Grandmothers Quotes 소설 & 이야기

Humahagikhik ito habang nagkakawag kaya naman kinuha ito ni Mommy sa akin upang padedehin gamit ang bote na may lamang gatas. "Hayyy naku! Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang ...karga karga ka pa namin tapos look at you now apo! Magkakaroon na kami ng apo sa tuhod sa iyo!" masayang wika ni Grandmama sa akin habang hinahaplos ang mukha ko. Matamis akong napangiti.

Sabi ni Grandpa, “Bata ka, kung pagiisipan mo ng ganyan ang iyong lola ulit, papatayin kita.” “Ang iyong lola ay ang pinakamahusay na lola sa mundo.” “Tandaan mo, lagi ka dapat magkaroon ng utang na loob sa kanya.” “Hindi mo kailangan magkaroon ng utang na loob sa akin, ngunit kung maglalakas loob ka na hindi siya respetuhin, hindi na kita kailanman gagawan ng chestnut braised pork muli.”

Ang tanging sinabi lang ni Grandma noon— “Huwag ka nang bumalik dito. At huwag mo nang isipin ang bahay na ito.” Pero alam ni Kate ang totoo. Ayaw lang ni Grandma na masaktan pa ang anak na babae. At kahit kailan, hindi naging masama ang auntie niya. Sa katunayan, nang mawala ang Grandpa niya, mas gumaan pa ang buhay ni Grandma.

"Hindi. Ang akin lang Grandma, wag na kayong mamagitan sa problema ko, dahil wala naman kayong magagawa, dahil mahal na mahal ko si Sasa." "Kahit na hindi magbunga ang pagmamahalan niyo ni Sasa, ayos lang ba sayo, Sayruz?" "Grandma, andito na tayo sa modernong mundo. Di na uso ang sumpang yan. Tinadhana sa akin si Sasa, at hindi ang strangherang yun."

sabi naman ni grandpa. "Nabalitaan ko rin na sinaktan na naman siya ng bruha niyang ina! That woman is too much. Hindi pa rin nagtututo at nagbabago. She's the pain in our family. I really hate her. Pinapakisamahan ko siya dahil mabait ang mga magulang niya, pero sumosobra na siya sa kabastusan at kawalanghiyaan niya," galit na sambit ni grandma. "Grandma, relax. Baka matulad ka kay grandpa, na tumaas ang blood pressure niya," awat ni ate Chloe.

Wala si Zaprine at hindi ko alam kong paano ko sila i-approach. "Grandpa and Yayo surprised us, Mommy!" masaya rin na bulalas ni Zamia. "Look, Mommy they have a lot of pasalubong again," kinilig pa na sambit ni Zaria. "Nag-thank you ba kayo kay Grandpa at Yayo ninyo?" magiliw ko naman na tanong. "Yes po, Mommy, we never forget that word po," sabay pa na sambit ng kambal. Natawa na lang din ang mga matatanda.

“Heheh, oo nga pa la grandma. May lakad nga ho pa la kami ngayon. P-Pasensya ka na, husband, I forgot again.” “You’re so sweet together. I wish you will give me my great grand child sooner.” Pagpaparinig ng matanda. Napasubo tuloy ako ng kanin sa bibig. Pinuno ko na agad ang bunganga ko nang wala na akong masabi. Hmp. Ano pa ba ang sasabihin ko? Napi-pressure ako. Hindi ko alam kung paano namin gagawin iyon ni Maximo. Puwede bang iguhit na lang iyon sa buhangin saka hipan para mabuhay? Nakakaloka.

Hindi naman talaga siya roon lumaki; hindi kailanman naging tahanan iyon para sa kaniya. Tungkol naman kay Grandma— Hindi niya ito kailanman sinaktan, ngunit mula pagkabata hanggang pagtanda, halos hindi siya nito nakilala. Gayunpaman, sa lahat ng nakatatanda sa pamilyang iyon, si Grandma ang pinakamaamo. Hindi siya gaya ni Grandpa, Father, o Aunt na palaging mayabang at puno ng alitan. Maingat si Grandma, tahimik, at marunong umiwas sa gulo.

"Mama. May huli akong tanong sa'yo, kaya sagutin mo ako!" "Kailangan mo ba talagang maging napakalupit sa'kin at sa pamilya ko?" Si Grandma Yates, na hindi nagsalita kanina, ay binuksan ang kanyang bibig para sumagot. "Lumayas kayo! Ito na ang huling beses na sasabihin ko ito. Kung tatawagin mo pa akong Mama, mag-uutos ako na tanggalin yang bibig mo!"

PROLOGUE A PAGE FROM THE MEMOIRS OF AN OLD, INTERFERING, MEDDLING, MANIPULATIVE, SCHEMING---ERASE, ERASE…HMM… A PAGE FROM THE MEMOIRS OF NEMO ASERON, THE MOST LOVING AND CARING GRANDFATHER… I am turning eighty next year. At bagamat halos lahat na ng bagay sa mundo ay naggawa at nakamit ko na, hindi ko pa rin masabing kuntento na ako at handa nang mamaalam sa mundo nang may ngiti sa mga labi.