Novel & Cerita Fear Of Dolls

Pero mas pinili ko na lang silang yakapin, "Shh, don't worry. Mommy's here, I won't let that scary clown come near my babies. Alright?" "But, mommy, that monster is so so scary!" "Nothing to worry, baby. Mommy's the strongest." I said as I kissed both of their forehead. "And why is our princess crying? You're also dreaming about the scary clown, baby?" I asked Feli. She just shook her head and later on wiped off her tears using the back of her hands,

sabi na lamang ni Dahlia. "At isa pa sa problema ko, si Lawrence, kung paano siya maging komportable sa ama niya. Nakikita ko na may takot siyang nararamdaman sa sariling ama, which is not healthy, natatakot ako, Dahlia. Alam mo naman ang mga bata," ani Rebecca at napahilot sa sariling sentido. "All you have to do is to help him what frightening's him, kids may know what they've scared of, but always remember, Rebecca, they don't always have the words to explain," ani Dahlia.

May trauma na kasi siya sa mga gano'n, basta ayaw niya ng mga gano'ng creatures, nanayo ang mga balahibo niya. Dahil na ramdaman naman ni Doss ang panginginig sa takot ng asawa ay inaangat niya ito upang bahatin na parang bata, naipulupot naman ni Fern ang dalawa niyang bente sa baiwang ng lalaki, hindi na niya napansin iyon dahil nga takot siya. "Hey,calm down. Are you afraid of that small Spider?" tanong ni Doss habang naglalakad na buhat siya, dinala siya nito sa labas.

natigil siya sa pagrereklamo nang biglang lumabas sa kalangitan ang napakalaking bughaw na magic circle na sinundan ng paglabas ng maliliit na blue dragons. "Those dragons are called dragons of fear and doubts. They don't attack chiores since it is incapable of feeling such emotion. In short, kayo ang aatakihin ng mga ito. Dito pa lang ay makikita na kaagad namin kung sino sa inyo ang may matatapang at determinadong puso," anunsiyo ni Baro.

Ngunit mabilis na na-bahaw ang ngiti ni Rain hanggang sa tuluyang mapawi at palitan ng pagka-sindak matapos na tumambad sa kaniyang harapan ang aristokratikong imahe ng mommy ni Art. Holy S! "M- Ma'am J-Janella?" Biglaan ang pag-usbong ng takot at hindi ma-ipaliwanag na kaba sa kaniyang dibdib habang nakatitig siya sa ginang. She never felt this type of fear in her whole life, maybe once when a dog chased her back when she was in highschool. But this fear she has right now is something really different, something more intensed than before. Mas malala ito na hindi na makahinga si Rain nang maayos o ni makatayo, wala pa man itong ginagawa'y nangangatal na siya.

Ang mga damit pang baby ng kambal ay nagkalat din sa carpeted floor, halatang inihagis ito sa ibat-ibang direksyon ng silid. Ang higit na kahindik-hindik at nagpAtayo ng aking balahibo ay ang nakita ko sa sofa bed kung saan naupo si Cassandra na umiiyak. Titig na titig sa binili kong isang cloth doll at cloth teddy bear, gutay- gutay ang mga ito at may color red ang kanilang katawan. I don't think it's the real blood, from the look of it, it was a paint.

Nang masigurong matibay ang buhol, dahan-dahan niyang inihakbang ang kanyang paa sa unang baitang ng *trellis*. Ang bawat pagbaba niya ay isang pakikipaglaban sa takot at panghihina. Ang magagaspang na kahoy at baging ay sumugat sa kanyang mga palad, ngunit hindi niya ininda ang hapdi. Bawat kaluskos ng mga dahon ay nagpapatigil sa pagtibok ng kanyang puso, natatakot na baka biglang mag-ilaw ang mga *motion sensors* na ipinagmamalaki ni Dylan. Subalit dahil pamilyar na si Sophia sa paligid bunga ng mga paglalakad nila ni Lily nitong mga nakaraang linggo, alam niya kung saan ang mga *blind spots* ng security cameras.

Ang ngiti niyang nakakaloko ay dahan-dahang bumalik at mas nakakabahala ito kaysa sa dati. "Finally. The real brain shows up. Not just a scared little doll." He leaned closer, eyes burning into hers. "But here's the problem, chibi... brains bore me. Fear doesn't."

Sometimes too much love can turn into obsession and it can lead to death. Ngunit ang takot at kaba ay hindi nakiayun dahil tila may sariling utak ang kanyang bibig at hindi niya iyon kayang pigilan. “You're threatening me, Olga? Should I feel scared?” muli ay gumuhit ang mapang-uyam na ngiti sa kanyang mga labi. Tumayo siya. Ngayon ay tuluyan nang naging pantay ang kanilang paningin ni Olga. “Too bad, Olga. You can't even make my heart race because of fear or make my tiny fur stand. Let me tell you a secret. I came from a place where demons live. At a young age, I started to fight with demons, and for every demon I killed, I took their soul and buried it inside me. So yeah, you're talking wi

Napapailing na turan niya rito. “Yup! I must be! I must be crazy to finally realize what’s better for me! And this?! This?! “ Nagsimula itong magpatumba ng kung ano mang makita nito. Ang mga mamahaling figurines doon ay walang-awa nitong binasag. Ang Dinaanan mga swivel chair ay isa-isa nitong tinumaba. Sa halip na gulat pa rin ang kanyang maramdaman sa inasal ng kanyang anak ay takot ng bahagya ang kanyang naramdaman.