Eraserheads Spoliarium Lyrics Novels & Stories

Kung hindi ako nag kakamali, second album nila ito, may mga numero kase sa bawat CD tapos yung kaninang pinakinggan namin 'yon ang unang album. The tracklist glowed on the cd playera again, and there it was: “Dum spiro, spero". JAEL'S POINT OF VIEW Pag tapos namin kumain, agad din akong nag hugas ng pinggan at ginawa ang binigay saaming assignment, nakikinig pa rin kami ng kanta ng ephemours. Papatayin ko na nga sana kanina kaso nang hingi sakin ng pabor si Levi na kung pwede ay mamaya na. Mukhang may bagong recruit na sa fan club.

Nang marealize nila kung ano ang tinutugtog namin ni Torn, napangiti na sali. This is With a Smile by Eraserheads. Napapasabay sila sa kanta kaya napangiti ako at ganun din si Torn. This is what we want, to be one of the audience. Humarap ako kay Torn bago kumanta at medyo nabigla ako nang sabayan niya ako. May mic pala sa harapan niya. Nakakatuwa na nakikisabay sila sa pagkanta namin. I didn't imagine that I'll be loving the feeling of this kind of experience.

Nag-pi-picture din siya at ilang mga video siguro. "Mahal, paano ba 'yan? Tapos na me..." pantutuya ko sa kaniya sabay abot ng mic. "Then, sa 'kin na ngayon ang spotlight," tugon niya sabay kuha sa 'kin ng micropono. Aba, naging seryoso siya bigla. Tumayo siya sa kaniyang kinauupuan at nilagay 'yung numero ng kaniyang kakantahin. Pagtingin ko sa screen, With a Smile by Eraserheads ang kaniyang kakantahin. Nang magsimulang tumugtong 'to, napatingin tuloy ako sa suot kong crop top.

Hawak ni Fucklers at Rage ang microphone habang nag ma mic test, at si Eutanes ay guitara, si Quin at Kuya Red naman ay hawak ang drum stick. Luminga linga pa ako sa paligid halos ang lahat ay tapos na, sisindihan na lamang ang nakatambak na kahoy para sa bonfire mamaya. Ang lamesa ay nakahanda narin para sa pagsasalo namin, at ang ihawan ay ganun din. Pinagmasdan kong muli sina Fucklers, kumakanta na sila ng, Ang huling El Bimbo ng Eraserheads.

May nag-set up ng karaoke sa gilid ng bar, at di nagtagal, kumanta na sina Eros at Seiichi ng mga kanta ng Eraserheads at Parokya ni Edgar, habang nagtatawanan ang lahat sa sintunado at kulang sa lyrics na performance. Sa huli, parehong nakatanaw sina Abby at Kairi sa langit, kahit magkalayo. Parehong humiling na sana maging masaya at payapa ang araw ng kasal. At sana, maging matatag sa bagong simula...

Nasaan ang matapang at aroganteng Hussein na nakilala ko? Akmang magsasalita sana ako, isang pamilyar na boses ang narinig ko—mahina pero sapat para gumulo ang damdamin ko. Mabilis akong napatingin sa kanya. “Don’t scream,” bulong ni Eros mula sa dilim. “It’s time you know everything.”

Nang umpisahan ko na ang pag-strum ko sa aking gitara ay namatay ang lahat ng ilaw at sumindi sakin ang spotlight at kay Nikkolai. Siya lang ang nakikita ko nang malinaw ngayon. Mas lalo pang gumanda iyon dahil sa mga ilaw na nasa likod niya. "Wherever I'm weary from the battles that rages in my head. You make sense of madness when my sanity hangs by a thread..." I sang, dinaramdam ang bawat liriko na inilalabas ng bibig ko habang diretsong nakatingin sa kaniya.

" Natawa ako at sinigaw sa mic ang f**** love bilang echo sa huling lyrics na kinanta ni Levi. Mas lalong tumindi ang hiyaw at sigawan ng fans. Para akong lumulutang sa eri. Halos sasabog na ang puso ko sa lakas ng hampas ng drums ni Ariel. Nangingilo ang ngipin ko sa tinis ng electric guitar, pero ewan ko ba, mas lalo akong ginanahan na tumalon, sumigaw, umikot-ikot at humiyaw. At ginawa ko ang kailanman man, hindi ko pa nagagawa. Nag-head bang ako na halos umabot na sa sahig ang ulo ko. Ramdam ko ang paghampas ng nakalugay kong buhog sa sahig ng stage. Grabe! Mababaliw ako kung hindi ako maghi-head bang! Ilang beses ko 'yong ginawa hanggang sa humina nang humina ang tugtog.

Pagkatapos ng lahat, ang huli ay kasalukuyang nasugatan nang husto at walang sapat na lakas upang palayasin ang mga espiritung iyon, kaya gusto niyang bigyan siya ng lakas. Gayunpaman, gaano man binibigkas ni Erasmus ang spell ng exorcism, ang mga masasamang espiritung iyon ay tila hindi man lang natatakot. Hindi nagtagal, napuno ng mga ulap ng itim na ambon ang buong silid. Umalingawngaw ang mga hiyawan, hiyawan, at hiyawan sa bawat sulok. Sa kabuuan, ito ay napaka-petrifying.

Lumiwanag ang buong room — pixel storms, code bleeding across every display. Pero Alessandro just smirked, typing one final line. “Then you should’ve learned how I end things, too.” ENTER. Eliara’s POV At sa sandaling ‘yon, sumabog ang digital world. The trap activated — light everywhere, systems screaming, data tearing itself apart. And in that chaos, Serena’s voice screamed through the static: “You can’t erase me—” Then silence. Matteo exhaled shakily. “We got her signal.”