Fear Of Dolls Novels & Stories

I let him go, bakit niya pa ako tinatakot? Namumugto ang mga mata ko habang nagdodoorbell sa pintuan ni Dylan. I tried calling him many times but he's not answering. Gustuhin ko man maghanap ng ibang mapupuntahan ay wala akong ibang kaibigan. Pinahid ko ang mga luha sa aking pisngi. I feel so cold, so scared. Maya't-maya ang paglingon ko sa takot na baka may nakasunod sa akin. Hindi ko mailarawan ang sarili, I probably look like a scaredy cat right now, very far from the well-known independent woman. The trauma is so strong, binabaliktad nito ang pagkatao ko, ang sarili kong pilit kong itinatayo.

Ibinaba ni Nathaniel ang kaniyang tingin, pinalupot ang kaniyang malalaking kamay sa nanginginig na mga daliri ni Zoe, at nagtanong sa mababang boses: "What are you afraid of?" "Natatakot akong may mangyaring masama kay Cassandra at kay Doña Soledad." Stable at diretso ang pagkakasasi ni Zoe, ngunit ang kaniyang mga daliri ay mas lalong nanginig sa loob ng palad ni Nathaniel.

Napatango naman ako. “Sige.” “Ako, Daddy, gusto ko rin ng new edition of Barbie dolls. Bili rin tayo, please…” sabat naman ni Nazts. “No problem, Nazts. Bilhin mo ang gusto mong Barbie dolls, basta huwag mo lang kakalimutan na laruin. Ang bilis mo pa namang magsawa sa toys,” sabi ko sa kanya. “I want to buy it for display, Daddy. Like a collection na ginagawa rin ni Persia,” tugon niya. Sinali na naman ang pangalan ni Persia.

Bigla talagang kumabog iyon dahil nakaramdam siya ng takot. Bata pa lang siya ay mayroon na siyang matinding takot sa gagamba. Mayroon na nga siyang arachnophobia dahil talagang hindi niya mapigilan ang magwala kapag nakakakita ng gagamba, malaki man iyon o maliit. Basta makita pa lamang niya ang mga paa nito'y sapat na para makaramdam siya ng matinding takot.

"Bihis na. Shoo!" "Alright." Tumalikod na siya pero ang unang sumalubong sa kanya ang collection ko ng mga vodoo dolls na binili ko sa iba't ibang bansa. He even jumped sa sobrang gulat. Nasa pinakagilid kasi iyon at hindi talaga pansinin kung hindi madadako ang tingin mo. I actually intend for it all to be put like that. "Fuck! It scared me." He said while clutching his chest. Hindi ko na napigilan ang matawa dahil sa reaction niya. He rolled his eyes at me while I wipe my eyes dahil sa sobrang kakatawa. "Freak."

Dito na kami mamamatay! "Maybe. Or, they will use those things that scares us as a hoax. And while we're still out of our minds because of those things, they will kill us. Just like that, doll. It looks like Van perfectly. They will use even our friends or special someones against us bago nila tayo patayin." Hexlock. Mahigpit kong nayakap si Vavadoll at lumobo ang pisngi sa sobrang takot habang nanlalaki ang mga mata.

Takot lang talaga. The kind of fear na nananatili sa katawan kahit tapos na ang danger. Naputol thoughts ko nang biglang sumigaw si Deya. “AUNTIE LORA!” “Hm?” “Dion said frogs don’t have feelings!” Napalingon ako agad kay Dion. “Excuse me?” “They’re frogs,” depensa niya agad. Tumayo ako dramatically. “Children,” sabi ko habang nakapatong kamay ko sa dibdib ko, “all creatures deserve emotional respect.”

“I have a fear of failure. Of not being enough for the people I care about.” Tumango si Dylan. “That makes sense.” "Now, Xena, your turn." Napakunot ang noo ko. "Bakit ako agad?" “Because you always find a way to dodge personal questions. Let’s change that.” Napatingin ako kay Dylan, pero hindi siya nagsalita. Nakatingin lang siya sa akin, parang hinihintay ang sagot ko. Nagbuntong-hininga ako. “Fine.” Nilaro ko ang laylayan ng damit ko bago bumuntong-hininga ulit. “I guess… I’m afraid of falling for the wrong person.”

“Any last words?” I started to panic. “Damon, pag-usapan natin ito, please! Don’t kill me. I won’t tell anyone about these, I promise! Huwag mo lang akong papatayin. P-parang awa mo na!” I tried to step forward and hold his hand, ngunit mabilis niyang pinaputok ang baril sa gilid ko na mas lalo kong kinatakot. I covered my ears and cried in fear. Wala akong pakialam kung ano nang itsura ko sa harap niya. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko nang mga oras na ’yon—kung uupo ba ako o mananatiling nakatayo dahil sa takot. I was like a child crying because her mother hit her. Lumuhod ako sa harapan niya para magmakaawang pakawalan na niya ako.

“Why is she sad?” “Because she misses you so much.” Lumambot agad ang kanyang mukha. Talagang mahal niya ang bata. Dinagdagan ko pa. “And you know what?” “What?” “Mindy is scared of rats and cockroaches.” Napakunot ang noo niya. “She is?” “Yes.” “And she can't come here.” “Why?” “Because she's scared.” Tahimik siya.