Gravity Falls Wendy Novels & Stories

Hindi niya alam kung bakit bumagsak si Wendy ng malayo at gumulong pababa ng hagdan… "Thomas…" Natatakot si Wendy na may sasabihin si Yannie na makakabunyag sa kanya. Kaya naman, kinagat niya ang labi niya at humawak siya sa balikat ni Thomas. “Pwede mo ba akong dalhin sa hospital? Kailangan kong tingnan kung may mga pasa sa likod ko… B—Baka pwede mong tingnan para sa akin? Pwede ba? Ako ay… Bukas ang shooting ng shower gel commercial…”

He was merely an impostor from that day. "A bar? Oh, intriguing. By any chance, did she do something remarkable at the bar?" Wendy asked with a sly smile, leaving me puzzled. "What do you mean by 'doing something remarkable at the bar'?" I inquired with a tone of innocence and curiosity. "Um, something like stripping in front of Grantt?" Wendy added, giggling. "Oh, I'm sorry. What am I thinking? It's not true, is it? Of course, you're a decent and respected woman." Her voice sounded perfectly casual, but I could sense the subtle insult.

Tuluyan ng nalaglag si Wendy na tinanggap ang kaniyang kahihinatnan. “Wen!” “Wendy!!” Iyak na sigaw ng dalawa at nakita nila kung paano ito tuluyang mawala sa pinakang ilalim ng bangin na iyon. Nanghihinang napaupo si Kelly habang umiiyak habang si Ally ay tulala habang umiiyak na nakatingin sa baba at pilit parin na inaabot ang kamay para kay Wendy.

Nakaramdam siya ng pananakit ng kanyang ulo wala siyang saplot ganun din si Wendy. “Shit!” Inis na bulong niya sa kanyang sarili. Kaagad siyang tumayo at nagbihis naalala niyang sabado pala ngayon at walang pasok sa trabaho. Dali-dali siyang bumaba sa may sala at nagtanong sa kanilang kasambahay kung umuwi na ba si Lyka. Wala pa si Lyka sabi ng mga ito. Nagtimpla siya ng kape at naupo sa may hardin may malaking kubol dito at presko. Maya-maya ay dumating si Wendy may dala din itong kape.

Pagkasabi noon, binuksan niya ang pinto at tuluyan nang lumabas. Dahan-dahang sumara ang mabigat na pinto sa likod niya, na tila naghihiwalay sa dalawang magkaibang mundo. Nanatiling nakatayo si Wendy, walang kagalaw-galaw—parang isang magandang estatwa na nawalan ng kaluluwa. Noong tuluyan nang nawala ang tunog ng mga yapak ni Erol sa pasilyo, doon lang bumigay ang lakas niya. Nanghina ang kanyang mga binti at napaupo siya nang pilit sa karpet.

He stood tall above her now, towering, calculating. "That's what makes this fun," Hades said. "Watching you question everything. Wondering if you ever mattered. But the moment he realizes you're gone—and sees your with me and what you've become—then I win." He turned away, walking slowly toward the heavy door of the room. The door slammed shut. Nina was left alone—broken, but not yet defeated. She buried her face in her knees, whispering over and over, "Kaya ko 'to... kakayanin ko 'to..."

Pero nang inisip niya ulit ito, hindi, nakuha niya ang nararapat sa kanya! Si Wendy ay isang babae na may pusong kasing sama ng mga ahas at alakdan! Sobrang daming okasyon na sinulsulan niya ang iba para insulutuhin siya at gusto niya pang tanggalin ang pagkalalaki niya! Kung hindi dahil sa koneksyon niya at abilidad, namatay na siya sa mga plano ni Wendy.

Desperada na talaga ko, kung kailangan kong lumapit kay Levi at Xander para sa kailangan nilang pera ay gagawin ko basta pakawalan lang ako ng mga ito. "Masyado kang maingay." Aniya at mabilis na dumapo sa aking sikmura ang kamao nito dahilan upang mamalipit ako sa sakit, at inihampas niya ang kaniyang hawak na baril sa aking ulo kaya't unti unti akong nakaramdam ng pagka hilo at muling dumilim ang aking paningin. -end of flashback-

“Bitch!” The egg slipped on my dress, mayroon na ring tumama sa braso ko. Nang magsimula na silang mag-akyatan sa railings ay agad akong kinabahan. Griffin quickly pulled my wrist, tumakbo kami papunta sa sasakyan niya para makapagtago. Nang buksan niya iyon ay agad akong pumasok dahil rinig ko na ang yapak ng mga tao. Nagkakagulo na at sa tingin ko ay mas gugulo pa kapag naabutan nila ako. What the hell is happening and who’s Wendy? Is she his girlfriend?

Hindi nagtagal, silang dalawa na lang ang naiwan sa loob ng kahon, magkaharap, parehong tahimik, parehong mapanganib. Sumandal si Wendy pasulong. Sa mga mata at kilos niya, bakas ang lakas at ambisyon. “Miss Lozada,” sabi niya nang mabagal, “you’re very smart. But sometimes, being too smart doesn’t really help.”