Frenzy Novels & Stories

"Paano kung sabihin kong ikaw yung problema ko Ainah?" He said it with a husky voice. Naramdaman ko pang kinagat niya yung earlobe ko dahilan para makaramadam ako ng kakaibang sensasyon. Yun ay ang sensasyon na dapat kong pigilan dahil bawal. We are looking on each other's eyes. I saw lust and... excitement? Anu ba 'tong iniisip ko? What the fuck Vince.

Ngumiti si Lyka , “You know what Lukas? Hindi ko rin akalain na magmamahal ako ng ganito that’s why I’m really scared and anxious right now sa biglang pagbabalik ni Wendy.” Nag order si Lukas ng wine pagkatapos nilang kumian, ”Why are you feeling that way?” “Hindi ko rin alam sa sarili ko. Pakiramdam ko kasi may motibo ang pagbabalik ni Wendy.” Nagsalin si Lukas ng wine sa kanilang mga baso, “Lyka, wag ka masyado mag isip ng walang katuturan. Iniistress mo lang sarili mo. And besides may tiwala ka naman sa asawa mo di ba?”

Am I--- no no no, there's no way in hell na may nararamdaman ako sa lalakeng 'yon. Baka dahil lang 'to sa hiyang nararamdaman ko at 'yong bilis ng paglakad ko paalis kanina...? Right, who am I kidding? Kaninang umaga pa 'yon at wala na ako ginawa sa mga natirang oras kung hindi ang magkulong dito sa loob ng opisina nang makabili ako ng almusal ko. Sa sobrang pag-iisip ko sa nangyare kanina hindi ko na rin namalayan ang oras at hindi na ako nakapagtanghalian. Damn it. Maybe the reason of this raging heartbeat is just my nervousness about meeting--- Damn it! Why am I even nervous on meeting that guy? Argh.

tanong ko hindi naman po , mga 15minutes po base dito sa waze ko. pwede ba wag ka nang mag PO sakin, mukang magkaedad lang naman tayo. natatawa kong sabi. mejo humina na ang ulan sa parteng ito kaya mabilis na ang pagpapatakbo ni kira na tahimik na nagmamaneho. KIRA'S POV

"...She is driven by innovation, constantly launching trends instead of following them. She is a symbol of confidence, proving that beauty starts with self-worth.' 'FLQ cosmetics gain a..." Padabog kong isinara ang laptop ko. I grab a pillow and press it against my face. I hate myself right now! I shouldn't be hurting myself the way someone else once did, but look at me, I'm torturing myself anyway. Pounding my own heart and thoughts like a woodchuck trapped in its own machine. Naririto akong muli sa bahay ni Frenzy. Mag-isa nga lang ako ngayon dahil nasa trabaho siya at mamayang 10pm pa ang uwi niya.

” tanong ng baklang si Freny. Napabalikwas ng bangon si Clarence at hinanap ang babaeng kaulayaw niya kagabi, ngunit wala na ito sa tabi niya. Hindi niya namukhaan ang babaeng iyon dahil sinadya talaga niyang walang ilaw upang hindi siya nito makilala. “Fuck” mahinang mura niya ng maalala na virgin pa ang pinatos niya. Sa tanang buhay niya, never pa siyang pumatos ng birhen sa kadahilanang, ayaw niya ng commitment. Maraming babaeng nagkadaluhod sa harapan niya upang maangkin lang niya, ngunit pumipili siya. Pinaka-ayaw niya sa lahat, ang may nakakakilala sa kanya. Kaya, si Frenny ang inutusan niyang maghanap ng babae sa tuwing kailangan niyang ibunton ang stress sa mga babaeng kanyang kina-k

Kaya habang naghihintay ay nagpasya itong ipagpatuloy ang ginagawa. Kumatok muna si Fay bago pumasok sa office ng kuya niya kasama si Reni. Napahinto naman si Revel at napaangat ng tingin papuntang pinto kung saan iniluwa nito ang kapatid niya at ang best friend nito na mga pagod. Halata sa mga mata nila ang pagod kahit na mukha parin itong mga fresh kung ang mama pa niya ang magsasabi. Nagtungo ang mga ito sa couch at napasalampak ng upo. Kanya kanya sila ng pwesto rito habang nakapikit ang mga mata at nakasandal ang ulo sa sandalan. Naawa naman siya sa mga ito ngunit wala din siyang magagawa dahil busy rin siya sa mga gawain sa office.

at para maging makatotohanan ang akting niya, ay umarte siyang nawalan nang malay. Ramdam niya ang pagkataranta sa boses nito, nang dali-dali siyang buhatin nito at isinakay sa sasakyan. “D*mn!” Napasuntok pa ito sa manibela habang nagmamaneho. “Pag minalas ka naman oh, ano ba ang gagawin ko sa'yo? Wala pa namang malapit na ospital dito. Bahala na,” dinig niyang kausap nito sa sarili.

Ang kaniyang mga mata ay puno ng takot, at ang kaniyang katawan ay nanghihina sa patuloy na pag-agos ng dugo. Namuo ang luha sa aking mga mata. Hindi iyon luha ng kahinaan, kundi luha ng matinding galit at panghihinayang. Ang sakit ng pagtataksil ay mas matindi pa kaysa sa anumang sugat. Dahil sa sobrang frustration, muli kong pinaputok ang baril. Tumama ito sa kaniyang paa.

Muling napangiti ang paslit at kuntentong ipinikit ang mga mata. Excited siya sa mga susunod pang mga kaganapan sa buhay niya.