Ghosted Novels & Stories

Hindi pa rin sapat ••• Last time I check, we were just fine talking to each other. Then suddenly, he wasn't even online anymore. I felt like I've been ghosted by someone who's still alive and breathing. Also, midterm had come and passed. Finals is coming to us soon.

Pero nararamdaman kong may koneksyon, hindi lang sa pagkatao, kun’di sa puwang na iniwan ni Aelice. — Muli kong binuksan ang files. Ghost. Biglang nawala. Argh! Sasakit na yata ang ulo ko kakaisip kung anong nangyari kay Aelice. Kung bakit ko pa kasi pinagkakaabalahan ang pagkawala niya. Nandiyan naman si Alexus na alam kong walang tigil na naghahanap sa kaniya. Alam kong mahahanap niya si Aelice dahil marami siyang koneksyon.

“Akala ko hindi ka na tatawag.” She pressed the phone to her ear tighter. “I… I—I’m sorry,” she began softly, almost ashamed of her stuttering voice na bakas ang kaniyang kaba. “I just realized that I’ve been ghosting you for hours. I didn’t reply to any of your messages.” May bahagyang katahimikan bago ito sumagot, at nang magsalita siya, magaan, banayad, walang galit. “It’s fine,” Sebastian replied instantly, no hint of irritation in his tone. “You don’t have to explain. I just wanted to know you’re safe. I’m not keeping score.”

“Hindi nila hilig ang manatili dito at kapag naman nandito sila, sa kwarto lang sila namamalagi.” “Opo. Mabait nga po si Scarlet…” makahulugan niyang sinabi. Umirap ako sa kawalan. I felt my phone vibrate. Kung dati ay wala akong pakialam sa mga notification, ngayon ay meron na. Mabilis kong binuksan ang phone ko. May message sa gc namin. Agad kong inopen ang message ng makita kong nagsend ng photo si Zephyra.

Pero bago pa siya makasagot, biglang nag-vibrate ang phone ni Lysander. Message alert from an unknown number. “You think she’s different? Wait ‘til she betrays you like the rest. —E.” His hand tightened around the phone. Celestine noticed the change in his face. “What’s wrong?” He forced a smile, sliding the phone into his pocket. “Nothing. Just another reminder… that some ghosts don’t stay dead.” Celestine frowned. “What do you mean?” Lysander turned to her, eyes dark again. “You’ll find out soon enough.”

Hindi niya kayang sundin ‘yon. Hanggang sa dumating ang araw na bigla na lang siyang na-ghost. --- Walang kahit anong text. Walang tawag. Walang paliwanag. Walang paalam. At doon nabuo ang galit at sakit sa puso ni Moon. Hindi man lang siya binigyan ng kahit kaunting paliwanag. Hindi sila naging totoong mag-jowa, oo. Pero may naramdaman sila. Alam niya 'yon.

Una kong hinagip ay ang aking cellphone upang tingnan kung may mga message ako. Napakunot ang aking noo nang makita ko ang mga messages sa number na hindi nakaregister, number ni Gray. Nagmessage pala siya kagabi, hindi ko na nabasa dahil nakatulog ako ng maaga. FROM UNKNOWN: Good night Honey! FROM UNKNOWN: Good morning Honey! FROM UNKNOWN: Nagbreakfast ka na ba? FROM UNKNOWN: Busy?

My phone was stolen, I still don't have cash because I gave the change earlier. "Aish! I hate my life!"

Dawson, ngunit bilang isang ama. "Nagri-ring at nagvibrate ang phone mo simula ng matulog ka." Agad kong kinuha ang phone ko at nagsimulang tumayo si Noah para maghanda sa pag-alis namin ng eroplano. mr.spencer: nawala yung messages mo kanina nung pinindot ko yung back button. mr.spencer: when i click the inbox button to message you again after seeing my followers, nawala ako dahil sa dami ng account na lumabas sa inbox ko.

Pagbuka ng pakpak ng waepon niya, umikot siya, lahat ng lumapit, nalantas niya sa leeg. Mukhang nagtawag si Ghost ng back-up pero late na dumating mero marami pa rin ito. May mga dumating naman, akala nila kalaban pero hindi pala, mga Moretti members iyon kaya ang ilan sa mga tao ni Ghost nawalan na ng choice kundi umatras na lang. "Retreat! Ghost is dead!" Natapos ang pátáyan na iyon nang magsi-atrasan ang mga ito. Hingal na hingal siyang napahawak sa braso niya. Hinawakan siya ng biyanan niya, "You're wounded."