Novel & Cerita Filipino Logic

Lalo na si Liam. “This is exhausting!” Speaking of the devil. Umupo si Liam sa couch at napahilamos. “I miss going to the club. I hate it here. All these girls are making me sick!” Tinignan niya si Liam at napailing. “Vy predpochitayete Filipinas belym?” [translation: Do you prefer Filipinas over whites?] Umismid ang kanyang kaibigan. “Filipinas knows how to ride it better. And besides, I love my country so bad, bruh. I want to go back.”

At based sa culture doon, natural lang sa kanila ang sex. "Dalagang Filipina ako, Carlo. Sa Pilipinas ako nagkamalay at lumaki." ani ni Lily. "Tell me to stop." Ani ni Carlo "Don't stop." At ipinagpatuloy na ni Carlo ang pagpasok kay Lily. Nahihirapan sya at pawis na pawis dahil ang hirap pasukin ng makipot na daaanan nito.

Binalikan nya ang nakaraan nila ni Philip... Si Philip ay kasama nya sa pagmomodel sa America. Half American, half Filipino si Philip. Matangkad, matipono at gwapo. Sya ang unang nainlove sa lalaki, sa madaling salita ay niligawan nya ito.

Napaupo si Felip at tila napaisip. "I thought he would never come home to the Philippines? Sa pagkakaalam ko ay madami na siyang negosyo sa California," sabi nito. "Hindi ko alam. Baka binibisita niya ang ilang negosyo niya?" "How about you? How are you? Hindi ka naman niya sinaktan? Ano'ng ginawa niya?" Sunod-sunod na tanong ni Felip at nag-aalalang tumingin sa kaniya.

“Silugan? Nag-Korea pa tayo, tapos silugan lang?” “Yes,” sabi ko, habang natawa sa itsura niyang parang naguluhan. “As in tapsilog, longsilog, bangsilog. I miss Filipino food. Lahat ng kinakain natin puro fancy—truffle pasta, wagyu, sushi. Minsan gusto ko lang ng simpleng sinangag at itlog.” Natawa siya nang malakas. “Fine, you win. Let’s go.”

That I have made someone happy today. "No, I have to pay you. For that wish of mine to come true. I must give you something back. You know, I'm quite superstitious, and I really believed that If I wished for something there must be a payment, a token of appreciation or anything I can give back. We filipinos called it, utang na loob," wika ko sa kaniya at ibinulsa ko nga muna ang bulaklak at ang cookie at agad na naghanap ng ATM machine sa paglingun-lingon.

Alam na alam naming lahat na kami ang totoong may-ari nf Filipinas, alam ito ng mga kapwa kong Pilipino. Kinuyum ko ang aking mga kamao habang tinitignan ang nakakasuka niyang mukha. At nagpatuloy pa talaga siyang magsalita, "Es cierto, los indios son inútiles y tontos," (Totoo naman ah, inutil at bulok ang mga indiyo) sabi nito habang nakangisi.

muling tawa ng matanda. “You know what kung hindi lang naawa si Filan sa mga Reyes, nakulong na iyon, hind lang niya magawa. Just like namana niya ang pagiging maawain ko sa mga tao lalo na sa nasasakupan mo, parang sa games naging winning by default ang dad mo sa kaso niyang hawak, dapat nagpasalamat ang dad mo sa amin.” “I think wala naman pong dapat ipagpasalamat ang dad ko sa inyo, naghirap din po siya sa kaso.”

Slang na sabi ni Phil sa dulo ng magtagalog siya. Nanlaki naman ang mata ni Zoey at napaturo dito. “Pinahirapan mo pa kami mag Espanyol!” Natawa si Phil dahil sa sinabi ni Zoey at napailing lang dito. “About what you are saying Zoey, okay I will agree. Since alam ko na you need time,”

Ganoon na ba ako kamalas na tao at kasuklam-suklam? I shrugged while I looked at his dark aura. "S-sa pagkakaalam ko naman, hindi naman minalas ang company ni Franklin sa akin. I earn successful deals, plans, business strategy and many more. I am flexible to work with. So, Franklin chooses me to handle his FPPC here in the Philippines, kung tatanggapin mo. Kung hindi man..." Bumuntong hininga ako. "I think, he will proceed to his second option." Sabi ko na lang rito.