Falling In Your Smile Novels & Stories

"Anong?.. bat ka natawa dyan!?" Nilagay nya yung kamay nya sa baba nya na para bang nag iisip..tsk.. "But you cant deny..na maganda ang gising mo..you smiled..at...me." Napapikit ako. F you.. "Ganon ako palagi kapag umaga..i smile always..for..for more blessings..hahhahha kaya wag kang umasang nginitian kita jerk!!" He put his cup of coffe in table and smirk..

Nang maramdaman kong lumalalim na iyon dahil sa pareho kaming buong pusong tumutugon sa halik ng isa't-isa ay natatawa ko siyang itinulak. Napanguso pa siya at isinubsob na lang ang kanyang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko. Doon ko naramdaman ang pagdampi ng kanyang labi. May kakaibang dulot iyon sa aking sistema. "F-Faller," usal ko pa. Narinig ko siyang tumawa at umayos na ng higa. "Bakit ka tumawa?!". atatawa niya pa rin akong tinitigan. "Wala."

wika niya at agad akong napangiti sabay sa pagpindot niya sa camera. "You tricked me!" sabi ko sabay hablot ng cellphone ko sa kaniya. "And that's how you make people smile genuinely," he exhaled exposing his perfect teeth. I smirked at him raising my brow. "Really?" pagkontra ko na tinawanan niya lang.

Masama na ang tingin sa kanila ni Hazel kaya sigurado si Leaf na umuusok na ang tainga niyon sa inggit. Nang matapos punasan, naglakad na sila palabas ng gym at humawak si Leaf sa braso ni Elm habang naglalakad sila palayo. Sigurado si Leaf na kahit malayo na sila ay hindi pa rin iyon maaalis sa isip ni Hazel. Mapaglarong ngiti ang umusli sa labi niya nang subukan niyang i-imagine na nagwawala si Hazel sa galit at inggit. 🍀🍀🍀

Sabi nya "Ano kayo ngayon. Pagmamalaki ni Damian "Bagay kayo!" Sigaw ng mga kaklase ni Damian sa kanila. Merong namamangha at di makapaniwala at halos tampalin na ang nasa harapan makita lang na katabi ko nga si Damian medyo madilim kasi at ang mga ilaw lang sa dance floor ang tanglaw nila. "Aishhh... wag ganyan nakakakilig. Puta wag na nga kayong mang alaska at nahihiya na ko."

Pinilit niyang pa siglahin ang sarili. "H'wag kang umiyak masisira ang make up" dagdag pa nito na ikinatawa ni Lucy. "Ayan dapat naka smile ka lang para mas lalong ma in love sayo yung intsik na yun" Pabiro siyang hinampas ni Lucy. Sa simbahan

Umangat ako ng konti para maramdaman ang labi niya ngunit lumayo siya at humalakhak. "No kissing. Sagutin mo muna ako." Halos pumiglas ako. Gusto ko siyang halikan. Ito ang tanging paraan ko. "I'm falling, Lance." Marahan kong sinabi, sabik sa kanyang halik. Humaplos pa ulit ng isang beses ang kanyang braso sa aking dibdib at isang pamilyar na pakiramdam ang umawit sa aking sistema.

Si Damien naman ay umupo sa bench, habang ako ay tumayo lang, pinagmamasdan ang tuta. “Ang saya niya,” sabi ni Damien. “You should smile like that too. Ang ganda mo kayang ngumiti. Kaya nga ako nahulog.” “I’m smiling naman ah.” I rolled my eyes. "Kanina lang tayo nag-usap na tigilan mo 'yang feelings mo sa akin at mga pangtambay mong banat." “Whatever. Hindi ‘yan smile. ‘Yan ‘yung fake smile na ginagamit mo 'pag may clients.”

Then his lips stretched into a wide and sweet fucking smile, as if praising me. Hindi ko maiwasang maramdaman kung gaano kalamig ang mga ngiting iyon dahilan upang magtayuan ang mga balahibo sa likod ng leeg ko. Tomi's smile could deceive a human eye except me. I can see right through him. And I know deep within me that his smile wasn't a burning passion instead a warning, trapped inside of sweet little façade. A loud, sharp shatter of glass made me recoil from Tomi’s fake affection. “My hand slipped.”

Pero nang marinig niya ang pangalan ni klea— agad siyang tumigil. Agad siyang lumayo. Agad siyang umalis. Unti-unting nawala ang init sa pisngi ni avianna. Ang pamumula ng mukha niya ay naglaho, parang apoy na unti-unting pinatay ng malamig na hangin. Napangiti siya nang bahagya. Pero hindi iyon masayang ngiti. Isang **self-deprecating smile**.