Filipino Numbers 1-1000 Mga Nobela at Kwento

Siguro iyan na yung sinasabi nilang Kapitan ng barko! "Mga ka-barrio ko, ito nga pala si Kapitan Keil Hermino, ang kapitan ng kilalang MV Ambrose na namamayagpag sa pagiging Number 1 Cruise ship sa bansa" ani ni Kapitan na tuluyang nagpairit sa mga kababaihan, maliban sa aking ngayong laglag ang panga sa sahig sa pagkahanga.

Pinilit niya lang na magmukhang galit sa harap nito. Callix nods his head quickly and said, "Gusto ko lang sabihin sa 'yo na hanggang ngayon ay mahal pa rin kita, Isabel. Mahal pa rin kita kahit isang buwan na tayong hiwalay. Bumalik ka ulit sa akin, please. I can't live without you in my life. Sa araw-araw na wala ka ay para bang impyerno. My life was incomplete. Ikaw lang talaga ang mahal ko at wala nang iba pa. Please give us a chance to be together again. Wala naman akong kasalanan sa 'yo, 'di ba? Wala naman akong kasalanan para makipaghiwalay ka sa akin, eh. Hindi naman kita niloko. No'ng tayo pa ngang dalawa ay kailanma'y hindi ako nagkaroon ng iba dahil ikaw lang talaga ang gusto kong

Akala ko hawak ko na ang kapangyarihan! Pero bakit ang babaeng siniraan ko... bakit ang babaeng ibinaon ko sa pampublikong hiya... ay may labinlimang milyong taong nakatutok sa kaniya?! Napahigpit ang hawak ko sa aking cellphone hanggang sa mamuti ang aking mga kuko. Muli kong tinitigan ang numero. 15,000,000. Hindi iyon typo. Hindi iyon glitch ng system. Hindi iyon gawa-gawang account.

nakangiting sagot nito. Tumango siya at naiiling na nagpatuloy sa paglalakad. Pagdating niya sa server room ay ilang segundo pa siyang naghintay at pagkatapos makasigurado na walang papasok ay inilabas niya ang papel sa bulsa niya. Tinitigan niya ang papel at kaagad na bumagsak ang titig niya sa cellphone number na nakalista kalakip ng larawan. The number is a philippine number.

"Our price starts for 50 thousand!" Hindi muna siya nag taas. Hinihintay niyang may magsimula. After few minutes may nag taas for 55 thousand. May nagtaas ulit ginawang 70 thousand. It's her time. "75 thousand!" Aryah said. "80 thousand!" A woman in red number 10 shouted proudly. "90 thousand!" Aryah shouted with determination. Kabado si Aryah baka may dumagdag pa.

Wala man lang ba siyang time para makatawag o makapagtext man lang para i-update niya kung anong nangyayari sa kaniya? Kinuha ko ang cellphone ko saka ko dinial ang number niya pero unang tawag pa lang cannot be reach na siya. “Hindi mo siya matatawagan hangga’t wala siya rito sa Pilipinas. Hindi gumagana ang sim ng Pilipinas sa ibang bansa, wala rin siyang roaming number kaya mas mabuti pang hintayin mo na lang siya.” saad ni Simon habang nasa sofa pa rin siya, nakatalikod siya sa’kin at nakapatong pa ang paa niya sa center table na akala mo nasa bahay lang siya.

Sumimsim siya ulit ng alak sa baso pagkatapos ay hinawakan ng malayang kamay ni Marco ang kamay ng dalaga. "Pakasalan mo ako, Poleen. Be my wife and live with me in the Philippines." He stated while looking to the skies. Pinisil niya ang kamay nito, hiling sa isip na sana'y pumayag ang dalaga sa kanyang gusto.

This is not Dave's voice. "Sino 'to?", kunot noo kong tanong. [Ah ma'am, ikaw po 'yung number one sa speed dial ng may-ari ng phone na 'to. Lasing na lasing po kasi siya ma'am, baka pwede niyo kunin dito? Pinapauwi na kasi namin tapos binigay niya sa akin phone niya, ang sabi tawagan ko number 1 speed dial niya.]

Parang alam na alam na niya ang mga dapat gawin. "Five hundred thousand!" A peso, kanina pa nag sisimula ang bidding at hanggang five hundred thousand pesos pa lamang ang pinaka malaking halaga na binibitawan nila—except sa one million pesos para sa babaeng pinaka una. Halo-halo, mayroong mga ibang lahi. Ngunit mas lamang ang mga Amerikano at Chinese, walang masyadong Filipino—kung meron man ay mga gwardiya at agents lamang sila.

Hindi kona tiningnan kung sino ang tumatawag, basta ko na lang sinagot at para ng armalite ang aking bibig. "Nasan kabang babae ka? Malapit ng umunat ang kulot kong buhok kakahanap saiyo!" Bulyaw ko. Nagtaka naman ako dahil hindi nagsasalita ang kabilang linya. "Hello, ano? Hindi ka magsasalita, makakalbo ko talaga yang bolbol mo!" Bulyaw ko ulit. Hindi parin nagsasalita, tiningnan kona kung bakit hindi nagsasalita ang tao sa kabilang linya. Pagtingin ko ay numero lang ito, at Philippine country code pa ito. Pakiramdam ko ay umakyat ang dugo ko lahat sa bonbunan ko.