Folk Tales Examples In The Philippines Novels & Stories

Sa loob ng labinlimang taon, hindi na mabilang kung ilang beses akong umasa. May mga tumawag noon na nagsasabing may nakakita raw sa isang babaeng kamukha ni Jo sa Bicol. May nagsabing may batang babae raw na nailigtas sa dagat matapos ang isang aksidente sa barko. May nagsumbong pa nga noon na may isang dalagang nawalan ng alaala at naninirahan sa isang malayong probinsya. Sa bawat pagkakataong may dumarating na balita, agad kaming kumakapit sa pag-asang baka siya na nga iyon.

saad niya rito. Nakaka intindi at nakakapagsalita ang mga ito ng Tagalog. Sinanay nila ang mga ito para hindi ito mahirapan once na bumalik sila sa Pilipinas kaya lang minsan nagiging slang ang mga ito. "I'm excited na to see the Philippines. " saad nito sa kanya. Tumawa naman siya sa kadaldalan ng anak. Si Harold naman ay walang imik sa gilid niya at patuloy sa pagbabasa.

"Sa itaas ng mga ulap ay mitolohiya, sa gitna ay totoong tanawin, pero sa ibaba ay parang isang fairy tale. Hindi ba't pinagtagpi-tagping peke lang ito?" Biglang nagsalita si Ophelia habang itinuturo ang tinatawag nilang batang babae na nakapula. "Hindi. Isa itong mitolohiya mula simula hanggang dulo!" Napalingon ang lahat sa kanya. Nagpatuloy si Ophelia nang may determinasyon sa boses.

Sagot niya sa akin at uminom siya ngayong ng tubig. "Mitolohiya?" Tanong ko sa kanya. Gusto kong malaman kung ano ang mitolohiya na kanyang sinasabi. Tumango si Erigor. "Ang bawat kaharian ay may kanya-kanyang mitolohiya. Kagaya sa kaharian ng Valeria. Ang mitolohiya doon ay may isang natatanging babae na nakatakda sa hari—na siyang nakatakdang maging kabiyak at magsisilang ng tagapagmana ng trono. Dito naman sa Waldorf, ang mitolohiya ay tungkol sa isang mahiwagang bagay na kayang ibigay ang ano man iyong kahilingan. Sinabi nila na totoo iyon, kaya sumama ako sa paglalakbay para hanapin ang bagay na iyon." Kuwento niya sa akin at napapakunot noo naman ako.

Bakit ako ang sumalo ng sisi? Alam ko ang kwento dahil sa dami ng tsismosang kapitbahay. Una pa lang may gusto na si Marcela kay itay pero hindi naman ito pinapansin ng ama ko hanggang sa dumating sa buhay niya si Mama. Nagkagustuhan sila at tuluyan nang nabalewala ang nararamdaman ni Marcela ang kaso biglang iniwan ng ina ko ang ama ko. Noon naman bumalik sa bayan namin si Marcela mula sa Maynila dahil umalis ito nang malaman ang relasyon ng magulang ko. Sa kabila ng paglayo niya, hindi nawala ang pagmamahal niya sa ama ko at muli niya itong kinulit hanggang sa may mangyari sa kanila. Nabuntis si Marcela kaya pinakasalan ito ng ama ko. Iyon ang alam kong kwento.

Bahala na! Napansin ko abala ang lahat sa mansion at may ilang bisita ang nagdadatingan, marahil mga kaibigan at kamag-anak ni mommy. Kahit purong German ang namayapa ko lola ay half-Filipino half-German naman si lolo, kaya mga tradisyon ng mga Filipino ay sinusunod pa rin dahil nasa Pilipinas kami.

Nagpapa-hangin lang nang may mahagip akong sasakyan na dumaan sa harap nang bahay. Umalis na siguro siya nang Batangas nalaman ko sa mga anak ko na bumuga nang abo ang Taal Volcano nabalita din 'yon sa Korea kinamusta ko noon ang kapatid ko at ang pamilya nila. Mabuti at nasa Manila ang mga anak ko nang panahon na 'yon maraming namatay na hayop at iba pa natabunan ng abo ang mga bahay.

Halos mayanig ang bawat sulok nitong silid ''Wala na 'kong pakialam kung marinig nila tayo! Ugh!'' Padyak niya uli. ''Basta makalabas lang tayo rito! Tiis lang isda.'' Nanlalabo na ang paningin ko. Para na ring may mga bumabang ulap sa paligid. Dumodoble na rin sila sa paningin ko. Naramdaman ko na ang pagkatuyo ng lalamunan ko. Kahit tiisin ko pa... parang... ito na ang katapisan ko. Bigla na lang humaba ang mga kuko ko't naitusok ko sa kahoy na sahig.

LEX ARTHUR One year before. "Dusk Fright features monstrosities of Filipino folklore, one of these is the Tiyanak, a class of limbo-bound, human-consuming, hell babies. And of course, the aswang, the flesh-eating creatures,” pagpapaliwanag ko. Buong pagmamalaki akong nakaharap sa ilang mga bisita namin dito sa conference hall. They were all sitting on the cushioned chair while I lounged on my carriage — I mean, my wheelchair.