Fear Of Dolls Novels & Stories

72 I couldn't sleep because of the fear I felt that night. Takot na takot ako na biglang bumalik ulit si Tito Alfredo. I want to call Maddix, but I'm afraid of Tito Alfredo's threat. The way he looked at me last night was so scary, as if if I didn't really follow what he wanted me to do, he would do something I wouldn't like. Ang sabi nito ay si mama ang pupuntahan niya kapag hindi ko siya sinunod. Napapikit ako at agad na tinwagan si Mama noong gabing iyon. I was so scared, and I can't even think straight.

It seems like Dexon is even richer now, so he could afford to buy something like this. Napalunok ako. W-We're really riding that? Hindi ba pwedeng mag-backout? Nakakahiya naman kung gagawin ko 'yon. We're already here so what's the use of being afraid? I'm already an adult and I have to fight my fear. Madaming taon naman na ang lumipas, kaya siguro ay nabawasan naman na ang takot ko sa mataas? "Ayos ka lang ba?" Naramdaman ko ang kamay ni Mom na pumulupot saakin. She looks worried about me. Hindi niya alam na takot ako sa mataas.

"Every person has a tender spot, where he or she feels pain most exquisitely." - Kilroy J. Oldster, Dead Toad Scrolls Chapter 15 Akala ko ako lang ang takot sa mga mata ni Fifth pero nang nakita ang pinaghalong gulat at takot sa mga mata ni Samantha ay napagtanto kong ganoon siya sa lahat. His dark heavy-lidded eyes are scary, lalo na kapag nakatuon ito sayo. I realized he can induce fear to anyone, just by looking at them, maybe because his air is so dark and menacing.

Gayunpaman, ang mata ni Lily ay nakatuon kay Darryl na nasa mall at hindi handang mamintis ang kahit isang maliit na ekspresyon. Siya ay sobrang takot. Takot na ang lahat ay isang panaginip lamang. Gusto niya na tumingin ng maigi kay Darryl kahit na ito lang ay panaginip at kahit pwede niya lang makita ito mula sa malayo!

Ibinaba ni Nathaniel ang kaniyang tingin, pinalupot ang kaniyang malalaking kamay sa nanginginig na mga daliri ni Zoe, at nagtanong sa mababang boses: "What are you afraid of?" "Natatakot akong may mangyaring masama kay Cassandra at kay Doña Soledad." Stable at diretso ang pagkakasasi ni Zoe, ngunit ang kaniyang mga daliri ay mas lalong nanginig sa loob ng palad ni Nathaniel.

Bigla talagang kumabog iyon dahil nakaramdam siya ng takot. Bata pa lang siya ay mayroon na siyang matinding takot sa gagamba. Mayroon na nga siyang arachnophobia dahil talagang hindi niya mapigilan ang magwala kapag nakakakita ng gagamba, malaki man iyon o maliit. Basta makita pa lamang niya ang mga paa nito'y sapat na para makaramdam siya ng matinding takot.

"Bihis na. Shoo!" "Alright." Tumalikod na siya pero ang unang sumalubong sa kanya ang collection ko ng mga vodoo dolls na binili ko sa iba't ibang bansa. He even jumped sa sobrang gulat. Nasa pinakagilid kasi iyon at hindi talaga pansinin kung hindi madadako ang tingin mo. I actually intend for it all to be put like that. "Fuck! It scared me." He said while clutching his chest. Hindi ko na napigilan ang matawa dahil sa reaction niya. He rolled his eyes at me while I wipe my eyes dahil sa sobrang kakatawa. "Freak."

Hindi naman talaga namin pinapatulan ang mga ‘yon at hinihintay na lang humupa. “Apologize for making a move with those boys,” aniya sa akin mula sa kabilang linya. Gusto kong sumigaw ngunit nanginginig ako sa takot at galit lalo na nang makita ang box na nakapangalan din sa kaniya. It was a baby doll at may kutsilyong nakasaksak dito. Hindi ko mapigilan ang takot sa akin. I won’t let her touch my child…

Dito na kami mamamatay! "Maybe. Or, they will use those things that scares us as a hoax. And while we're still out of our minds because of those things, they will kill us. Just like that, doll. It looks like Van perfectly. They will use even our friends or special someones against us bago nila tayo patayin." Hexlock. Mahigpit kong nayakap si Vavadoll at lumobo ang pisngi sa sobrang takot habang nanlalaki ang mga mata.

Takot lang talaga. The kind of fear na nananatili sa katawan kahit tapos na ang danger. Naputol thoughts ko nang biglang sumigaw si Deya. “AUNTIE LORA!” “Hm?” “Dion said frogs don’t have feelings!” Napalingon ako agad kay Dion. “Excuse me?” “They’re frogs,” depensa niya agad. Tumayo ako dramatically. “Children,” sabi ko habang nakapatong kamay ko sa dibdib ko, “all creatures deserve emotional respect.”