Gamot Sa Sakit Sa Bato นิยาย & เรื่องราว

nag aalalang sabi ni manang at ni lapag niya ang gatas sa tabi ng lamesa nang muli siyang nag salita. at heto nga pala ang gamot na pinadala ng mommy mo sa akin. dahan dahan niyang ni lapag ang gamot sa tabi ng baso "Thank you po manang kanina pa nga po masakit ang ulo ko. nakanguso kong sinabi "Dala yan ng mahabang biyahe mo ija kaya sige na maiwan na kita at inumin mo na yang gatas at gamot mo para makapag pahinga kana! malumanay niyang sinabi sa akin

Mahina ang boses ko pero sinikap kong ngumiti rin. Ininom ko agad ang gamot. Kahit wala pa akong kinakain, alam kong safe ito. At baka sakaling kahit paano, mabawasan ang sakit ng ulo kong parang bombang sasabog. “Magpahinga lang po kayo, ma’am. Kung may kailangan po kayo, tawagin n’yo lang ako ha?” Tumango ako. “Sige po. Salamat ulit.”

Mabuti na lang ay agad niyang nasuportahan ang bigat ng kaniyang katawan. Gumuhit ang matinding sakit sa kaniyang katawan. Lalo na sa likod ng ulo niyang direktang tumama sa matigas na lamesa. Kinapa niya ang parteng ‘yon at agad na naramdaman ang mainit at malapot na likidong tumutulo mula roon. At gano’n na lang ang panlalaki ng mga mata niya nang makita ang kamay niyang balot ng sarili niyang dugo.

Ito ay hindi bihira, ngunit ito ay isang malalang sakit. Kung ang sakit ay hindi gumagaling sa mahabang panahon, ang isang itim na gas ay naiipon sa kaniyang dibdib at lumulutang sa ibabaw ng balat, na siyang dahan dahan namang papatayin ang pasyente. Napahawak sa baba si Ryah habang iniintindi ito. Ang espesyal na acupuncture ay kinakailangan para sa paggagamot.

“May kakaibang gamot ang nakalagay sa bala ng baril na kanilang ginamit. Isa itong lason at ang ilan noon ay kumalat na sa katawan ng asawa mo.” Tiningnan ko si Sashalyn na bakas sa mukha ang pag-aalala. “Pero okay na siya, natanggal ko agad ito sa katawan niya, salamat sa kanya.” Sabi nito at tiningnan niya si Sashalyn. “Hindi kalaliman ang sugat ay mamaya pa ay magigising na siya. Kailangan niya ang gamot na ito upang mapabilis ang paghilom ng kanyang sugat at pag galing three times a day Luke. Alagaan mo ang asawa mo.” Tumango ako sa sinabi nito bago siya lumabas ng pintuan.

Sinuntok ako ni bigote sa sikmura at tumba ang inyong Lola! Sakit ng pwet ko. Babangon na Sana ako ng tutukan nito ng baril ang aking ulo. Medyo masakit pa ang aking sikmura at hindi ako makadepensa. Lakas ng suntok niya! "Paano ba 'yan. It's time to say goodbye!" Nakangising sambit nito at nakarinig ako ng putok. Akala ko ay sa aking ulo na tumama pero ang baril pala ni bigote ang natamaan ng bala! Nahulog ito kasabay ang malakas na sigaw ni Mommy.

Yumapos ito sa hita ng binata. “Hello! How are you?” ani Richard. Umuklo ito upang magpantay kay Samara. “May sakit po ako at si Mommy,” tugon ni Samara, nakasimangot. “Mukhang wala ka namang sakit. Ang sigla mo, eh.” “Kasi po uminom na ako ng gamot. Pero may sipon ako.” “Mawawala rin ‘yan. Kain ka ng maraming prutas at gulay.” Hinipo nito ang ulo ng bata.

Iyong pait, sakit at galit na nararamdaman ko, napapawi. Alam ko, na sila ang magiging gamot upang tuluyan kong malimot ang sakit na dinanas ko noon. At itong asawa ko, at ang baby namin... hindi lang sila magiging gamot sa mga sugat ko. Kung hindi magiging vitamins pa upang mas maging malakas at mas maging matatag pa ako sa buhay.

maingat niyang tanong. “Wala, kung minsan lang at naagapan,” sagot ng doktor. “Pero manghihina ka at sasakit ang ulo mo sa loob ng isa o dalawang araw.” Kumuha ang doktor ng maliit na vial at syringe. “I’ll give you a shot para bumilis ang recovery, at may irereseta rin akong gamot.” Bahagyang kinabahan si Bettina, ngunit tumango pa rin. Saglit lang ang kirot bago siya muling napahinga nang maluwag.

"What do you mean dok?" "That medicine, gamot iyon para sirain ang utak ng tao para makalimot! Pampawala iyon ng ala- ala Mr. Montegrande. Alam na alam ko ang gamot na yun at hindi ako maaaring magkamali." Nakakagulantang na paliwanag nito kaya nasapo ko ang noo.