Fell Sans Novels & Stories

humalik pa ito sa pisnge ng lalaki at yumakap bago pumasok sa sasakyan. Tumabi naman ang mga ito ng paandarin ni Reni ang sasakyan. Isang beses pa itong bumosina bago minaneho paalis ang sasakyan sa parking ng restaurant. Sinundan pa nila ng tingin ito hanggang sa mawala sa paningin nila. Doon lang napagpasyahan ng dalawa na magtungo sa sasakyan ni Rev hindi nalalayo sa pwesto kung saan nakapark ang sasakyan ni Reni. Pinagbuksan ng pinto ni Revel si Fay at inalalayan ito sa pagsakay. Isinarado nito ang pinto at umikot patungo ng driver seat. Nagsuot naman si Fay ng seatbelt habang umiikot ang kuya niya papunta ng driver seat. Mabilis niya naman ito naikabit sa kanya. Ng makapasok ay isinarad

at para maging makatotohanan ang akting niya, ay umarte siyang nawalan nang malay. Ramdam niya ang pagkataranta sa boses nito, nang dali-dali siyang buhatin nito at isinakay sa sasakyan. “D*mn!” Napasuntok pa ito sa manibela habang nagmamaneho. “Pag minalas ka naman oh, ano ba ang gagawin ko sa'yo? Wala pa namang malapit na ospital dito. Bahala na,” dinig niyang kausap nito sa sarili.

saad ko. "Oh, a sensitive alarm. Konting kembot lang gagana agad. Thanks for the information. Mukhang walang tulogan ito, wala rin akong time na landiin si Mr. Hot Summer," nakanguso niya ng saad kaya natawa ako. Mr. Hot Summer pero Faller ang pangalan? Sakit din sa panga ng isang ito. "Ewan ko sa'yo but thank you so much, Shane. Wala kang makukuha kahit pang coffee man lang sa misyon na ito pero determinado ka pa rin."

"Hmm?" "Huwag kang maglasing." Natawa naman siya tsaka tumango. "Hindi ako naglalasing, alam mo 'yan." "Baka lang. Ingat ka." "S-Salamat." Siniringan niya ng tingin si Faller na nakatingin din sa amin. Naglakad siya pabalik sa kinaroroonan ng haduf. "Huwag mong sasaktan si Kenshane. Sana mahalin mo siya higit pa sa pagmamahal ko sa kanya."

inis kong sabi sakanya. Tumawa lang siya at inakap ako. "Binibiro ka lang eh. Ang balak ko nga, mga two years kita gustong masolo pakatapos nating makasal. Wala munang anak. Ako lang muna ang magpapaligaya say---aww!" I pinched her arm. "Sienn Clara naman ehh." . . . "Hoy kayong dalawa diyan! Tama nang lambingan! Come here and join us!" tawag samin ni Fanzell.

“That’s the right answer. The world you knew doesn’t exist anymore. You belong here now.” Nina’s pulse spiked. “I don’t belong here.” The smile vanished. “You will.” She flinched at the quiet finality in his tone. After a long pause, he stood. “Come.” “Where—” “Don’t make me repeat myself.” .............. The car was black, sleek, and silent. Two men sat in the front. Hades sat beside her, hands clasped, eyes forward. They drove through the city, the lights blurring by like ghosts. Nina pressed her palms against her lap, trying not to shake.

Si Fane ang kinapopootan niya tuwing naiisip niya ang kanyang posibleng kapalaran, at isa pa nga itong nakakapanlumong kapalaran. "Dalawampung limang araw na lang ang natitira. Kapag oras na para magdiwang ng kaarawan si Selena, matatapos na ang oras niya. Wag kang mag-alala; napakalakas ng lason. Hindi mo kailangang mag-alala!" Pinagaan ni Ken ang loob ni Flynn pero bumuntong hininga siya. "Sayang lang at nabuko ang lihim na pagkikita nila Xena at Ivan. Ngayon, alam na ni Fane at Ben ang tungkol sa kanila at hindi na makakapagpatuloy si Xena na magtago at bantayan si Fane. Makakakuha pa sana sila ng balita kung kumusta na si Fane kung hindi siya nahuli. Kahit na papaano, makakakuha sana tay

I get my Falcon Supernova iPhone 6 on my side and press my friend's name for a call. After a minute of waiting, sinagot niya rin ito. Ano bang ginagawa niya bat ang tagal maka sagot. "Hello?" "Rhezian, what are you doing?" I heard a small scratch on the other line. "Ahm, Nothing, just you know...nakahiga lang sa kama. Why?" I smiled hindi binili ang pag sisinungaling niya. She's not a good liar. She need to practice more.

Nasa anyo nito na akmang lalapitan siya at aaluin pero nag-aatubili. “Okay lang po ako, Ate Celia. Na-miss ko lang ang pamilya ko.” Totoo naman. She missed her family. She missed her best friend. She missed eating with Eli in the meadow. But most of all, she was crying because of this certain kind of pain she suddenly felt inside her chest. Tinapos niya ang hapunan. “Ako na ang magliligpit, Miss Margaux.”