ito para pagmukhaing malawak. May apat na seater na sofa na kulay gray, sa ibabaw nito may apat na throw pillows. Dalawa ay hugis parihaba na pinaghalo ng kulay asul na turkesa at puti, ang dalawang unan naman na mas maliit sa dalawang unan at hugis p

v na flatscreen lang na katamtaman ang laki, may dalawang cabinet (isang malaki at maliit), may dalawang single sofa and in between them is a glass table na may mga magazine sa ibabaw. May vacuum cleaner sa tabi at trash can, may carpet naman akong nakita kahit papa’no— kulay itim nga lang. “Ang simple ng unit mo.” pag komento ko sabay tingin sa kanya. Sinarado niya ang pinto sabay lapag ng mga gamit ko sa tabi, dumiretso siya sa sofa at naupo.

I said when I noticed that nothing else is there aside from a cabinet and a table. “I usually work from home. Besides, this office is new,” he said. Marahan akong tumango bago naupo sa kanyang swivel chair. It really seems new. If he wants me to design it, then why not? I can turn this place into a pink room for tea parties. Hihi.

Amoy niya faint—mix ng expensive cologne, clean fabric, at something metallic na hindi ko ma-pinpoint, parang malamig na space after ulan. Sa gitna ng room, may malaking bed na covered in dark sheets. Hindi mukhang messy, hindi rin mukhang ginagamit madalas. Parang nandun lang siya as part of the design, hindi talaga para sa comfort. Beside it, may low table na may half-empty bottle ng liquor at dalawang baso na kumikislap sa ilaw ng city sa labas. Everything felt expensive. Pero hindi warm.