Filipino Psychology Novels & Stories

kung saan ako tumira ng ilang semana kasama siya. Naisip ko po na mas importante ang mental health ko at kailangan ko muna isipin ang sarili ko lalo na sa panahon ngayon na bagsak na bagsak ako at kailangan ko ng katahimikan sa buhay kaya nagdesisyon ako na makipaghiwalay na sa kanya kahit labag 'yon sa kalooban ko. Aanhin ko ang magkasama kaming dalawa kung unti-unti naman akong pinapatay ng problema at isipin na hindi makakatulong sa mental health ko. Ayaw ko na mabaliw dahil sa problemang 'yon. Kahi hindi ko muna masolusyunan ang problemang 'yon, nagkaroon man lang ng katahimikan ang isip ko ay maganda nang mangyari. Hindi ko naman puwedeng isakripisyo ang mental health ko para makasama

Insultong saad nito sa akin. Ngumisi naman ako. "Cheap country? Aren't you aware that your country's massive producer of Gold is Philippines? And also pearls? Just because our language is not english you will already insult our country. Why? Do you really feel too high because you're american? Aren't you being racist? For a person who works with Government, you are a fool and filthy and narrow minded being that can't think what's right and wrong. You have no difference from Homo Sapiens." Sagot ko rito. "You better quit your job and just work with all english people, or better be, a cavewoman. Dun ka naman magaling eh."

Akala niya mga sindikato, at gesture lang ang salute, gaya-gaya kung baga. "And they are your soldiers?" tanong ng ina ni Knox, tinutukoy ang mga nakikita niya. "Not all soldiers, Mom. Some of them, doctors, pearl technicians, oceanographer, I also have, Lawyers, CEO'S, Professors but these people are assigned to different countries where I have businesses." "You're creating your own nation," puna ng ina. "I am still governed by the Philippines, following the rules, with strong influences and a commitment to fair play. That's why this place is licensed. With my method, the Philippines will have a strong connection with many nations."

Hindi siya maaaring magkamali. Sikolohiya ang kanyang kurso sa kolehiyo at napag-aralan na nila ang tungkol doon. Mabigat man sa kanyang kalooban, sinubukan niya pa rin ang humakbang palapit. “P-Po?” Batid niyang halos madurog na ang kanyang tinig. Hindi siya makapaniwalang trinaydor din siya ng taong pinagkatiwalaan niya.

Actually kung nasa pilipinas ako, kahit 6:30 pwede ako mag prepare Kasi Naman Walang paki Ang mga people duon kahit late sila yong iba nga Ang katwiran ay; "It's better to be late than never" Well, di ko masasabing tradisyon yon Ng Philippines, Ewan ko ba kung bakit ganun Basta Ang alam ko iba Ang mindset naming mga pilipino Kasi we always enjoy the life everyday and so Hindi uso Ang pressure. Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness.

sabi ko rito papalapit sa kaldero. "Pano naman ang magiging ipon mo n'yan?" tanong nito sa aking halata sa tono ng pananalita n'ya hindi pa din sa suportado sa aking naging desisyon. "Ayos naman po ang aking ipon, isa Nang magtatrabaho pa din ho ako sa Manila kahit sa maliit na karinderya sa umaga at sa fastfood chain naman sa gabi" sagot ko ditong nakangiti, pinapanatag ang kanyang kalooban dahil alam kong hindi s'ya panatag na makikipagsagupaan ako sa buhay Manila habang nag-aaral.

Matalinong tumingin ang ina ni Tyson kay Mariana, naghihintay na makita kung paano siya sasagot. Inangat ni Mariana ang kaniyang kamay at itinuro si Sean Drei. "Si Mr. Silva ay isang psychology doctor na kababalik lang sa Pilipinas. Marami na siyang nagawa at nakagawa na siya ng maraming kilalang thesis at teorya. Isa naman akong sikolohikal na counselor, kaya malamang ay interesado kay sa kaniya." saad ni Mariana.

That I have made someone happy today. "No, I have to pay you. For that wish of mine to come true. I must give you something back. You know, I'm quite superstitious, and I really believed that If I wished for something there must be a payment, a token of appreciation or anything I can give back. We filipinos called it, utang na loob," wika ko sa kaniya at ibinulsa ko nga muna ang bulaklak at ang cookie at agad na naghanap ng ATM machine sa paglingun-lingon.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

Worried na sagot ko. “Do you believe that? Filipinos are very family-oriented and loving. That is why they are saying that. I already told you, don’t listen to the people around you. Listen to your self… there’s a lot a women who can produce a child even they are in their forties. That’s why they’re saying that because they’re making their children an investment.” Ginagawa lang nila na investment ang mga anak nila. Malungkot daw kapag walang anak. Pero, nasa atin naman siguro kung paano maging masaya.