Romans & histoires Fear Of Fire

She could have been successful on breaking the glass with her elbow, getting the ax and putting up the alarm when the light on that lobby suddenly turned off! Ilang segundo siyang nanginig sa dilim habang pilit kinakapa ang dinding kung saan niya natatandaang naroon ang fire alarm set up. Her breathes was bursting with every time her fingers scrape the wall. ‘God!’ Her brain was going crazy inside her head. Her chest was screaming just one name. A name she wouldn't want involved yet she couldn't help but call out whenever fear struck her bad. "Jace---" Naputol ang kanyang sigaw nang walang babalang bumukas ng malakas ang fire exit at biglang binaha ng liwanag ang paligid. The sudden rush of

Itatabi na sana niya sa bulsa ng kaniyang pantalon ang kaniyang cell phone nang bigla na lamang siyang niyakap ni Luna. “Don't leave me alone. I'm…I'm scared,” umiiyak na sabi ni Luna. Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa dibdib ni Yael. Hindi agad nakagalaw si Yael. "Huwag kang mag-alala. Hindi kita iiwan, Luna,” paniniguro niya habang hinahaplos ang buhok ni Luna. Nais niya sanang itanong kung bakit ito natatakot pero mas minabuti niyang hindi na lang magsalita. ‘It’s either mayroon siyang agoraphobia (fear of being stuck), acrophobia (fear of heights) or basophobia (fear of falling). Hindi ko alam na may ganitong form ng anxiety si Luna. What could have been the cause of it?’

Fear wasn’t just a feeling anymore it was like a matigas na kamao na dahan dahang pumipigil sa dibdib ko at inaagaw ang bawat hiningang sinusubukan kong ilabas. Then, there was a flash of crimson maliwanag at nakakasilaw mainit sa pakiramdam na parang apoy at sa loob ng ilang saglit ay nasilayan ko ang isang bagay na mali something wrong something that was definitely not human at hindi dapat makita ng mga taong nabubuhay nang normal.

Maingat siyang umupo sa tabi ko, Sumunod si Zephyr. Tahimik akong nakayuko, pilit pinapakalma ang sarili ko. Tumawa siya nang mahina Ng mapansin na takot parin ako. "Scared?" parang natutuwa sa takot ko. “Good. Fear keeps people alive.” Ramdam kong bumilis ang tibok ng puso ko. Si Azrael, tahimik pa rin sa tabi ko, pero alam kong binabantayan ang bawat salita ng kakambal niya.

Hindi naman s'ya makakapayag na mauwi sa wala ang pinaghirapan n'ya. " Karamihan pa naman sa mga bagay na nakukuha sa agaw ay madali rin naaagaw ng iba kaya mag-ingat ka," dagdag pa nito. Halatang tinatakot s'ya. " An egocentric person fears abandonment," matalas na dadag nito sabay tinapik ang kan'yang balikat at umuna nang umalis palabas ng unit. Palihim niyang naitikom ang kan'yang kamao.

My my peripheral vison I saw how their grips tightened on their guns and ready to pull the trigger anytime. But of course they won't do that. Unless they want me to release the hand grenade I'm holding in my hand. That's how crazy I am. I want everyone in this building to fear me. I want to feel the fear I instilled to them every time they see me. This men knew me. They knew that I fear no one. Like, NO ONE. Even death. Huminto ako sa harap ng lalaking nakabantay sa main entrance. Walang ekspresyon ang mukha nito pero nung nagpang-abot ang tingin namin nakita ko ang panlalaki ng mga mata niya.

Hindi ko na alam kung ano ang unang iindahin, ang init na nararamdaman ko mula sa apoy na palaki na nang palaki, ang sakit ng likod ko na tumama sa dingding, ang braso ko na walang tigil sa pagdugo, ang d****b ko na naninikip dahil sa usok o ang matinding takot dahil papalapit na muli si Manang Nieves sa akin. Nagsisimula na ang pagbagsak ng mga gamit at ko alam kung ikatutuwa ko ba iyon dahin may apoy na humarang sa aming dalawa dahilan para hindi sya makalapit o kakabahan dahil hindi pa rin nabubuksan ang pintuan at ano mang oras ay maaari kaming masunog dito sa loob. Ang panlalabo ng mata ko sa pinagsamang hilo at luha ang nagdulo sa akin ng labis na panghihina kaya sumandal ako sa pader

“Natatakot akong mapagtanto mong tama naman talaga yung Serina na 'yon sa lahat ng sinasabi niya.” Tumahimik siya. Isang segundo. Dalawa.Nakatutok lang ang dalawang mata niya sa akin. “ Fear is not an excuse,” mariin niyang sambit. Kumabog ang dibdib ko, parang gusto ko nang sumabog sa sobrang tensyon. Hindi ko alam kung ang mas mabigat ay galit niya o ang takot ko na baka mawala ang sarili ko sa ilalim ng kontratang ito.

"Yes. And I want to show it to you, pero natatakot ako na baka makasakit ako." Napailing ako. "For mages like us, when we aim to use our power, fear is the wall that hinders us from transcending our limitations. And if you fear to hurt someone, well, that fear will be the cause of your death." Humakbang ako palapit sa kaniya. "Sapphire, in this cruel world, it's either you hurt someone or they hurt you. That's the nature of this worldd, and it's up to you to choose."

Damn it! Curiosity and fear have covered the place next after all of the lights suddenly shut off. Umingay ang paligid and he thinks he understand why. Given ang dahilan ng multo, pero mas malapit ang takot na manakawan sila sa mga bag dahil sa dilim. Tsss! Mahigpit na yumakap sa kaniya si Jane, her arms are shaking in fear. He forgot she has nyctophobia, noon pa man ay ayaw na nito sa dilim dahil sa minsang karanasan dito.