Novel & Cerita Fearlessly

ANG PAGTATAGPO Magkahalong lungkot at takot ang nadarama ni Alexa habang bitbit ang maleta habang tumatawid sa madilim na kalsada. Nalulungkot siyang lisanin ang lugar na kanyang kinalakihan, ngunit natatakot naman siyang manatili para maikasal sa kung sinong tao na hindi niya kilala. “Ayyyyyy!” bigla siyang napasigaw nang muntik na siyang mahagip nang dumaan na sasakyan.

Lumapit siya sa mga bundok na nakapalibot sa kanila Sa proseso, nag-iwan ito ng bakas ng paa sa sahig sa ilalim niya. "James, ang mga katawan ng Fearsome Four ay hindi naiiba sa metal. Sa katunayan, ang kanilang mga katawan ay maaaring maging Mas malakas kaysa sa metal. Ilang taon na silang pinapakain ng aming pamilya sa mga tabletas kaya halos Imortal na ngayon. Kamatayan lang ang opsyon mo," mayabang na sabi ni Sean habang nakaupo sa kanyang mataas na kabayo.

Sa simpleng haplos na iyon, gusto niyang ipadama na ligtas na ligtas ito sa piling niya, at hinding-hindi niya hahayaang mag-isa itong harapin ang mga takot nito. “You care too much, you love too much—and that’s already more than enough. Way more. You think you’re unprepared, but you’ve already been showing me what kind of mother you’ll be. Gentle. Protective. Brave. Don’t let your past define your future. Don’t let her shadow block the light that you’ve created in your life.”

HINDI ko alam kung ano'ng mas mahirap-yung makipagtalo sa isang Damong walang emosyon o 'yung makasama siya sa katahimikan na parang may sinisigaw kahit walang nagsasalita. Kahit anong gawin ko, naroon pa rin sa utak ko ang boses niya. "I don't want fear in my house, Leah... I have enough of that in my head."

Nakakahiya, pero wala na akong nagawa. Nagtagpo ang paningin namin. At sa isang iglap, parang may kakaibang init na dumaloy sa gitna ng kaba ko. Hindi ko siya kilala, pero sa paraan ng pagsasalita niya at sa kalmadong ekspresyon ng kanyang mga mata, parang gusto kong maniwala na safe nga ako. “You’re scared, not just of flying, but because you feel alone. But right now, you’re here, and you’re safe. Focus on me, okay? It’s just me and you, breathing slowly.”

I uttered. Masyadong tahimik ang katabi ko maybe she got scared what happened awhile ago. Ako rin naman but I stay calm tulad ng ibang story sa w*****d I should stay brave and fearless. Baka ako pa maging target nila dahil mahina ako ganun naman talaga diba? Wala nga tayo sa w*****d but it not possible to happen in reality.

“Ni hindi rin kasama ang pagdating mo nang pitong beses sa ibabaw ko kagabi.” Nanlaki ang mata ko. Binibilang niya? “I don’t see the problem,” ulit niya. “I’m not ready,” sagot ko, mas mahina. Naging masyado siyang tahimik. Masyadong kalmado. “Pero gusto mo rin, hindi ba?” Nanigas ako. “Ikaw ang natatakot,” bulong niya, titig na titig sa akin. “Just because I’m not afraid of you, it doesn’t mean I’m fearless.”

Tila banas na banas ang awra nito. “At dahil may one hour kayo para kalabanin ang mga kinatatakutan niyo, syempre nasa maze kayo, may one hour din kayo to find the exit of this maze. Kung napagpasyahan niyong hindi lumaban sa mga fears niyo or sa mga umaatake sa inyo dahil talagang kakalabanin nila kayo dahil tingin din nila sa inyo ay ganun din, focus on the goal na lang na makalabas kayo rito sa maze, find the exit without bloods on your body.”

Kinuha ko rin ang pagkakataon na 'yon para tahimik na gumalaw at muling tumakbo papalayo sa restaurant na 'yon at papalayo sa kanya. Ramdam ko naman na magiging mabuting kaibigan siya sa akin dahil sincere at maganda ang paraan ng pakikitungo niya pero ayokong makampante. Ayoko talaga, pasensya na. I have fears that scarred me for life. Those fears invade my wholebeing and made me like this... coward and weak.

I really insisted on saying the word son to his face. "Nakakapanibago, hindi ka naman ganito." "Ano bang dapat?" Insoo's face also became serious at what I said. I turned to look at the car; I saw Steven hugging his bag. you can immediately notice the fear in its behavior and movements in a way that is very afraid of the untented glass window. "Steven, steven."siniksik pa lalo ni Steven ang sarili nito sa loob nang sasakyan, konti na lang iiyak na ito sa takot.