Food For Thought With Reflection Novels & Stories

Ito ay isang pakiramdam na tahimik na lumalim, hinubog ng bawat araw na magkasama naming nilabanan ang kawalan. Minahal niya ako nang hindi niya kailangang sambitin-ramdam ko iyon.Nakita ko iyon sa maliliit na bagay-sa paraan ng paglalagay niya ng mas maraming isda sa bahagi ko kahit pareho lang naman kaming gutom, at ganun din sa prutas.

Sa bawat reacts niyo ay tila masustansiyang pagkain iyun para lumakas ang aking katawan at makapagsulat. Mababaw lamang po ang aking imahinasyon. Ngunit Nasisiyahan akong magsulat sa tuwing nakikita ko ang inyong mga pangalan sa aking notipikasyon. Ang inyong reaksyon ay nagiging koneksyon. Kaya wag sanang putulin ang ating koneksyon. Patuloy ko sanang Makita ang inyong mga pangalan sa aking notipikasyon.

Paulit ulit kong sinasabi iyon sa sarili ko, na parang isang dasal na sana ay mapawi ang kakaibang guilt na nararamdaman ko. Pero mamaya ko na muna yun iisipin. Ang importante ay maubos ko itong pagkain na nasa harapan namin. Ang bawat subo ko ay parang may kasamang paglimot, panandalian man lang. Sigurado akong matutuwa si baby sa mga kakainin namin ngayon. Sa simpleng thought na iyon, kusang napangiti ang mga labi ko. Parang sa bawat pagkain ko, hindi lang ako ang nabubusog kundi pati ang munting buhay na dinadala ko.

"Ano nalang ang iisipin ng mga makakita sayong kasama ako? Iisipin nilang ang tanda ko para sayo." "At anong pakialam ko sa iisipin ng iba? Sila ba nagpapakain sa akin? Sila ba nagpapasaya sa akin? You know what Mr. Sarmiento, people nowadays has something to say in everything. Whether you do good or not, may masasabi at masasabi pa rin ang mga iyan. Ang mahalaga naman ay yung nararamdaman mo dahil ikaw ang nakakakilala sa sarili mo, ikaw ang may alam sa buhay mo. Bakit mo iisipin ang iisipin ng ibang tao? May ambag ba sila sa buhay mo? Kung wala naman at wala ka namang inaapakan na ibang tao e di go lang!"

Itinuon ko na lang ang atensyon sa pagkain. “What do you think of me after what happened earlier? “Disappointed? I don’t know, because it doesn’t matter.” Walang gana niyang sagot sa akin, ewan ko ba pero tila kay laki ng impact nito sa akin. Iyon bang tipo na madismaya na ang lahat sa akin huwag lang ang babaeng ito? Nawalan ako ng ganang kumain habang ang kasama ko ay walang pakialam na patuloy lang sa pagkain.

Isang pangarap na naman yata ang mababaon sa hukay. Napailing ako sa sariling naisip. From my messages, I scrolled into my news feed. Nakatutok lang ang mata ko sa screen, samantalang ang kamay ay abala sa pagsubo ng pagkain. "Focus on your food," puna ni Fergus.

Hindi ko na alam kung paano ko maitatama ang mundo ko after kagabi. “Stop overthinking,” bigla niyang sabi. Napatigil ako. “I’m not.” Tumaas yung kilay niya. “You’ve been staring at your food for three minutes.” “Hindi ako nag-o-overthink,” ulit ko. “Nagpa-process lang.” “Same thing.” “Hindi.”

Masyadong seryoso ang mga usapan. And the last but not the least, I became an overthinker. Bagay na kailanman hindi ko naisip na magagawa ko. Lagi kong iniisip kung kumain na kaya siya? Kung okay lang ba siya? Kung anong ginagawa niya? At higit sa lahat, kung iniisip niya rin kaya ako? Napabuntong-hininga ako dahil sa last scene na nakita ko.

"It’s just that I’m thinking about work. Continue eating now, Chantal. Huwag mo na akong isipin." Narito ang mas pinahabang bersyon ng iyong teksto na may ilang dagdag na detalye upang mas mapalalim ang narasyon at emosyon ng mga tauhan: Sinubukan niyang ibalik ang atensyon sa pagkain, ngunit hindi niya maiwasang muling mag-isip. Habang nagpatuloy ang kanilang simpleng salu-salo, nanatili ang bigat sa kanyang dibdib—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Parang may bumabagabag sa kanya, isang bagay na hindi niya pa lubos na natutukoy, ngunit unti-unting bumibigat sa kanyang isipan.

EMERY Hindi ako agad sumagot. Sa halip, inilayo ko ang tingin ko at kunwaring abala sa pagkain, kahit halos wala nang laman ang plato ko. Paulit-ulit kong hinihiwa ang natitirang pagkain kahit wala na akong gana, basta may magawa lang, at may maitago lang sa sarili ko. Maya-maya, may isa pang tanong na kanina pa umiikot sa isip ko.