Food For Thought With Reflection Novels & Stories

sagot ko habang nasa mga pagkain ang paningin "Kung ganon, bat nakukuha mo pang mamili ng pagkain kesa ang magtago?" Huminto ako sa pagpili ng kukunin saka bumuntong hininga "Hindi naman porket mukhang ok yung tao, ok na talaga siya. Yung iba, mas pinipili lang talaga nilang itago yung nararamdaman nila kesa ang magmukhang mahina" matamlay akong tumingin sakanya "Oo nakakatakot ang lugar na toh, oo nakakatakot ang mamatay, pero mas nakakatakot yung di mo manlang napasaya yung sarili mo kahit saglit"seryoso kong dagdag sakanya saka muling binaling ang tingin sa tinitingnan ko kanina

“Oo. Pero alam mo, minsan, kailangan nating magpahinga mula sa kaguluhan ng mga nasa paligid natin. Kailangan ng tao ng tahimik na paligid.” “Katulad nito,” mahinang sabi ni Joanna. “Katulad nito,” sagot ni Samuel, sabay ngiti. Dumating ang pagkain, adobo at sinigang, may kasama ring malamig na calamansi juice. Habang kumakain sila, naging mas magaan na ang usapan. Napag-usapan nila ang trabaho, mga paboritong pagkain, pati mga bagay na kinatatakutan nila.

Lately, hindi na ito masyadong gumagalaw bagama't paminsan-minsan ay naramdaman ni Brenda ang maliksi nitong paggalaw. Pagpasok niya sa cafeteria ay dumiretso ito sa counter at nag order. Self Service ang hospital's cafe kaya siya na rin ang nagdala ng tray na may laman ng kaniyang pagkain. Habang kumakain si Brenda ay naglalaro sa kaniyang isipan ang mga pangyayari sa kaniyang buhay. Ang umagang ito ay may malaking impact sa kaniyang pag-iisip at nagdulot ng pagbabago sa kaniyang isipan, dahil dito ay halos hindi niya malunok ang pagkain. Hindi na kaya ng kaniyang konsensya ang nararamdaman subalit hindi niya alam ang kaniyang gagawin. Wala na sigurong naniwala pa sa kaniya.

Sambit ko habang nakatingin sa mga ingredients na nasa bawat palapag ng ref. Kung kanina ay inabot yata ako ng ilang minuto sa paglalakad mula underground hanggang kusina, ngayon pakiramdam ko aabutin ako ng isang oras kakatingin sa ref na madaming gulay at karne, pero hindi ko naman alam kung anong lulutuin ko. "Ahh!! Tama!!" Pakiramdam ko may umilaw na bombilya sa itaas ng ulo ko ng maisip ang dapat na iluto.

"Kung may kakayahan lang sana tayong piliin o planuhin ang lahat ng kaganapan sa ating buhay, hindi na tayo masasaktan. Kainin man tayo ng ating nakaraan, ayos lang. Dahil lahat ng maaaring bumalik na alaala ay masaya, wala na tayong problema." Pakiramdam niya ay nagsusulat siya ng reflection. Maliban pala sa lapis at papel, nakagagaan din ng pakiramdam kung ibabahagi ang nilalaman ng puso sa pamamagitan ng boses at salita.

Hindi talaga nawawala ang alak sa lahat ng bagay. Agad kong pinasok ang banyo at agad itong isinara. Umihi na nga ako sabay napaisip ng kung anu-ano. I don't know if it's just me, but I think, the best place to reflect and think is the bathroom. Ewan, para sa akin mas nakapag-iisip ako kung nakaupo na ako rito. Maraming impormas'yon agad ang pumasok sa aking isipan, mga katanungan at kung anu-ano pang bagay na bumabagabag sa akin. Hindi ko maiwasan ang mga ito na para bang mga multong patuloy na bumubulong sa aking tainga.

Huling kabanata ng Tross, maraming salamat po sa pagtangkilik. Sunod ay wakas. ♥️ Nakatayo ako ngayon sa harap ng malaking ref, masyado akong naglula sa dami ng pagkain dito. Bakit pa siya nagorder kahapon ng food if we can cook? I shook in disbelief.