Fear Of Dolls の小説・ストーリー

Hinila ni Chaerin ang hem ng damit ni Chase kaya nag tatanong ang kanyang mga matang tumingin sa anak. "Why don't we try Ferris wheel, daddy. That ride is good and also... roller coaster for more intense."Natulala ako sa sinabi ni Chaerin. Sinasabi niya palang sa daddy niya ang gusto niya nasusuka na ako. "I agree."Masayang sabi ni Blake. Tumingin ako kay Chase na hindi pa naka imik sa sinabi ng anak. His afraid of that. A gangster is afraid of Ferris Wheel and roller coaster, more on afraid of heights.

Iika-ika man ay naglibot siya hanggang sa may mapansin siyang ulo ng bata sa likod ng malaking sofa. Dahan-dahan niya itong nilapitan. Inakala niyang si Lily iyon kaya marahan niya itong kinalabit—ngunit halos mapatalon siya sa gulat nang bigla itong humarap sa kanya. Hindi iyon si Lily. Isa pala iyong human-size doll, eksaktong replika ng Annabelle mula sa isang horror movie. Sa sobrang takot ay napasigaw siya at napaupo sa foam flooring. Nanginginig ang buong katawan niya.

Pinindot ko nalang yun at literal akong binalot ng takot nang makita yun. It's a picture of a doll na kala mo minurder at ang caption.. You two are next. What the hell? Kailan mo ba kami titi gilan Lyca? kakasurvive ko lang sa isang nakakatrauma na pangyayari tapos aarangkada ka nanaman? Pero eh! Bahala kayo kung anong gusto niyong gawin sa akin. Ngayon, hindi na ako takot.

Ngunit hindi pa rin maikakaila sa mata nito na natatakot ako dahil sa pamumutla ko. "Does it have a name?" tukoy ko sa manika. "It doesn't have a name. All I know is a malicious ghost is possessing that doll. But it can't beat me so it always struggles when it wants to hurt me." He narrowed his eyes and added, "it must be better if I can remember how everything came to life inside this mirror."

Walang sinuman sa mundong ito ang nakakaunawa kay Dahlia nang husto tulad niya. Walang mas nakakaalam kaysa sa kanya kung gaano siya kamahal ni Dahlia. Palagi siyang isang mahiyain, takot na babae—napakadaling matakot. Takot sa maliliit at malalambot na hayop, takot sa anumang gumagalaw o gumagapang. At gayon pa man—tinitiis niya ang lahat para sa kanya.

Pero pakiramdam ko tuloy ako lang ang nag lalakad sa loob ng mall at nasa isa akong horror movies. 'Gutom na ata ako! Kahit ano nalang pumapasok sa isip ko'. Ani ko sa isip ko at saka nag simulang mag hanap ng stuff toy para sa anak ko. Hindi kuna pinansin ang kakaibang nararamdaman ko. Napaparanoid lang seguro ako. Napatingin ako sa isang Hello Ketty na Medyo malaki. Sa tingin ko kasing laki ni Alexa! Hindi ko alam pero napa hagikhik ako.

Marami rin pagmamay-ari na mga malls at themed parks, and there were times when she wanted to go and shopping, sinasabi niya 'yon sa secretary niya at ito ang magsschedule para kapag pumunta siya ay walang kahit na sino ang tao. Simula kasi nang mamatay ang mga magulang niya ay hindi na nawala ang takot niya sa maraming tao. She was so scared, and everytime that she's seeing a lot of people, they're faceless. Nasa isipan niya rin na sa mga taong 'yon ay naroon ang pumatay sa mga magulang niya at isusunod na siya. Iyon ang tumatak sa isipan niya kaya't kapag nasa marami siyang tao ay sinusumpong siya.

I hated not knowing anything because I feared the unknown. “Ano nga?!” “Can you handle the truth?” Sa sobrang inis ko at kaba ay hindi ko na napigilan ang sarili kong kwelyuhan siya at itulak pasandal sa pader ng banyo. I had seen how fear and shock registered in her features. Tila napigtas na talaga iyong natitirang pasensya ko sa kanya. “I don’t anymore have the patience to play with your sick games. What the fuck are you talking about my family?!”

Pagkatapos mawalan ng malay ang babaeng sinikmuraan ay lumapit naman siya sa isa pang babaeng nanginginig at umiiyak na rin dahil sa takot. Tulad ng mga babae ay wala na ring imik ang labing dalawang Dons dahil alam nilang kapag nagalit ang demonyong kaharap nila ay siguradong isa sa kanila ang mamamatay at magiging sex slave ang asawa.

Wala siyang aasahan kundi ang sarili niya. Napatingin siya sa paligid, kinagat ang labi. Ang tanging nakikita niya? Damo. At kung may isang bagay siyang kasing-ayaw ni Dylan Almendras, yun ay mga insekto. Napakurap siya sa takot nang may maliit na bagay na dumaan sa tabi niya. Hindi, hindi ko kaya ‘to. Huminga siya nang malalim at sinubukang lumakad gamit ang sira niyang sapatos.