Front Of The House Mga Nobela at Kwento

Namuhay ako na puro matatayog na buildings ang nakikita hindi kailanman sumagi sa isip na makakakita ng mga nagkalat na puno sa siyudad na ito. Mula sa nagtataasang puno marami din ang nakikitang halaman sa paligid. In front of the car is a black gate. Simpleng gate lamang iyon at tanaw ko ang bahay na naroon. Bagong pintura ang bahay na natatanaw. Katatapos lang yata dahil sa ilang gamit na nagkalat. Dalawang palapag ito. Simple man, moderno naman ang pagkakagawa. Ang terasa ay kaharap ko ngayon. Masarap siguro tumambay roon. "Kaninong bahay ito?"

What was I thinking not having a shower and not getting dressed for the holidays? Binuksan niya ang gate at inakay ako papasok. The garden is newly landscaped. At ang bahay? Napakaganda ng disenyo at color scheme. Breathe, Kel. Mukha namang walang tao kung titingnan sa labas. Abot-abot ang panalangin ko na bakante ang bahay. Sinusian ni Brandon ang front door at tumambad sa akin ang isang magandang sala. It’s minimalistic which I like. Ayaw ko ng makalat.

bumuntong hininga ito pagkatapos at pinikit ang mga mata habang binaybay namin ang daan patungo sa bachelor's house ng binata. Makalipas ang halos dalawang pu'ng minutong pagmamaneho ay narating namin ang bahay nito. Hindi ko maitatangging napakagara ng bahay ni Smith. It was a three-story contemporary modern design bachelor house; it was matte finished and very minimalistic, mostly made of glass. Automated gate and very high-tech. Nang tuluyan kaming makapasok ay may ilan pang magarang sasakyan na nakaparada sa garahe, lahat ng iyon ay luxury cars.

The guard just nodded nang makita si mommy before he let us in sa malaking village na may naglalakihang bahay. Pinatigil ako ni mom sa harap nang isang malaking bahay or should I say, mansion? Hindi ko alam. But this house is so beautiful. Malaki din naman ang bahay namin but the house in front of me is so much beautiful. Bumaba si mom, kaya sumunod ako sa kanya. Nang makalapit kami sa gate ay nag doorbell si mom, it didn't even take a minutes for the gate to open and let us in.

I think, I need to find a job, usal ko sa sarili at ibinaling ang tingin sa labas ng bintana. Almost one hour din kaming bumiyahe bago marating ang family house ni Heinz na nasa loob iyon ng subdivision. Pagkababa pa lang sa taxi ay namangha na ako nang makita ang bahay nila. Isa itong one storey house na American style. Nababalutan din ng Bermuda grass at mga halaman ang paligid niyon. Mababa lamang ang gate nito at bakod na sa palagay ko ay gawa sa mamahaling kahoy.

Nagtanong tanong ako at hindi naman ako nabigo dahil sa nahanap ko nga ito. Pumarada ako sa harapan nang isang cute house. At agad nang bumaba. Mula dito sa labas ay nakita kong maganda naman ang lugar. May dalawang palapag ang bahay at sa gawing bandang kanan ay makikita mo ang isang hagdanan para sa itaas na pintuan. May pintuan din sa ibaba. Maayos na nakasemento ang parking space habang may iilan namang mga bermuda grass sa harapan nang nasabing bahay. May mga flowers pa nga sa bawat gilid na sa pagkakaalam ko ay mga bougainvillea flowers. Kaya sobrang cute talaga nitong tingnan.

“Ah ikaw pala si Solm yung bagong lipat?” Tumango ako. “Opo.” Ngumiti siya. “Sakto. May bakante akong schedule.” Parang napakadaling nangyari. Parang tinutulungan ako ng panahon. Naglakad kami papunta sa bahay ko. Ipinakita ko ang bakanteng pwesto sa gilid—hindi kalakihan, pero sapat na. Ikinuwento ko ang gusto kong mangyari. Simpleng tindahan. Matibay. May bintana. May estante. Walang arte. May pinto na konektado sa bahay.

'Iba na talaga kapag mayaman' Kasalukuyan pa nilang tinatahak ang front lawn ng mansiyon. Muntik nang tumulo ang laway ni Raine nang makita niya kung gaano kalawak at kapresko ang lawn nito. Nadaanan pa nga nila ay mga pine tree sa gilid ng kalsada. Sa ilalim ng puno ay may nakahilera na mga pula at dilaw na bulaklak. Bago sila lumabas ng sasakyan ay binigyan siya nito ng payo.

Huminto ang sasakyan sa harap ng bahay. Hindi agad bumukas ang pinto. Parang saglit na naputol ang galaw ng mundo. Walang engrandeng gate na kusang bumubukas. Walang mahaba at paikot na driveway. Wala ring guard na sasalubong o tutulong sa pagbaba ng gamit. Isang simpleng bahay lang ang nasa harap nila—malinis, maayos, at may maliit na bakuran. May ilang halaman sa gilid, parang inaalagaan araw-araw, at isang puno na sapat lang ang laki para magbigay ng lilim sa harap.

Pinagbuksan ko siya ng pinto. Hindi siya kaagad bumaba, iginala niya muna ang paningin sa paligid, at saka tinitigan ako. “ ‘Yan na ba ang sinasabi mong bahay?” Turo niya ang bungalow house. Medyo luma na, pero maganda pa naman. Malawak at maayos din ang front yard na dumagdag sa ganda ng bahay. Tumango-tango ako. “Iyan na nga po, dok.” Nginitian ko na naman siya, at saka pinindot ang door bell. “Halika na dok,” hinila ko siya. Ayaw pa kasi lumapit.