Ghosted Novels & Stories

sagot ni Lauren. Nang sila na lang dalawa ang maiwan sa loob ng Room 304, hindi nakatiis si Lauren. She stood up and walked toward the podium where Anne was packing her briefcase. The room was empty, but the ghost of the students' whispers still seemed to echo off the walls. "Anne," pabulong na tawag ni Lauren, breaking the boundary once more. "Huwag ngayon, Lauren," putol agad ni Anne, hindi tumitingin sa kaniya.

Agad niyang tinignan ang kaniyang cellphone upang malaman kung mayroon bang text sa kaniya ang mga ito na mayroong pupuntahan ngunit wala naman. Naisipan niyang tawagan ang mga ito ngunit mayroong biglang tumawag sa kaniya kaya agad naman niya itong sinagot. “Nalaman ko kay Ginrose na umuwi ka ng Pilipinas. I’m sorry, Xandra hindi ko alam na wala na si tito. I’m so sorry, naging busy ako sa trabaho. Nasamahan ko sana kayo papunta jan.”

pupursigihin nanaman ako ni Sir Gab nito kapag nagkataong umabot ako sa deadline. In the middle of what I was doing, my phone suddenly lit up, the sudden glow catching my attention. My heart skipped a beat as I quickly reached for it, eyes scanning the screen. "10 PM, West Rosewood, Bldg. 2 (179) xygoMt8" A strange mix of curiosity and unease settled in my chest. The message was short, cryptic—no name, no explanation. Just a time, a place, and an unfamiliar string of characters.

Masyado siyang nag worry matapos ang nangyari noong nakaraan, ayaw ko naman na ma-anxious siya kung anong nangyari sa akin at bigla nalang akong nawala. Kakacellphone ko ito eh, ayan nilagnat tuloy. Pilit kong kinuha ang cellphone ko at nag log-in sa social media ko. Agad ko naman nakita ang 70 messages sa galvestio, grabe talaga ang ingay nila. Dati akala mo ghost town, ngayon naman araw-araw ang bagong taon sa ingay. Hindi ko nalang sila pinansin at hinanap ang conversation namin ni kuys Kie.

Yeon Gavril: Love, are you mad? Yeon Gavril: My love, u mad? Yeon Gavril: Loveeeeee. Yeon Gavril: You’re ghosting me. Hindi ko na siya ni-replyan, pagkatapos ng trabaho ko ay umuwi na ako. Dahil doon ay pinili kong umuwi sa mansion dahil kukumustahin ko si Jami. Tinawagan ko si Jami but she’s not answering so I tried calling Kuya Laze. Sinagot niya naman ang tawag ko.

Gusto kong batukan ang sarili ko. Namataan ko ang deskphone ni Justin at naisipan kong ’yon na lang ang gamitin. Ang problema, hindi ko saulo ang numero ng Marina. I need to look it up in the Internet. Alam ko ang password ni Justin sa laptop dahil pinaghalong birthday naming dalawa ’yon. I sat in his swivel chair and started typing. And voila, I am in! Hindi ko alam kung ano’ng nagtulak sa akin na buksan ang e-mail niya nang may nag-pop up na notification. One new mail received from N. Guzman.

Nang masigurong wala na itong mga buhay ay mabilis kong hinarap ang isa at inagaw mula sa kanya ang dalawang patalim at mabilis kong inihagis ang nasa kaliwa kong kamay papunta sa gitna ng kanyang noo wala, pang tatlong segundo ay bumagsak siya sa sahig ng walang buhay at dilat ang dalawang mapupulang mga mata. Inilibot ko ang aking paningin sa paligid. Wasak lahat ng mga gamit dito at kahit saan ay may mga katawan na wala ng buhay na nakakalat sa paligid. Tinungo ko ang pintuan at lumabas na rito pero natigilan ako ng makita ko ang pigurang iyon isang metro ang layo at nakatalikod mula sa akin, pero inagaw muli ang atensyon ko ng may tumayong kampon ng Quicklnt. Iika-ika ito sa kadahilanang

“Akala ko hindi ka na tatawag.” She pressed the phone to her ear tighter. “I… I—I’m sorry,” she began softly, almost ashamed of her stuttering voice na bakas ang kaniyang kaba. “I just realized that I’ve been ghosting you for hours. I didn’t reply to any of your messages.” May bahagyang katahimikan bago ito sumagot, at nang magsalita siya, magaan, banayad, walang galit. “It’s fine,” Sebastian replied instantly, no hint of irritation in his tone. “You don’t have to explain. I just wanted to know you’re safe. I’m not keeping score.”

“Getting back what you threw away?” “I never threw you away.” “Oh really? Kasi sa pagkakatanda ko, one day, we were planning prom. The next day, you vanished like a damn N*****x show na walang second season.” Lucas clenched his jaw. “I told you, I was forced to leave.” “You could’ve texted,” she snapped. “One word. One message. Pero wala. You ghosted me, Lucas. And now here you are acting like we can just... pick up where we left off.”

Una kong hinagip ay ang aking cellphone upang tingnan kung may mga message ako. Napakunot ang aking noo nang makita ko ang mga messages sa number na hindi nakaregister, number ni Gray. Nagmessage pala siya kagabi, hindi ko na nabasa dahil nakatulog ako ng maaga. FROM UNKNOWN: Good night Honey! FROM UNKNOWN: Good morning Honey! FROM UNKNOWN: Nagbreakfast ka na ba? FROM UNKNOWN: Busy?