First Things First Novels & Stories

Hindi lang basta makaalis, kundi makaalis nang walang drama, nang walang pagsisisi. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Dumilim na sa labas. Maraming ilaw mula sa mga bahay at gusali, pero mas madilim ang mga plano kong unti-unting bumubuo sa isip ko. “One step at a time, Miro,” paalala ko sa sarili ko. “First, you get out. Then, you learn. Then, you take over.” At iyon ang plano.

Hindi ko maiwasang muling mapabunting hininga habang iniisip ang unang dapat kong gawin sa muli naming pagkikita ni Rexx. Nakakaramdam man ako ng kaba ay hindi ko rin maitatangging nakakaramdam din ako ng saya, but I need to think of what should I need to do first once I meet him, halos iniwan ko siya ng tatlong taon, at alam kong hindi magiging ganun kadali ang una naming pagkikita kung sakali.

Hindi ko alam kung paano ko ito makakaya. Ginawa kong mundo ang dapat ay tao lang. Siya ang una ko sa lahat ng bagay. First kiss, first hug, first person na nakasama ko sa mga lugar na pangarap kong puntahan dati, first boyfriend na pinakilala sa buong pamilya at higit sa lahat, first... sex. Kaya sobrang sakit dahil nabuo ang apat na taon ng buhay ko kasama si Ryal, si Ryal na first boyfriend at first heartbreak din.

Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil ngayon ko lang napansin kung gaano pala siya katangkad kapag nakatayo kami nang magkalapit. Napalunok ako. "Uhm… Ano'ng una nating gagawin?" Hindi inalis ni Winston ang tingin sa akin. “First..." Marahan niyang iniunat ang isang kamay sa harap ko. "Trust your partner." Napatitig lang ako sa kamay niya. Tapos sa mukha niya. Tapos tumingin ulit ako sa kamay niya.

“Kapag naman sinabi kong hindi ka gwapo, halatang nagsisinungaling ako. Kaya oo, gwapo ka, Hezekiah.” Ano ba ang sinasabi mo, Allian? Lalaki ang kausap mo hindi babae. Kaya huwag kang masaydong madaldal. First day mo pa lang ito kaya huwag kang maharot. Pero hindi naman ako maharot ah? Nakikipag-usap lang ako dahil gusto ko ng kaibigan. Sila na lang ang mag-isip ng masama, basta hindi ko nilalandi si Hezekiah.

Ay putangina nag tagalog nga pala sya nong nag uusap sila ni Sofia the first bat ngayong ko lang napagtanto yon? Diko tuloy masyadong naintindihan ang sinabi nya kasi ang bilis nyang mag salita. "Hoyy bingi? kaba sabi ko yong ilong mo dumudugo!!" hinawakan ko naman yung ilong ko at tinignan ang kamay ko dumudugo nga mangiyakngiyak ko namn syang tinignan. "Huhu pakyu ka kasalanan mo to eh."

Tahimik lamang na nakaupo sa tabi ko si Wolf at tila nakikinig din ng mabuti kay Ate. Pagkatapos niyang magsalita ay kaagad na nagtungo na kami sa unang araw ng pag-eensayo ko. Gagamitin ko ang aking kapangyarihan ngayon bilang isang witch kahit sa anong paraan hanggang sa mawalan ako ng malay. Kapag nawalan ako ng malay ay maaaring abutin ako ng labing-dalawang oras bago magkamalay ulit. Masasabi lamang na matagumpay na ang aking pagsasanay kapag hindi ako nawalan ng malay sa loob ng labing-dalawang oras na paggamit ng aking kapangyarihan.

Naisip ko na mayroon akong listahan ng mga bagay na kailangan kong gawin. Una, susundan ko si Ginang Amalia.

May mas importante pa ba kaysa sa akin ngayong gabi? Ipinilig ko ang ulo ko upang maiwasan ang pagbangon ng tampo sa sistema ko. Hindi ako dapat makaramdam ng gano’n dahil unang-una, kasal na kami at may sinumpaang mga pangako. I know that he loves me at kung sinumang tao ang kakausapin nito ay hindi nangangahulugang mas importante iyon sa kanya kaysa ang paghintayin ako sa looby.

Hindi lamang nito inaalis ang masasamang alaala. Kasama rin nitong nawawala ang mga bagay na maaaring ipinagmamalaki mo. Ang unang tagumpay. Ang unang taong minahal. Ang mga simpleng araw na hindi mo alam na magiging mahalaga pala. Ang mga sandaling akala mo ay ordinaryo lamang. Kapag nawala ang lahat, pare-parehong naging estranghero ang mabuti at masama.