Fearful Novels & Stories

“Hindi naman kita pinapaalis, ‘di ba?” Umupo siya sa tabi ko, at sandaling tumahimik kami. Parehong pagod, parehong puno ng iniisip. Pero ngayong gabi, sapat na ang presensya ng isa’t isa. “Elle…” simula niya, mahina, “…you were strong back there.” “Hindi ako strong, Zian. Takot na takot ako.” “Exactly,” sabi niya, sabay tingin sa akin, “Being strong isn’t the absence of fear—it’s standing firm despite the fear.”

Itatabi na sana niya sa bulsa ng kaniyang pantalon ang kaniyang cell phone nang bigla na lamang siyang niyakap ni Luna. “Don't leave me alone. I'm…I'm scared,” umiiyak na sabi ni Luna. Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa dibdib ni Yael. Hindi agad nakagalaw si Yael. "Huwag kang mag-alala. Hindi kita iiwan, Luna,” paniniguro niya habang hinahaplos ang buhok ni Luna. Nais niya sanang itanong kung bakit ito natatakot pero mas minabuti niyang hindi na lang magsalita. ‘It’s either mayroon siyang agoraphobia (fear of being stuck), acrophobia (fear of heights) or basophobia (fear of falling). Hindi ko alam na may ganitong form ng anxiety si Luna. What could have been the cause of it?’

ANG PAGTATAGPO Magkahalong lungkot at takot ang nadarama ni Alexa habang bitbit ang maleta habang tumatawid sa madilim na kalsada. Nalulungkot siyang lisanin ang lugar na kanyang kinalakihan, ngunit natatakot naman siyang manatili para maikasal sa kung sinong tao na hindi niya kilala. “Ayyyyyy!” bigla siyang napasigaw nang muntik na siyang mahagip nang dumaan na sasakyan.

Tanong niya na pilit na nagpakanormal kahit na katakot-takot ang pagkabog ng kanyang dibdib. "I doubt anyone would dare to ride the elevator with me. They're terrified of me; they bow their heads and cower just at the sight of me, their tails tucked between their legs. I can sense their fear in my presence." He said with a serious tone, "Unlike you, you're the only one who's had the courage to ride the elevator with me. You're the only one bold enough to stare back at me now, without a hint of fear in your eyes. You're the only one who doesn't tremble at my gaze."

Lalong nakakadagdag sa takot na nararamdaman ko. Bumukas ang lift. Naunang lumabas ang dalawang babae. Bumigat ang mga paa ko at tila nahirapan na akong ihakbang ang mga ito. Marahas nang nagtataas baba ang dibdib ko. I bit my lower lip harder because of the fear that begin to arise in my system.

It stopped attacking and now staring at the two. "HOW DARE YOU TRIED TO KILL AUGUST!" Halos maihi ako sa takot na naramdaman ko dahil kay Cayden. My cells are shivering from fear and I don't even know why I am feeling this. This ominous feeling and something in the area makes me cower with fear. "Damn it. It's his aura... he's mad right now." Saad ni Lucas at niyakap niya ako. I still can't believe that a mere voice of Cayden can scare the hell put of me. I can see everyone went into pale. Parang mas nakakatakot pa si Cayden kesa sa halimaw na lumilipad.

"Anong sinabi niya sa 'yo? I never thought na makikita ko ang araw na 'to. You losing your patience." I gulped the golf ball of anxiety in my throat as I regard Nite's unmoving body. I'm fuming mad. But I know that behind my anger is the underlying emotion I don't want to consider. Fear. Hindi ko akalain na ii-entertain kong muli ang damdamin na ito. Fear for my family- Foedus and for Bree. And now, for my baby sister. "Kira. She's alive." Nanlalamig ang likod na bulalas ko sa kaibigang gaya ko'y labis na nagulat.

Kita ko ang tension sa panga niya, isang muscle na kumikibot kapag nag-ho-hold back siya ng emotion. Hindi lang ito concern. Hindi ito simpleng pag-aalala. This was fear. Pure fear. At hindi iyon peke. Kilala ko ang mga mata niya; hindi iyon marunong magsinungaling. He’s genuinely, deeply worried about me. Naiintindihan ko siya lalo na pagkatapos ng mga nangyari nitong mga nakaraang buwan. Pero ayaw ko naman na maging sobrang down siya dahil sa sitwasyon ko. Ayaw kong maramdaman niyang kailangan niya akong bantayan every second just to feel safe.

Anong klaseng pamilya ba mayro’n siya? Gaano sila ka-strict? May magpapaupo ba sa akin sa harap tapos titigan ako na parang ini-X-ray? Napahigpit ang hawak ko sa manibela. “Akala ko ba hindi ka takot?” tukso niya. “Bakit parang naduduwag ka na?” Napalingon ako. Humaba pa ang nguso ko. “I’m not scared. I’m… tense. Because you’re tense. Your anxiety is contagious.”

Kinuha ko rin ang pagkakataon na 'yon para tahimik na gumalaw at muling tumakbo papalayo sa restaurant na 'yon at papalayo sa kanya. Ramdam ko naman na magiging mabuting kaibigan siya sa akin dahil sincere at maganda ang paraan ng pakikitungo niya pero ayokong makampante. Ayoko talaga, pasensya na. I have fears that scarred me for life. Those fears invade my wholebeing and made me like this... coward and weak.