Ghost In Bathroom Novels & Stories

Ang mga hikbi at iyak nila ang mga ingay na siyang naririnig ko na pumupuno sa buong kabahayan pero ngayon ay wala na, masiyado ng tahimik at creepy itong buong ballroom. Dali-dali ako’ng pumasok at nakitang nakatali silang lahat sa gitna, may mga busal sa mga bibig at kasabay ng pagbukas ng nakakasilaw na liwanag mula sa ilang chandelier na nananatiling nakakabit pa rin sa kisame ang sumilaw sa akin kasabay ang pagtutok sa ulo ko gamit ang mga mahahaba at de-kelibreng baril ng mga Men In Black. Ang ibang mga guests ay nakahandusay sa sahig—ang iba ay nag-aagaw buhay, ang iba naman ay wala ng buhay pero ang iba aa kanila na buhay pa ay nakabusal ang bibig at mga nakatali. “Shit!” mahinang bu

"I don't know why she's crying. I just told the truth, I'm not used to having someone else in my penthouse," Naiiling na sabi ni Eachen. He headed to the bathroom, stripped off his clothes, and stepped into the shower. He reached for the bath scrub and soap. For some reason, his hand seemed to expect someone else to take them from behind. He stared blankly at the floor tiles where the soap and scrub fell. "Damn, what happened? Tch, this is weird!" bulong niya, kibit balikat na pinagpatuloy ang paliligo.

Lumingon siya sa pinaggalingan ng ingay at ganun nalang ang panlalaki ng kanyang mga mata nang makitang kusang gumalaw ang rocking chair na malapit sa may bintana. Unti-unting nanlaki ang kanyang mga mata. Totoo ba ang hinala niya na may multo nga sa bahay ni Marco? Oh gosh! Bakit ba naman kasi may rocking chair sa loob ng silid niya? What if a ghost had sat on that chair that's why it's moving? Naningas siya sa kanyang kinahihigaan kasabay ng panlalamig ng buo niyang katawan. There's really a ghost!

he askes with too much boast. Napirmi ko ang labi at kinunot ang noo. Hindi ko iyon aaminin sa kanya kahit pa huli na! "I am not referring to you—" "Really?" Sinilip niya ang mukha ko bago lumingon sa paligid, "I wasn't informed that you have an invisible friend here in this guestroom. Should I call someone to shoo away the ghost?" then, he laughed smoothly. Naningkit ang tingin ko at naasar sa kanya.

Sa kanyang pagkadismaya, wala na siyang nahanap na ibang tao dito bukod sa kanya. "…Bakit ganito…!" sabi ni Gerald sa kanyang sarili, medyo naliligaw at nalilito siya habang nakatayo sa kwarto sa likod kung saan siya minsang dinala ni Ghost. Ang kanyang kasalukuyang sitwasyon ay katulad ng kung saan siya ay nakapagsimula ng apoy pagkatapos ng maraming pagsubok. Gayunpaman, bago pa man mapainit ang kanyang sarili, may nagbuhos ng malamig na tubig sa ibabaw nito.

Naghe-hestirikal na nagsumiksik siya kay Tita Joana na parang bata. “What?!” “Sa may kusina po. Dopple ganger niya.” “Ghost is not real,” bored na bored na wika ni Kismo nang tuluyang makalapit sa kanya. “Kahit tingnan mo pa!” Nagtago siya sa likod nina Tita Joana at Kismo nang naglakad ang dalawa papunta sa kusina. Kapagkuwan ay tiningnan siya ni Kismo na parang nababaliw na siya nang makitang wala naman tao sa kusina.

Habang nagtatalakay kami ni Garil, biglang naramdaman ko ang pagkirot sa tiyan ko, isang pamilyar na pakiramdam na kailangan kong umihi. “Garil, I’ll be back in a moment. I just need to use the bathroom,” sabi ko, tumayo at naglakad palayo sa mesa. Habang naglalakad ako papunta sa banyo, isang kakaibang bagay ang umagaw ng pansin ko. Sa gilid ng pasilyo, sa mismong tapat ng storage room, may nakita akong kakaibang bakas sa sahig—isang patak ng dugo, na tila nagsisimula mula sa ilalim ng pinto.

Bago pa man niya matapos ang sinasabi niya, ang mga salita ni Ghost ay naputol. Isang piraso ng angle na bakal ang biglang tumagos sa kanyang lalamunan. Si Beatrice, na ang likod ay nakayuko ng kalahati, ay nakita ang sobrang madugong eksena na hindi niya kailanman makakalimutan sa kanyang buong buhay. Ang dugo ni Ghost ay tumalsik sa kanyang katawan. “Ah!” Ang paningin ni Beatrice ay nandilim ng mahimatay siya sa gulat.

“Senator Silas doesn’t like ghosts, Eris. At mas lalong hindi ko gusto ang mga asset na nakakalimot sa kanilang lugar.” Ang boses ni Madame Viveca ay parang kalansing ng bubog sa sahig ng The White Room. Dito, walang kulay. Lahat ay puti—mula sa pader, sa sahig, hanggang sa silyang bakal kung saan ako nakatali. Walang bintana, walang hangin, tanging ang nakakasilaw na liwanag ng mga LED lights na tila gustong tunawin ang aking retina.

Nagmamadali siya bumangon na ang tanging nasa isip ay ang makalayo sa sadakong iyon na tila sa ref yata lumabas imbes na sa telebisyon. Nang makarating siya sa kuwarto ay nagmamadali niyang ini-lock iyon at iniharang pa ang isang drawer doon. Halos madapa-dapa niyang tinakbo ang kama at saka ibinalot ang sarili niya sa kumot. Jesus Christ! What the freaking hell was that? There was a fvcking ghost in the kitchen!