Fearful Novels & Stories

Especially if he discovered my deception, my manipulation, my plan for revenge? Fear gnawed at me, a cold, relentless dread that threatened to consume me. The carefully constructed facade, the calculated confidence, the unwavering resolve— they all crumbled in the face of this raw, visceral fear. My safety, my well-being— they were suddenly precarious, uncertain, threatened. The escape, the revengpe— they seemed increasingly distant, increasingly elusive.

Tahimik na humigop ng kape. Tahimik na huminga. Pero sa loob? Umaalon ang dibdib niya. Jealousy. Insecurity. Confusion. And for the first time… …fear. Fear na baka tama si Camille. Fear na baka hindi siya sapat sa mundong pinapasok niya. At higit sa lahat— Fear na baka masaktan na naman siya ni Nathan.

Umaabot iyon sa aking taynga at pakiramdam ko ay namamanhid ang buo kong katawan sa takot. The air is humid and the place was so spooky that every hairs on my body stood on end. Pakiramdam ko ay pinagpapawisan ako ng malapot subalit nang hawakan ko ang aking mukha ay wala akong makapa kahit isang butil man lang ng pawis. Lalo akong kinain ng matinding takot at nangatog ang aking kalamnan. My stomach churned as if I want to vomit because of fear.

she hugged me tightly while whispering something but because my system was already occupied with fear I could no longer understand of any words she was trying to say. "Hey don't be scared just stay calm okey? we are here we won't allow that dickhead to be near with you and even touch a single strands of your hair, we promise you that" pagpapagaan sa akin ni Freianne, umiling iling ako habang patuloy parin sa pagbuhos ang mga luha ko, my hands were still shaking.,my heart was beating too fast na halos hindi ko na masundan sa sobrang bilis.

Pero ilang beses siyang sumulyap sa akin. Medyo malayo pa ang biyahe papunta ng syudad, pero hindi ko naman maramdaman na gusto kong matulog. There is something that keeps on bothering me, I felt bothered for an unknown reason. Fear is creeping on my system. Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Something is really up. Pakiramdam ko ay may mangyayaring masama. But I don't want to overthink, baka napaparanoid lang ako.

Ang bawat salita nito ay may halong galit, takot, at frustration, na parang pinipilit nitong ilabas ang lahat ng nakapaloob sa loob nito. Kent exhaled slowly, keeping his voice calm even as his chest tightened. “Mae, listen to me… we’re scared, I know, but panicking won’t fix anything. We’ll take it one step at a time, okay? One step at a time.” He tried to keep his tone reassuring, knowing she needed something solid to hold onto, even if he himself wasn’t sure of every next step.

FEAR’S HEADQUARTERS Sa loob ng isang malaking silid, makikita ang mahabang lamesang itim. Limang tao ang nakaupo sa bawat upuan dito at tila nasa isang mahalagang pag-pu-pulong. ‘Di kalayuan ay makikita sa harapan ng mga ito ang lalaking nakabihis ng uniporme ng FEAR. Mas lalong naging matingkad ang napakapula nitong buhok dala ng matinding sikat ng araw na nanggagaling mula sa malawak na bintana sa likuran ng nasabing lamesa.

The blood. The screams. Even Torren. Parang may kumakalas sa isip ko mula sa realidad. Parang may bumubukas na lumang pinto sa loob ko na matagal nang nakasara. And behind it… was fear. Pure. Violent. Ancient fear. Lumuhod ako sa sahig habang nanginginig ang mga kamay ko. “Freya!” mabilis na lumapit si Torren.

Apolonia Naramdaman ko naman kaagad ang kamay ng boss ko na sumapo sa likod ko upang suportahan marahil ako at hindi malaglag, kasunod naman niyon ay naramdaman ko naman ang paninigas at tila pagka-tense nito ngunit hindi ko na iyon pinagtuunan pa ng pansin, sa halip ay nilingon ko nang may takot ang table nito habang nakayakap pa rin ang mga braso ko sa leeg nito at ang mga binti ko naman sa beywang nito. Fck. Hanggang ngayon ay abot-abot pa rin ang kabog ng dibdib ko dahil sa takot at kabang nadarama. Daga at ahas pa man din talaga kasi ang kinatatakutan ko sa lahat ng hayop. Makalipas ang ilang sandali ay narinig ko na tumikhim ang amo ko.

Marahan ko siyang hinarap, malungkot at lumuluha. “And it is okay to you, right? You’re not scared?” saad ko sa pagitan ng aking paghikbi. Natahimik siya sa sinabi ko. “Alam mo bang takot na takot ako. Dahil ayaw kong mawala ka sa akin.” He is staring at me and I can see the melancholy in his eyes.