Ghosted Romane & Geschichten

Kaya naman ay dali-dali kong kinuha ang aking laptop at binuksan ang skype app nito. Napasimangot naman ako nang hindi ito online. Walang green na bilog sa kaniyang profile, kita ko ring kahapon pa ito offline. Sinubukan kong tawagan siya nagbabakasakaling sagutin niya ngunit nakailang ring pa ay walang sumasagot. Busy pa siya? Kahapon ay bigla nalang siyang nawala, ni wala nga itong paalam sa akin. Sinabi niya lang na maghintay ako pero nadisconnect naman agad ang call.

Pagkasabi ko no'n ay agad naman ng umalis 'yung lalaki. "Ang effort naman ni Zerudo, may mensahero pa talaga," komento ni Osang. "Oo nga, puwede ka namang niyang i-text, tawagan, o 'di kaya'y i-chat," sambit ni Gela. Napangiti na lang ako sa kanila matapos kong marinig 'yon. "Iyon nga, e... hindi pa kaming friends sa social media account ko. Then, wala rin kaming number ng isa't isa..." pahayag ko.

Sobrang off, ang tahimik naman ng bahay ngayon. Dumiretso agad ako sa ikalawang palapag para pumunta sa kwarto ko. Habang naglalakad sa hallway, dinalasan ko lang ang lakad ko nung dumaan ako sa pinto ng library. Kung dati, no-brain move na doon ako agad dumideretso para ibida ‘yung flat 1.0 ko o para lang manggulo, ngayon, literal na dedma na. As in deadma, bahala ka riyan sa buhay mo! Pagkatapos ng ginawa niya sa akin kagabi, ghosting era muna kami. Hindi ko muna siya kakausapin.

Tumaas ang parehas niyang kilay at tumango-tango. He exhaled and let out a small smile. "Well, I'm not like that. I don't waste my time for a girl I don't like. What's the purpose of ghosting? Besides, alcohols can fill up my satisfaction and happiness anyway," he told me then Ash shrugged his shoulders. Sa haba ng sinabi niya, isa lang ang tumatak sa akin. "Then why are you wasting your time for me?" wala sa sarili kong tanong at umiwas ng tingin sa kanya. Nasa tapat na kami ng room.

---------------- Sa punto d’ bista ni Liah. ------------------------- Buong semestral break akong nakatulala, I wonder kung bakit hindi nagrereply at hindi man lang tumatawag si dean sa akin. Don’t tell me ni-ghost niya ako? Grabe ah mag-iisang buwan pa lang kami sa 29 tapos ghosted na ako?

Nang biglang tumunog ang phone ko… Unregister number. @Death Wish

Bakit hindi ka na tumatawag? Kinuha niya ang phone niya. Binuksan ang chat. Wala. Walang message. Walang update. Parang bula na nawala lang bigla. Narealize ni Zan... hindi lang dahil magaling ito o maganda ang katawan.

Nilibot niya ang arena ng tingin. Saglit siyang napatingin sa direksyon namin. Hindi ko alam kung nakita niya ako sa anino. Hindi ko alam kung nakilala niya ako. Pero sa isang segundo na iyon, may dumaan na kung ano sa pagitan namin. Pagkilala. “Siya ang tinatawag nilang ‘Ghost Return’,” sabi ng announcer. “Isang lalaking inakala ng lahat na wala na!”

“Because you disappeared.” Napanganga ako. “What?” He stopped in front of me, his eyes locked on mine. “You disappeared,” he repeated, quieter now. “You left before I woke up. No name. No number. Nothing. And then years later you walked into that conference room like that night meant nothing.” Napahinto ang paghinga ko. Dahan-dahan at matalas ang realization na ’to sa akin. I had ghosted him. And he remembered enough to be angry about it.

dagdag kong bulong sa sarili ko. Habang nag iisipin ako ay biglang nag-ring ang phone ko. Si Red. S'ya ang tumawag kaya agad ko iyong sinagot. "Bro, may nakuha ako," sabi niya, halos walang ingay ang boses niya, sapat na upang alam kong seryoso ito. "Ivy Grace isn’t who she says she is. We’re talking about a ghost—someone who erases their past. But I found a trace," dagdag niyang sabi.