Folk Tales Examples In The Philippines Novels & Stories

May isang batang babae pa ang mabilis na yumakap sa baywang ko. “Hala! Paano kayo nakarating rito at buti nakilala n’yo pa ako?” namamangha kong tanong sa mga bata. Sila kasi ‘yung mga bata sa kabilang bayan no’ng nasa mission kami. “Na-miss n’yo po ba kami, ate Ganda?” Natawa ako nang mahina habang hinahaplos ang buhok nila. "Na-miss ko rin kayo! Teka, bakit kayo nandito? Paano kayo nakapunta rito?”

kuwento ni Steven habang nagpapalit ito ng tuyong damit. Natutuwa akong makita na masayang nagkukuwentuhan sina Steven at Trevor. Parang at ease ang anak ko kapag kausap si Trevor. “Lunch is ready!” sabi ni Aunt Meg. Masaya kaming kumain ng tanghalian. Very animated si Trevor sa pakikipag-usap kina Uncle Brian, Aunt Meg at Steven habang nakikinig lang ako sa kanilang usapan. Nang matapos ang tanghalian ay inalok ni Trevor sina Uncle Brian at Aunt Meg na bumisita sa Pilipinas. “Have you been to the Philippines?” tanong ni Trevor sa mag-asawa.

“Unlock it!” “Shit!” I heard him curse. “I forgot the key inside.” My eyes widened. “W-What?!” "Sumilong muna tayo roon!” “What?!” Wala akong nagawa nang lumapit siya sa akin at ginamit ang mga kamay para takpan ang bahaging ulo ko. Tumakbo kami sa waiting shed at doon sumilong. Damang-dama ko ang malamig na tubig ng ulan sa buong katawan ko.

Sa bawat yapak ko sa sahig ng paliparan, marami ang napapalingon—marahil ay nagtataka kung sino ang sopistikadang babaeng ito na tila may pagmamay-ari sa bawat sulok na dinadaanan niya. “Mama, look! There are many cars!” masayang turo ng apat na taong gulang kong anak na si Calista habang nakakapit siya kay Kaito. “Yes, baby. This is the Philippines. Huwag kang lumayo kay Tito Kaito mo, ha?” malambing kong sagot sa kanya, ngunit nananatiling alerto ang aking mga mata sa paligid.

Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ang sinabing iyon ni Trevor. Simula noong magkaisip siya ay ito ang unang beses na nagtanong siya tungkol dito. Natahimik ako dahil hindi ko alam ang isasagot. Hindi niya inalis ang mga mata niya sa akin. His eyes were curious and demanding. "Baby, he's in the Philippines," pagtatapat ko kaya nangunot ang noo niya na parang nag-iisip. "Philippines? Buradan uzak mi?" Philppines? Is it far from here?

Anong klase kaya ng bansa ang Pilipinas ngayon? ~•~•~ Third Person's POV Pagsapit ng alas sais ng gabi ay nagpahatid na ang dalawa pabalik sa Johanne's Gardining kung saan sila kasalukuyang naghahapunan. "That tour was so fun. The garden was beautiful and has a refreshing ambiance. The Maharlika one was insightful. I can't believe I've finally got to try street foods in the Philippines in the best way possible. My favourite was quek-quek." Masayang-masaya na kwento ni Heeton.

And he was right, there are some idiots who are looking at my legs. Ngumiti ako at bumaling kay kuya. "Don't worry. I know you can fight." Mas lalo akong napangiti nang umirap siya. "Yeah, whatever." -- I can't help but to be amazed on the view. This is our last stop for island hopping, but still the view would always took my breath away. Philippines is a paradise, indeed. Well, except from politics. "Be careful," sambit ni kuya habang inaalalayan ako pababa ng bangka.

Pero magkaganoon man natuwa siyang nagiging komportable na si Phillian sa kaniya. He told stories about how he started as a fisherman, and how he met the people who were now working for him as they walked on the shore. Marami itong kwento tungkol sa karanasan nito sa laot, na minsan na raw itong napahamak dahil sa bagyo. Na nagkaroon daw ito ng maraming kaibigan, na naging mabuti ang buhay nito kahit wala ang tulong ng pamilya.

Baka ayaw rin niya! "No. I just learned that you're from the Philippines and I know, Jollibee is a popular dish so I asked my crew to prepare one for you," pagki-kwento niya kaya napaawang ang labi ko. Hindi ko inakalang gagawin niya iyon para sa akin!

SA ILALIM NG GABING MADILIM, may nakatirik na maliit na bahay na gawa sa tabla at kahoy. Nakapuwesto ito malapit sa kakahoyan sapagkat ang lugar ay probinsiya. Tahimik. Napakalayo ng distansya ng bawat kabahayan kaya malabo ang iyong maririnig na kahit na anong tunog galing sa kapitbahay. Subalit, sa loob ng bahay na iyon, mauulinigan ang mga palahaw ng isang batang babae, kung saan sumasalungat ang ingay na nagawa nito, sa kapayapaan ng gabi. Ang batang babaeng iyon ay may napakapait na buhay.