Gumulat ako noong una kong nakita sa screen kung paano naging natural ang ilong ng karakter—akala ko totoong bahagi iyon ng mukha niya. Sa totoo lang, karamihan ng pelikula gumagawa ng 'life cast' muna: inilalagay sa mukha ng aktor ang alginate o silicone para makuha ang eksaktong hugis, pagkatapos ay ginagawa ang plaster mold mula sa life cast. Mula roon, hinuhubog ng artist ang sculpt ng ilong gamit ang clay, tinutunton ang detalye gaya ng kurba ng bridge, flares ng nostrils, at texture ng balat.
Pagkatapos ng sculpt, gumagawa ng negative mold at doon ipinapako o ibinubuhos ang final material—madalas foam latex o silicone—na magaan at makakilos kasama ng mukha. Sa set, tinatahi o ididikit ang appliance gamit ang medical-grade adhesive tulad ng Pros-Aide; pinapapayat ang edges para natutunaw sa natural na balat. Panghuli, dinedetalye ng makeup ang kulay gamit ang alcohol-based paints at stippling para magmukhang totoo. Ang proseso ay art at engineering—hindi lang basta paglalagay, kundi paglikha ng isang bagay na sasayaw sa ekspresyon ng aktor at tatagal sa ilalim ng ilaw at pawis.