Novel & Cerita Halimbawa Ng Baybayin

PATULOY sa marahang paglalakad sa baybayin si Jewel nang umagang ‘yon. Ang malawak na karagatan ay tahimik. Sa laot ay may ilang bangka ng mangingisda. Pinuno niya ng sariwang hangin ang dibdib. Tahimik ang paligid. Walang maririnig kundi ang mabining hampas ng mumunting alon sa dalampasigan.

Hindi niya maiwasang mapangiti habang pinagmamasdan ang nobyo na nakapikit, tila isang batang himbing na himbing sa panaginip. Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa bintana. Mula roon, tanaw na tanaw niya ang napakagandang dagat ng Batanes—asul at berde ang tubig, kumikinang sa sikat ng araw. Huminga siya nang malalim, nilalasap ang sariwang hangin, bago maramdaman ang mainit na yakap ni Eros mula sa kanyang likuran.

Medyo malayo-layo rin ang binaybay nila bago maraanan ang iilang villas at private properties na ang ilan ay tila nagtatago pa sa matataas na puno at mga kahoy. Laiya, Batangas. Isang signage ang nabasa niya sa daan. Kaya pala ganito kaganda ang dagat .at minsan ay lumalabas ang puntong-Batangueña ni Ate Celia. Ilang minuto pa sa tahimik na paglalakbay ay mas naging klaro ang dagat. Hanggang sa huminto sila sa isang lugar kung saan tanaw ang malawak na dagat at puting dalampasigan.

Azaylie's POV Halos magdiwang ako nang tuluyan akong makalabas ng bahay, Walang katao-tao pagkalabas ko ng kwarto, wala ring tao sa sala kaya mabilis akong nakalabas ng walang problema. Pero unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko nang makita ang payapang dagat. Natigilan ako at nilibot ang tingin. Walang katao-tao. Purong puti ang buhangin at maraming naglalakihang niyog. Asul na dagat at mga ibong payapang nagliliparan.

Hindi na niya alam dahil ang ginawa niya ay naglakad na lang nang naglakad. Hanggang sa namalayan na lang niyang nasa baybayin na pala siya at tinatanaw ang puting buhangin at nagkikislapang dagat. Ilang dipa mula sa kanya ay tanaw niya ang mga isdang naghahabulan.

Wala akong makitang lupa, tanging ang malawak at galit na karagatan. Nagsimulang lumabo ang paningin ko. Ang ingay ng paligid ay nagiging mahinang ugong na lamang. Sa gitna ng aking pag-aagaw-buhay, may nakita akong isang anino sa malayo. Hindi ito barko. Hindi rin ito lifeboat. Isa itong madilim na tumpok ng mga puno at bato na unti-unting lumalapit sa akin dahil sa agos ng dagat.

-Hariette- Napaangat bigla ang ulo ko nang makita ang magandang tanawin. “Oh my God, Justin! Look! Ang ganda!” buong paghangang bulalas ko nang pumasok ang bangka sa pagitan ng matataas na batong bundok. Sa gitna ng mga ito ay ang kulay berdeng bahagi ng karagatan. The gentle waves rolled over it in slow, rhythmic patterns, giving the sea a calm and almost inviting appearance.

THE OCEAN BREEZE CALM my nerves, tulala akong nakatanaw sa dulo ng baybayin. Ninanamnam ang bawat sandali, alam kong hindi ko na ito magagawa pa mamaya dahil magigising na kambal.

Chapter 20 Sunset Third Person POV Pagsapit ng alas-sais ng gabi... Unti-unti nang lumubog ang araw. Nagmistulang gintong salamin ang dagat habang ang kalangitan ay napuno ng kulay kahel, rosas, at lila. Isa-isa nang nagsipwesto ang mga turista sa White Beach upang panoorin ang pinakasikat na tanawin ng Boracay.

Lumabas ako ng aming kubo at ginamit ko ang liwanag ng buwan upang mabasa ang isa sa mga nakasulat dito. “Lumayo sa lupain upang walang masaktan” basa ko sa nakita kong mga salitang nakasulat sa baybayin. Napahinga ako ng malalim. Dapat ko bang sundin ang aking nabasa. Pero noong unang beses akong nakabasa ng salita sa sibat na ito ay nagkatotoo ang mga salitang iyon. Lumayo? Bakit kailangan kong lumayo sa aming lupain?