Food For Thought With Reflection Novels & Stories

"Exposing too much skin before my eyes is not a good idea though, nalalasing ako sa impure thoughts na ginuguhit ng utak ko. Kaisa-isang bagay na hindi ko kayang gamutin, ang puso kong nagiging hyper kapag kasama kita at isip kong nawawala sa katinuan kapag wala ka." Napalunok siya at bumuntong-hininga. Pati kakayahan niyang magsalita ay nai-impaired dahil sa lalaking ito. Buti na lang dumating ang mga pagkain. Kung natagalan pa, baka hindi siya makatanggi kahit halikan siya nito ulit. "Really, the food is your saving grace." Natawa ito na para bang nabasa kung ano ang iniisip niya.

Tamag-tamang to tuwing gusto kong mag-isip isip. Nagpatuloy ako sa night stroll ko habang nag-eenjoy sa dala-dala kong pagkain. Marami din akong mga nakasalubong na mga tao kaya tuwing susubok akong kumain ng snack ko ay tumatalikod ako. ...Yula Frey. Biglang sumagi sa isip ko ang nabalita kanina sa TV.

Pero hindi niya maiwasan ang kabahan habang iniisip ang magiging expression nito kapag pinuntahan niya ito sa office niya at baunan ng pagkain na siya mismo ang nagluto. Naiimagine niya ang pag-angat ng kilay ni Emilio, ang bahagyang pagngiti nito, o baka ang panunukso na siguradong may kasamang malalim na tingin. “What if isipin niya na gusto ko na siya kaya ko siya dadalhan ng pagkain?” Wala sa sariling tanong niya habang nakatitig pa rin sa baunan. Para siyang tinamaan ng sariling salita kaya bigla siyang natigilan.

Habang kumakain, iniisip ko kung gaano ako kaswerte na may taong tulad niya na laging iniisip ang kapakanan ko, kahit hindi ko ito hinihingi. Habang nagsimula akong kumain, ramdam ko pa rin ang init ng pagkain at ang simpleng saya na dulot nito. Ang mga pagkain na pinadala ni Fin ay hindi lang masarap, kundi may kasama pang malasakit na tila nagpapagaan sa akin kahit abala ako sa trabaho. Sa bawat subo ko, naiisip ko kung paano siya nakakapaglaan ng oras para mag-alala tungkol sa akin kahit na siya mismo'y may mga gawain. Pinagmasdan ko ang pagkain, pero hindi ko maiwasang mag-isip. Kailan kaya kami ulit magkikita? Parang hindi ko na kayang maghintay ng matagal para makita siya ulit at magka

Nakuha niya ang interes ko sa statement niyang iyon kaya ngumiti ako bago siya tiningnan, signaling him to continue. "With the options of foods on the table, you have the freedom to select what you want to eat. But how can you make sure if the one you're going to pick is delicious and can satisfy your desire as well as your hunger? Usually, you will choose the one familiar to you. The food you've already tasted. But some people wants to try another dish for them to find out what's really the most delicious food among them all. Just like in life." I got the application. Maliwanag ang punto at kung paano ito konektado sa buhay ng bawat isa. I love how he reflected, honestly. Iyan ang isa sa mg

Halatang naguguluhan pero may halong pagkamangha ang tingin nito sa kanya. Binalikan ni Mallory ang tingin ni Theodore at bahagyang ngumiti nang may kakaibang kislap sa mga mata “Masama po mag-aksaya ng pagkain, hindi ba?" panimula niya na tila seryoso ang tono. Besides, appreciating food and not wasting it is a good tradition and virtue for us Pinoys, hindi po ba?” dagdag pa niya na may halong pang-aasar at kapilyuhan sa kanyang boses.

Matapos ang dramahan time namin ay naglinis na ako ng aking katawan habang si Luke ay nasa baba upang magluto ng aming hapunan. Hindi talaga nakakabuti ang mag overthinking, pero hindi din naman natin masisiguro kung tama o mali ang nasa isip natin hangga't hindi natin nakakausap ang tao na siyang dahilan kung bakit tayo nag o overthink

Ay kanina pa yan! Napahawak na ko sa mukha ko. Baka kasi mamaya may dumi pala kaya ganyan yan eh. Buti na lang glass tong table kaya nakikita ko ang reflection ko. Wala naman. Napaisip tuloy ako. Bakit ba ganun sya makailing? " enough thinking. Wala kang utak." Napatughay naman ako sa kanya saka inis na tinignan ito. Ugali neto. " just choose your food."

Pinanood ko siyang lagyan ng pagkain ang plato ko at napansin kong habang inaabot niya sa akin ang plato ay tila malalim ang iniisip niya. “Anong iniisip mo?” “What if culinary ang kunin kong course, ate?” Bumilog ang bibig ko dahil sa sinabi niyang iyon. “Bakit ‘yun ‘yung naiisip mong kunin?” “Kasi sa halos palagi kong pagluluto, na-realize ko na hindi naman pala kasing sama ang pagluluto na tulad ng iniisip ko.” “Sa dalas kong mangialam sa kusina dahil gusto kong ma distract, natutuwa na rin ako kapag nagluluto ako,” nahihiya siyang napakamot sa batok kaya napangiti ako.

“A-ayos lang.” Nang masabi ko ang sagot ko ay mabilis lang ako nag-iwas sa kaniya ng tingin at tinuon na lamang sa pagkain. Binuksan ko na ang food container at magsisimula na sanang kumain nang makita ko sa peripheral vision na tumabi siya sa akin. Ramdam na ramdam ko na ang presensya niya dahil nga katabi ko na siya, siguro ay bilang lang ang distansya namin sa isa’t isa kaya may pag-aalangan ako. Baka may makakita tapos kung ano-ano ang isipin. Overthinker pa naman ako.