Front Of The House Mga Nobela at Kwento

Mukha pa namang maayos 'tong bahay, sementado naman tsaka ang mga bintana ay mukhang secured. Hindi siya malaki gaya ng mansyon namin pero hindi naman ako maarte sa tinutuluyan. Wala rin siyang kalapit na kapitbahay. Para ‘tong isang subdivision pero maliliit ang mga bahay, ang pinaka malapit na bahay sakanya ay ang nasa kabilang parte ng kalsada pa. Bumaba ako ng sasakyan at binuksan ang gate. May tunog pa ito na masakit sa tenga sa unang bukas. Sumakay uli ako sa kotse ko at pinasok ‘to sa bakuran ng bahay.

Hindi naman ako naghintay pa na pagbuksan ako at kusa na akong lumabas. Hindi ko napigilan na mamangha nang natanawan ang bahay sa harapan namin. Dalawang palapag iyon, hindi kalakihan pero hindi rin kaliitan. Tama lang para sa isang medyo malaking pamilya. Simple pero elegante ang pagkakadisenyo ng bahay. "What do you think of the house?" tanong sa akin ni Andrei habang karga ang anak naming mangha ring nakatingin doon.

Pagkalabas ko sa bus ay nilibot ko ang aking paningin sa piligid. We are in front of a simple yet classy house. There is a gate that surrounds the space before the house. On the space, there are already tables that have been set. So far, I have only seen few people excluding us. Tiningnan ko ang tinahak naming daan. Masikot nga ito---maliit lang ang space sa pagitan ng mga bahay. Wala akong nakikitang garahe kaya kung magdadala nga kami ng sasakyan ay wala ngang mapag-parking-an.

The journey from the mall to this doorstep had been a rollercoaster of emotions, and now she was on the precipice of a truth she wasn't sure she was ready to face. The front door swung open with a creak, revealing the familiar interiors that held so many memories. The house seemed to whisper stories of their love and laughter, but today it was shrouded in a different kind of energy – one of betrayal and heartache. Summer's steps were cautious, her heart a tight knot in her chest.

At kahit na medyo nangangalawang na ang boxing skills niya, she can still throw some punches. Maingat niyang binuksan ang front door ng bahay at isinara rin iyon nang marahan nang makalabas siya. The car is just a couple of meters away from the veranda of the house at hindi niya maaninag nang maigi ang loob kung hindi niya lalapitan. Masigla na ang buhos ng liwanag ng buwan sa langit. Naliliwanagan na niyon ang buong paligid kaya hindi na niya kailangan ng gasera upang makapunta sa kotse.

May pag-aalinlangan doon na ipinagkibit-balikat niya na lamang. Malaki ang bahay niya. It was two-storey house made of concrete, metal, and glass. Unang bumungad dito ang malapad na concrete staircase sa harap, bilang pinaka-entrance. Pitong baitang iyon bago sapitin ang malaking wooden door.

Ang ganda pala ng bahay sa huling palapag na ito. Lumapit siya sa gate na hanggang baiwang lang at binuksan niya ito. Hanep! May garden pa ang front ng bahay. Gusto niyang matawa pero pinigilan lang niya dahil naaapektuhan ang sugat ng pagkababae niya kapag tumawa o umiyak man siya.

Nagmumukhang tambayan ng sindikato ang lugar nito. Ilang minutong pagmamaneho pa bago bumungad ang isang two-storey house na nasa gitna ng isang man-made forest. Napalibutan ng mga sari-saring halaman at bulaklak ang bahay kaya magaan ang awra nito. Kahit na nag-iisa lamang ito sa gitna, mukhang maaliwalas ang bahay. Pero ang kumuha talaga sa atensyon ni Fabian ay ang babaeng hindi mapakali na palakad-lakad sa harap ng bahay. She was limping while she paced back and forth in front of the entrance.

No choice ako kundi ang bumaba at puntahan siya sa front door ng mansiyon. Bago lumabas ng kotse ay sinipat ko muna ang hitsura ko sa salamin at nag-retouch ng kaunting foundation. I finally got out of my car, saka pinasadahan ang napakalaking bahay at malawak na bakuran. Whoa! What an amazing house—I mean, mansion. Napakaganda talaga at napakapresko sa mata ng kulay ng bahay. Nagsimula na akong maglakad patungo sa malaking pinto. Napalunok ako the moment I saw him. He was on the other side of the huge door at may kausap na isa ring guwapong lalaki.