Novel & Cerita Filipino Folklore Creatures

rinig kong sabi ng isang tao. Hindi, Hindi ito isang dragon. Isa itong Longma. Isang uri ng kabayo na kuhang kuha ang wangis ng dragon. Pero sobrang delikado at nakakatakot pa rin ito dahil meron pa rin itong mga angking abilidad na katulad na katulad sa isang dragon. Kaagad ko naman binalingan ng tingin ang ibang mga tao,"Ano pang tinutunganga niyo dyan?!" sigaw ko. "Umalis na kayo kung gusto niyo pang mabuhay!"

"Anong gagawin natin Baby?" "Humiga lang tayo rito Mahal! No problem!" pamimilosopong sabi ko rito. Nang palapit na ang mga kaluskos ay umawit ulit Ako pero this time ay may kasama ng pagsayaw. Mabuti na lang at medyo malakas aang hangin kaya parang sumasayaw ang aking suot na bestida. "What is that? Oh My God! It's a fairy! It's true that there is a fairy here!" Hindi na namin marinig pa ang kanilang mga sinisigaw dahil nagtakbuhan na sila ng palayo rito sa isla.

The following day finally nagsimula na ang tour namin sa buong Palawan, unang pinuntahan namin ay ang Ugong Cave kung saan kami nang hike na sobrang naejoy ko matapos non ay nag underground river din kami na sobrang ganda, no wonder na kasama ito sa seven wonders of world. Medyo madalim sa loob at medyo creepy din ang lugar lalo na't hindi mo makita kung ano ang nasa ilalim ngunit agad din napawi ang takot ko nang maramdaman ko ang mahigpit na hawak ni Xavier sa kamay ko. I saw a lot of rock formations, from vegatable formation, bible characters such as Jesus face, St. Peter and a rock formation that looks like the last suffer plus a waiter according to the boatman who's stearing our boat.

Tahimik sa loob, at tanging tunog ng mga hakbang namin ang naririnig ko. Pagkaupo namin, biglang nagsalita si Sir Corvus, “Alam mo ba ang mga kuwento tungkol sa mga tagapagtanggol ng mga tao laban sa mga demonyo dito sa Pilipinas?” Napakunot ang noo ko. Oo, alam ko ang mga kuwentong iyon. Madalas akong makarinig ng mga alamat tungkol sa mga mandirigmang lumalaban sa mga nilalang mula sa dilim para protektahan ang mga tao. May mga kuwento pa ngang naglalaman ng mga kwento ng mga tagapagtanggol na hindi nakikita ng ordinaryong mata, mga bayani na naglilingkod nang palihim, pero hindi ko inasahang maririnig ko ang tungkol dito mula kay Sir Corvus mismo.

"I jumped inside it when I'm very frustrated by not having my memories. Sa loob, paiikutan ka nila sa una. Pagkatapos ay bigla kang makakahinga sa tubig. Iyon ang nangyari sa akin." I will have to go back there! Iyon ang solusyon. "They are tiny aquatic creatures with a head and upper body like us but they have a lower body of a fishtail. I'm just giving you a heads up dahil baka magulat ka pa sa itsura nila." Nagulat na nga ako kahit sa kwento niya lang at hindi ko pa nakikita.

“Mabuti pa nga, baka kung ano pang creatures ang makita ko rito. Matatakutin pa naman ako.” Akala ko pa naman this island is perfect, meron palang mga gumagala-galang mga creatures from the other side. Sa akin pa naman nagpakita. Pwede ba, huwag ako, iba na lang. Wala akong balak makipag-close. Dali-dali kaming tumakbo ni Enrico papunta sa pampang. Akala ko naman, nakakatakot na ‘yong nakita ko kanina pero mas natakot ako sa sumunod na nakita ko.

Ginagap ni mama ang kamay ko. "Sa mundong ito anak may mga mortal, ang mga taong walang kaalam-alam na mayroon pang ibang nabubuhay sa mundo na hindi nila kauri. Sa kabilang banda, may mga imortal na nakikihalubilo sa mga tao. Ang mga imortal na tinutukoy ko ay ang lahi ng mga bampira, werewolf at daemon.” Panimula ni mama ngunit ngayon pa lang ay gusto ko nang sabihin na hindi niya ako maloloko. Kung prank man ito ay hindi ako mabibiktima.

Isang di malamang anino ang sumusunod sa kanya na may dalang tiyak na kamatayan. “Buhat sakay nang isang barko galing Maynila kay mararating ni Graciela ang lupang kapanganakan ng kanyang ina ang Isla del Fuego( modern day Siquijor) sa kanyang paghahanap sa kanyang lahi, ang mga mangagaway (Filipino equivalent to sorcerer/sorceress)” Malilibot sa kabanatang ito ang pagtatag ng pondasyon sa setting nang buong kuwento upang maukit ito sa imahinasyon ng mga mambabasa.

Natatanaw ko na ang palasyo ng Malefica at ang buong kaharian nito na napapalibutan ng matatayog na pader. Nagpatuloy ako ngunit napatigil akong muli nang harangin ako ng mga kalahating tao at kalahating uwak sa himpapawid. Ang ulo ng mga ito ay katulad sa uwak habang ang katawan naman ay katulad sa mga tao. May mga itim na pakpak ang mga ito. Nakabaluti at may kaniya-kaniyang hawak na sandata. Ang mga nilalang na ito ay tinatawag na Homo Cuccurio o mas kilala sa tawag na “cornixus.”

Ang kanyang mga kaklase at propesor ay parehong natawa bilang reaksyon sa kanyang tanong. Sinagot pa rin ng kanyang propesor ang tanong kahit na nalihis na ito sa paksa ng kanilang klase, “Hindi totoo ang mga werewolves dahil ang mga taong may sakit sa pag-iisip lamang ang nakaisip na sila ay iisa; gayunpaman, ang mga taong lobo ay inilarawan sa iba't ibang paraan sa buong kasaysayan. Sa mga sinaunang alamat, ang mga tao ay ganap na nagbabago at nakikihalubilo sa mga taong lobo. Sa ibang mga tradisyon, lalo na sa mga horror na pelikula, ang mga taong lobo ay humanoid, kadalasang nagtatampok ng ulo ng aso, mahahabang kuko, at natatakpan ng balahibo ang katawang tao nito." "Mayroon ka pa bang