Everlasting In Tagalog Novels & Stories

Sobrang laki ba naman at dami ng tao that time. Maya maya pa ay tinawag niya si Joan na hinatak naman si Joshua at sinama pa nga si Kiel kaya napaiwas agad ako ng tingin. What the hell! Ang naisip ko lang na iimbitahan ay sina Joan at Joshua. Hindi naman kami masyadong magkakilala at nag-uusap netong si Kiel! "Hi Iya!" Masayang bati na naman ni Joan sa'kin kaya ginantihan ko ito. "Bakit pala Kuya Elon?" Takang tanong pa ni Joan sa Kuya niya.

sabi niya. "Pa'no kung lalaki? Saka bakit Amariah?" "Amariah means gift from God." Yumuko siya at hinalikan ang umbok ng tyan ni Angela. Totoo ang sinabi niya, pakiramdam niya ay regalo ng Maykapal ang baby nila dahil alam niyang may bahagi ni Angela na kinonsidera ang baby nila kaya ito nagpasyang manatili sa kanya.

"Halos madurog ang puso nito sa sobrang sakit pero umaasa pa rin siya na balang araw ay muling babalik sa kanya si Mayumi. Dito sa bahaging Isla na ito siya naghintay hanggang sa huling hininga niya. Kaya tinawag nila itong Isla Bato kasi kapag binaliktad mo ay magiging Otab." "Ah, ganun pala iyon," patango-tango niyang sabi. At ipinagpatuloy na ng mga ito ang ginagawa. Gustuhin niya mang tumulong ngunit wala naman siyang maitulong dahil wala naman siyang kaalam-alam sa pagluluto. Magburda at magtahi baka iyon may maitulong talaga siya.

wika ni Milagros. "Makakausap mo ba ang diwatang iyon nang hindi pumupunta sa kanilang mundo, Alea?" tanong ni Jose. "Susubukan ko po, itay." Biglang naglaho si Alea at lumitaw sa harap ng malaking punong kahoy. Kakatukin niya sana ito ngunit agad siyang napatigil. "Hala! Hindi pa pala alam ni inay at itay na may kakayahan akong makapaglaho!" Muli siyang naglaho upang balikan ang mga magulang. Sa kanyang pagbalik sa kinatatayuan niya kanina ay nakita niya pa rin doon ang mga magulang. Nakatayo ang mga ito at nakabukas ang bibig. "Inay, itay, pasensya na po kung nagulat ko kayo."

Reika's Point of view: I'm still crying while holding my baby bag. It's so dumi na! This bag is my favorite pa naman, he's making me gigil. I'm gigil na gigil sa kaniya. He's not here, after ko siyang sigawan he left without telling where he will go. So what's my pake ba? Bahala siya d'on.

"Say it again." Natawa rin si Hope at inulit ang sinabi kay Isaac. "Gising na, mahal ko." Nakangiting muling pumikit si Isaac at ginagap ang kamay ni Hope. "Mahal ko," he whispered. "I like it." "Kung gano'n palagi na kitang tatawagin sa endearment na 'yan," bulong din ni Hope. "Mahal ko, bangon na po kasi baka mahuli ka pa sa trabaho," malambing niyang sabi at binigyan talaga ng emphasis ang mga salitang 'mahal ko'.

Parang naramdaman kaagad ni Miguel ang emosyon ng dalaga kaya nag-alala ito. "Please, honey... stop your tears from crying. Ang layo mo sa akin ngayon para yakapin kita at aluin." pakiusap ni Miguel. "Promise... after the event, I'll find ways to be with you, just don't cry. Please?" nag-alala ang boses nito sa kabilang linya.

sabat ng girlfriend ko. "Paano ka natutong magsalita ng tagalog? Dahil kay direk Jin?" tanong ni Ester tumango ang girlfriend ko. "Baka kayo ang tinadhana!" ngiting sambit ni Marga sa amin hindi ako nagsalita at gano'n din siya. Hindi namin first love ang isa't-isa ang kaibahan hindi niya alam kung sino ang first love ko.

"DAHIL PINANGAKUAN NIYO SILA NG MAGANDANG KINABUKASAN! NGUNIT ANG TOTOO, INALIS NIYO SA KANILA ANG KINABUKASAN NA IPINANGAKO NIYO! INALIS NIYO ANG KARAPATAN NILANG MABUHAY!" "Cael!" Pigil naman ng isang babae sa lalaking tinawag na Cael. "Huwag tayong maging bastos. Nasa harap tayo ng mahal na reyna." Mahina ang kanyang boses ngunit sapat na iyon para marinig ko pa rin ito ng malinaw.

Ano pa kaya pag umalis na talaga ako dito? "Don't worry, Bes. Kaya ko pa naman magtiis. Alam ko na dadating din yong araw na mamahalin niya ako higit pa sa binigay ko. Magtiwala ka sa akin.... alam kong mamahalin niya din ako..." Sana nga.... sana dumating ang araw na masusuklian din itong pagmamahal ko. "Hanggang kailan?" tanong nito.