Novel & Cerita Empty Space Furniture

Bibilhan ko na lang ito ng carpet para mas cozy at presentable. Since may CR, naiisip ko na maglagay na lang ng hardiplex divider para magkaroon ng konting division sa studio-type space. Para ito sa private room ko, at room para sa mga fabric at susukatan kong customer. Maglalagay din ako ng couch sa lounge area para sa mga maghihintay. Tapos long table, parang office-style info desk, para ma-entertain ang mga bibili. Sa tabi naman, maglalagay ako ng steel racks para isabit ang iba pang mga items na ibebenta ko tulad ng keychains, headbands, ponies, at iba pa na hand made crochet.

Tinuro niya ang loob ng kwarto I walk myself in the nakita ko na ang sinasabi niya My room is filled with unnecessary boxes may mga laman na kung ano ano. Then there are alot of furniture. May malaking sofa na nakalagay ang na parang binalibag lang dito sa loob. Magulo at madumi ang buong kwarto. Nakita ko pa na sira ang aircon. Na parang pinaghahampas ng kung ano ano. May mga basang din na bulb sa sahig. The tiles are also wrecked.

Pagpasok niya, maingat niyang tiningnan ang kwartong ito na halos 20 metro kuwadrado. Hindi malaki ang espasyo, ngunit napakasimple nito, na may disenyong Japanese tatami.Bilang karagdagan sa buong hanay ng mga high-end na kagamitan sa home theater, mayroong double sofa kung saan maaari kang humiga at isang maliit na coffee table. Mayroong ilang mga uri ng prutas sa maliit na glass coffee table, lahat ay inihanda ni Marcus. Akala ni Beatrice ay ayos lang, mag-relax lang, at hindi nag-isip ng anumang psychological treatment.

Medyo bare pa ang loob at unti lang ang mga furniture. Ang mga nakita ko lang na muwebles ay 'yong mga kailangan talaga tulad ng lamesa't mga upuan pero yung mga muwebles na para sa dekorasyon ng bahay, wala akong nakita. "I left it bare for the new owner to decide on whichever furniture she'd like."

“Paano naman? Sa’yo naman itong lugar na ito. Welcome ka kahit kailan.” Tahimik na naiinis si Vernon. Minsan iniisip niya na masyado niyang naturuan si Janella ng pagiging maingat sa salita kaya ngayon, kahit isang totoo o direktang sagot ay halos wala na siyang mahuli. Sa gitna ng katahimikan, napatingin siya sa paligid. Ang sofa ay maayos at komportable, may makukulay na cushions na hindi overdone. Sa gilid, may glass cabinets na puno ng mga award, pati na rin mga lumang clay toys at plush dolls.

Panahon na para tuluyan siyang makalimot. Dumating siya sa furniture store sa hapon. Pinili niya ang mayamang Baroque-style na tela para sa kanyang mga kurtina. Inorder ang floor-length drapes at dalawang sky-blue vases—isa malaking vase, isa maliit—para tugma sa estilo ng apartment at piano.

Pagbukas ng pinto, bumungad ang isang maliit na kwarto na may mga shelves, glass vials, measuring tools, at ilang bote ng essential oils. “Para saan ‘to?” “Workshop mo. Dito ka pwedeng gumawa ng mga pabango mo.” “Ha?! Para sa’kin?” halos mapatili siya. Tumango ito. “Nakita ko ‘yung mga gamit mo, kailangan mo ng maayos na space. ‘Yung iba dyan, galing sa Timeless Essence, mga itatapon na daw. Sayang, kaya hiningi ko.”

Bumungad sa akin ang isang two seaters na dining table, sa tabi noon ay isang long sofa na kulay grey at may mini kitchen siya na kumpleto lahat ng kakailangan sa pagluto. Warm white ang karamihang ilaw dito. Bumagay naman sa lahat ng kulay ng furnitures na naroon na white at grey. Wala din siyang mga picture frames o kahit anong nakasabit sa pader. Pati na din ibang mga palamuti para dagdag amor ng penthouse ay wala. Di gaya sa bahay niya mismo na maraming display figures, vases, paintings, o kung ano pang mga bagay na pangdisplay. Bakit kaya?

Nanatili muna akong nakatayo dun, nag-iisip kung paano ko sisimulan ang pag-aayos nitong bahay. Ang boring kasi tignan. Walang kabuhay-buhay! Bukod sa sobrang simple, kaunti lang din ang mga gamit. Akala mo bagong lipat lang ang nakatira dito dahil bukod sa set ng sofa at T.V, wala ng ibang nakalagay pa sa sala. No frames. No cabinets. Even a figurines, wala rin! Tapos yung pintura, plain white! The heck? Ano ba 'to? Mental Institute? Buti hindi nababaliw yung nakatira dito dahil sa sobrang boring ng bahay niya.

May bureau din na kinapapatungan ng ilang picture frames at miniature ng iba't ibang furniture na siguro ay mga disenyong inilabas na ng Olivar Furniture Company. Malapit naman sa may pintuan ay ang isa sofa set na laan para sa mga bisitang sumasadya sa opisina ng binata. May isang flat screen TV pa na nakasabit sa dingding na sa tingin niya naman ay hindi nagagamit. Knowing how busy Lorenzo was, baka wala na itong panahon para doon.