Filipino Logic Novels & Stories

pasalamat ko sa best friend ko na si Rafael. "You're always welcome, bro. Akala ko nga rin, eh, na nandito lang si Celine sa Maynila ngunit wala pala. Nandoon pala siya sa probinsiya," sabi niya sa akin. "Ang importante ngayon ay alam na natin kung nasaan siya sa panahon na 'to. Mapupuntahan mo na sana siya at sana talaga ay tulungan ka niya. 'Wag ka sanang i-ignore niya."

Malungkot na paliwanag ni Lolo. Lumapit ako sa kaniya and I hug him so tight. Siya na ata ang best Lolo na nakilala ko, hindi lang bilang Apo niya kundi bilang ama sa mommy ko at mabuting tao na rin. Noong bata ako, nakikita ko na si Lolo kung paano niya tulungan ang mga batang nasa lansangan kapag may nakikita kami. Hindi siya nag dadalawang isip na tulungan ang mga ito. Actually may orphanage siyang tinutulungan at hindi lang isang orphanage ang tinutulungan niya kundi higit pa sa mga daliri ko. Hindi istrikto si Lolo at alam kong malambot ang puso niya sa mga taong na ngangailangan ng tulong, lalo na sa mga batang inabanduna ng mga kani-kanilang mga magulang.

Ganoon na rin si Marius na ginawa kong tagahiwa sa lulutuing Menudo. Ginugol namin ang buong hapon sa pagtulong sa final preparations, pag-aayos ng mga dekorasyon at pag-aayos ng mga mesa. Tiniyak namin ni Marius na maayos ang lahat. Habang ako, oo, nakakapagod pero masaya. Ramdam ko ang pagtutulungan ng mga tao sa lugar na iyon. Alam ko namang kaugalian na iyon ng mga Filipino. Pagpapakita ng pagpapahalaga sa pamilya, kaibigan, at kapwa tao. Isang bagay na humaplos sa puso ko dahil nagustuhan ko.

Inismiran niya ito. "Kung sasabihin ko, hindi na surprise." Sagot niya sa kaibigan na nakanguso. "Pwedeng si Gil na lang?" Anito na tila nangangarap ng gising. Si Gil kasi ang basketball team captain ng varsity ng kanilang paaralan. Totoong napaka gwapo ni Gil pero snob. "Hindi. Nunkang papansinin ka nun." Pambabara niya sa kaibigan.

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

“Of course, sila pa rin ang ikinasal. Nagpakasal sila bago pa ikasal si Mom sa iba. A secret marriage here in the Philippines where divorce is not really legal. Dahil dito sila nagpakasal, sigurado silang hindi kaagad mawawalan ng bisa ang kasal nila kahit na paghiwalayin pa sila ni Lolo.” “Paano naman nila sinabi sa Lolo mo? Sigurado akong nagalit siya nang todo nang nalaman niyang ikinasal na ang anak niya sa lalaking ayaw niyang maging manugang. Paano ‘yon?”

Ganoon na ba ako kamalas na tao at kasuklam-suklam? I shrugged while I looked at his dark aura. "S-sa pagkakaalam ko naman, hindi naman minalas ang company ni Franklin sa akin. I earn successful deals, plans, business strategy and many more. I am flexible to work with. So, Franklin chooses me to handle his FPPC here in the Philippines, kung tatanggapin mo. Kung hindi man..." Bumuntong hininga ako. "I think, he will proceed to his second option." Sabi ko na lang rito.

Tahimik siyang tumingin sa kanya, habang nakatingin ito sa kanya na may pinakakomplikadong ekspresyon. "No, Tristan. You are wrong. I just think lately that you are not worth any risks at all. Hindi ko naman sinabing pagmamahal na 'yan, 'gusto' lang kita, isang bagay na maglalaho at mawawala rin sa huli. Siguro, ng tunay na dahilan kung bakit nasabi ko lang ang lahat ng iyon ay dahil hinahayaan ko lang na mangibabaw ang aking pagnanasa para sa iyo."

pag-uulit niya, mas malakas pa. Bago sumagot ay tumingin muna ako kay Philip. Agad ako naguluhan nang makita ko ang pagiging seryoso sa kaniyang ekspresyon. Hindi ko mapigilan kundi ang mapakagat labi at paglaruin ang mga daliri dahil hindi ko alam kung ano gagawin ko. "E kasi lola..." "Rules," bulong ni Philip. "Ano??" pangungulit ni lola.

Alam niyang hindi sila perpektong pamilya pero atleast ay alam ng mga magulang niya paano sila bigyan ng oras na magkakapatid. "Uhm, maalala ko, Mama magkakaroon kami ng play sa Filipino fest sana makapunta kayo sa mismong program," Sabi ni Philip. "Bakit ikaw ba ang main actor at pinapapunta mo kami?" Tanong ng mama niya kaya agad siyang ngumiti ng may pag mamalaki. "Pss! Hindi kaba naniniwala sa genes natin,Ma? Ang gwapo ko naman para hindi gawing main actor," nagyayabang na sabi nito pero may tonong pagbibiro.