Fear Of Dolls Novels & Stories

It’s been so long since I heard someone call me either Doll or Sage. And like before, it still gives me goosebumps. Howard baptized me as Sage because just like its meaning, I am a wise and sly woman. While, people in the underground calls me Doll because they said I looked exactly like one with my emotionless eyes and my expressionless face. I always have no emotion. I kill without remorse. I kill without any ounce of guilt. I have the face and the body of a doll and a brilliant mind, hence the name of Sage and Doll comes and breathes to life—the name everyone fears.

But he said I will not make it pantakot kasi he knew someone who is takot daw po sa lizard. Suddenly a memory of Ford who passed out inside my car because of the Caius toy lizard flashed in my mind. "Ay nga naman! Sino ba kasing friend yan ang takot sa lizard eh kaliit ng lizard na yan. Pero tama ka Baby Pogi, si Tito Caleb nga ang tinutukoy ko. Diba magkamukha kayo?" Tumango ang bata sa kanya. "Opo. He said I look like him kaso wala pa daw syang baby eh. Fish at plants lang daw ang baby nya."

Para akong nanonood ng horror movie noong bata. Parang nakita ko si Pennywise sa imburnal o narinig ang tawa ni Jigsaw. Ang nakakatakot na tunog ay nagpanginig sa mga tao. Hindi ang kanyang mga kalaban ang kinatatakutan ni Tomas, kundi ang kapangitan sa puso ng mga tao. Anong uri ng mga benepisyo ang nilalayon ng Art Trading Corporation sa pamamagitan ng paggawa ng gayong walang konsensyang gawa?

Patuloy parin siya sa pag-iyak. "Naiwan kasi niya ang kanyang paboritong doll sa taxi kanina. Hindi ko naman namalayan na nabitawan niya, dito na namin sa loob ng shop na realize na nawala na," paliwanag ni Auntie. H******n ko si Janessa sa nuo. "Anong doll yun?" "My barbie doll was gone Tita Reyn.Mommy said I can't have one until my birthday," Humihikbi pang sabi ng bata.

As soon as Luciana brought her to the city where she grew up, kidnappers got him and that was the reason for his undying fear of blood. Ang kanyang takot sa dugo ay hindi simpleng bagay ang pinagmulan at iilang tao lang ang nakakaunawa no'n. Ang iba ay pinagtatawanan siya dahil ang laki niyang mamaw daw ay takot siya na sobra sa dugo. He was bullied because of it. Napapagalitan pa siya ng Papa niya dahil doon. Pina-therapy naman siya pero talagang hindi nawawala sa kanya ang phobia. His father always encourages him to fight his fear and forget everything that has happened but his mind couldn't. Hindi ganoon kadali lalo na at sa kamay niya namatay ang sarili niyang ina.

Marami rin siyang nakikita na mga stuff toys na nakalinya sa gilid. Dahan-dahan siyang tumayo at lumakad siya papunta sa isang Barbie doll at kinuha niya iyon kasabay ng malamig na tingin sa Barbie doll. Nang isang iglap ay pinutol niya ang ulo nito at tinapon sa gilid. "Not interesting..."

I could see the longing in her eyes, and I knew I couldn't deny her this simple pleasure. "You like playing that? You should buy one so your baby doll has a mommy already." Saad ko. Dalawa lang dolls niya tapos puro babies pa. Hindi siya masyadong mahilig maglaro ng dolls dahil mas gusto niya ang mga books na pambata. "Mommy, I saw the same doll in my room but Ate Serina said that I shouldn't touch it because it's from a stranger." "Stranger?" *Yes, mommy." sagot niya. Tiningnan ko rin ang doll pero wala naman akong nakita roon. Saan kaya iyon nilagay ni Serina kung meron man?

Kuwento ko sa kaniya habang tumatawa. Ang sira*lo ko pala talaga dati. Pero totoo iyung mga sinabi ko. I still have my vodoo doll with me sa kwarto ko. Dahil fan ako sa panonood ng thriller at horror movies noon ay nakuha ko ang concept na iyun para takutin ang mga bata. I also have clown doll sa kwarto ko para ipanakot din sa mga bata noon na takot sa pelikula kung saan bida ang clown na pumapatay ng mga bata.

Habang kinakain niya ang mga donut niya, abala naman siya sa paglalaro ng bago niyang dollhouse — regalo sa kanya ng ama niya. Kasya-kasya siya sa loob ng dollhouse; halos kalahati ng living room namin ang nasasakop ng higante niyang laruan. But as I watched her play happily, I felt a heaviness in my chest. Behind that smile, there was still a fear I couldn’t shake — the fear that someone might hurt my daughter again.

The air inside was cool but carried a hint of dust and old wood. Habang naglalakad kami sa mahabang hallway, may napansin akong maliit na bata sa gilid ng hagdan. She was wearing a faded dress that was too big for her and holding a doll with one eye missing. She was beautiful, with curls that looked tangled and unkempt, but her eyes were filled with a haunting fear. "Lily! What did I tell you about staying in your room?" sigaw ni Charlotte.