Filipino Logic の小説・ストーリー

sabi naman niya at saka sinuri ang result na nasa harapan. Nabasa niya sa kapirasong papel na ‘yon na walang kahit ano’ng komplikasyon o kung anumang nakakaalarmang bagay ang dahilan kaya hindi makapagsalita ang kaniyang bunso. “Yes, Ma’am. I encountered so many children with the same situation here in the Philippines. Ang magagawa lang natin ay maghintay. Kapag komportable nang magsalita si Callie, magagawa niya iyon nang walang problema.”

nagpatuloy nga ang pagbiyahe namin hanggang may madaanan kaming maliit na tindahan sa daan. Sandali akong bumama at agad din namang bumalik sa sasakyan, walang isip isip ay nilagok ko ang laman ng boteng iyon, halos mapangalahati ko nga ang laman noon dahil na din sa labis na uhaw. Bigla ang pagkabog ng dibdib ko ng makaramdam ko ng pagkahilo matapos ang ilang minuto. "Shoot mukhang makikidnap ako ng mga Abu Sayyaf." iyong ang nasa isip ko ng mga oras na iyon without really thinking na nasa Luzon nga pala ako at wala sa Mindanao.

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

paliwanag ni William. "But you know na posible pa rin 'yon, 'di ba? How about the pre-cum? Alam kong alam mo 'yan. Kahit na nilabasan ka sa labas, maaaring nagka-pre-cum ka habang nasa loob niya 'yang taksil mong pagkalalaki," inis na sabi ni Paulo. "Sinasabi niya lang 'yan para mapalapit na naman ako sa kanya dahil diyan sa dinadala niya. But I'm sure, pare. Hindi ako ang ama," paninigurado ni William.

"Boring? Have you even tried any of those restaurants? At isa pa, hindi ba parang baliktad ang logic mo? Kapag pinipilahan ang ibig sabihin nun ay masarap! Kung makapagsalita ka." "Felicia, hindi lahat ng pinipilahan ay masarap. Kadalasan ay yun lang ang ma afford. It's true though, those are second-rate restaurants kaya nga affordable. Because they put price according to the quality. I mean that's basic business logic, right?"

Ngiti niyang abot sa kamay ni anika “Nice meeting you sir. Can you understand tagalog sir? Tanong niya kay mr ling “Of course i can understand mrs. monterico, i live in malaysia and there are lot of filipino there that’s why i know how to speak and i understand your language.” Sagot ni mr ling “That’s good. Mabuti po kung ganon, i really appreciate those who are not filipino pero natututong mana galog.”She smiled cheerfully to mr.ling

Bumuntong hininga ako bago muling nag salita. "Let me spill the tea..." Aniya ko at sila naman ay napataas ng kilay, umikot ako sa buong boarders habang nag sasalita. "Do you know in the Philippines 8.9% is the capacity of unemployed people and 30% of non-work filipino's, why is that?" Aniya ko bago itinukod ang takong ko sa may stand table ng mga boarders.

“Ilan nga ulit ang nakuha mong score sa Filipino nong last exam n'yo ?” "55—wa—” “Ang passing score is 75, at nakakuha ka lang ng 55. Hindi ka ba nakikinig sa guro mo para di mo makuha ng tama ang sagot?” “Nakikinig naman. Kaso sabi ni Sir, ako raw ang pinakamagaling niyang estudyante, dahil kaya kong maglakbay mula Batanes hanggang Sulu.” “Ikaw—”

Kaloka. Shit! Hindi na ako nakikinig. Napanguso na lang ako at pinaglaruan ang ballpen sa aking daliri. Ramdam kong may nanonood sa ginagawa ko, kaya napalingon ako at halos mabilaukan sa sarili kong laway nang mahuli ko ang seryong tingin ni Engineer Planze sa mga daliri kong nilalaro ang ballpen at inangat ang tingin hanggang sa mahinto sa aking mga mata.

The combination of white, beige, and gold gives her the feeling that she’s part of a fairytale movie. Agad siyang umupo sa napakalambot na kama at inihulog ang kalahati ng kaniyang sarili. “This is my last day here in the Philippines.” She bit her lower lip and closed her eyes. Pinipigilan na tumulo ang luha na gustong kumuwala. Mariin siyang pumikit at umiling. Tulala sa kawalan habang inaalala ang araw na kasama niya si Clinton.