Harmed Novels & Stories

"Naging masama man siyang asawa sa iyo, hindi ka itinrato nang maayos bilang asawa niya, na pinabayaan niya ring mawalan ng buhay ang nanay natin imbes na sana gumawa siya ng paraan para mapabilis ang pag-admit... and all the bad things he caused you and to our family, sa kabila no'n... 'wag na 'wag mong iisipin na gumanti pabalik, Kris." "It is very unhealthy to do revenge against people who harmed you. Laging may consequence ang bawat kilos na gagawin mo, you have to remember that. Hmm?" "Masama na ba akong tao kung hahangarin ko lang naman na iparamdam din sa kanila 'yong pagdurusa na pinagdaraanan ko ngayon? Natin?" I was too selfish during this time, that

Ito kasi ang naitungkod ko sa sahig upang hindi tumama ang likuran ko sa lamesa. Ilang beses akong lumunok habang nakatingin sa nanginginig ko nang kamay. I have homophobia. Hindi ako takot sa dugo ng iba, pero takot ako sa sarili kong dugo. Kaya gano'n na lamang ang panginginig ko nang makita ang tatlong bubog na nakabaon sa mga palad ko. “Kieffer...” mahina at nanginginig na tawag ko.

" Hmm...hulaan ko, sinaktan ka na naman ng dad mo no'h?" "Actually, hindi niya ako sinaktan physically. Pero emotionally... oo! Sobrang sakit ng ginawa niya friendship." "Huh? W-what do you mean?" naguguluhang usisa ng aking kaibigan. "Sobrang aga kong nagising dahil sa malakas na sigawan nina mom at dad." "Bakit, ano daw ang pinag-aawayan nila?" ani Stacey habang abala sa pag-order ng pagkain namin.

Nanlaki ang mata ko nang maglabas ng baril ang isang lalaki at itinutok ito sa kaniya kaya mabilis akong humarang doon. “Huwag!” I shouted as I covered him with my body. I raised my shaking hand as a sign of defeat and looked at the guys. I started to cry, lots of emotion is in my heart right now. Pain, terrified, confused, I have a lot of questions right now, and at some point, I am slowly accepting my end here. Tinignan ko si Math na ngayon ay puro dugo na ang mukha at halos hindi an maidilat ang isang mata.

Bati nito sa huli at mabilis akong sinulyapan bago ibinalik ang tingin kay Real at umiling. Ano ang ibig sabihin nun? Bakit ako sinulyapan at biglang umiling. Narinig ba nito ang pagtunog ng tiyan ko kaya siya umiiling. Nakakahiya yun but gutom na ako at wala ng hiya hiya sa akin kapag ganun. Bahala na sila kung ano ang iisipin nila basta ako kakain at magpapaka busog. Hindi ko na lang ito pinagtuonan ng pansin at naupo na lang sa pwesto ko. Ganun rin ang ginawa ng iba matapos ilapag ni Real ang ulam sa lamesa. Nagdasal muna kami bago nagsimulang kumain.

“Am I hurting you?” “What? No.” “It looks like you’re…” And the thought finally sinked in. “Oh.” Troy smiled, mischief now dancing in his eyes. “You think I’m hurting because you’re sitting on me?” He asked with a playful smile. “Eh kasi…” I hesitated. I couldn’t find the right words to say. Fudge. “I want you, Hope. I want you so bad,” he then said softly. I know. Ramdam ko iyon. Literal na ramdam ko sa inuupuan ko.

Then the metal met her flesh. A shriek tore from Nina's throat—raw, guttural, broken. The searing heat sliced through her like lightning, pain blooming outward in violent waves. Her body writhed in the chains, muscles spasming uncontrollably. She squeezed her eyes shut as a scream tore from her throat, echoing off the stone walls. The room held its breath. When he finally pulled the iron away, the shape of the H was scorched into her skin—angry, red, and permanent.

Ramdam niya ang sakit na nararamdaman ng kaibigan. Yung sakit na gusto mong mahalin ang isang tao ngunit hindi na pwede. Hindi na pwede, hindi dahil sa ayaw na ng puso mo ngunit hindi na pwede dahil alam mong may isang tao na masasaktan. Isang tao na walang ginawa kundi mahalin ka at ibigay ang respeto na nararapat para sa kanya. Paano siya magiging masaya kung alam niyang may isang taong mangungulila?

Ang dami nilang dinamay dahil sa katarantaduhan nila. “Please... Do the favor for me... I... I can’t hurt him the way he did to us, kaya... Please... Do that for me...” I pleaded, my voice cracking from all the pain, hurt, anger and madness. Lumapit si Elio sa akin tsaka ako niyakap. “I can’t... They’re still Harvin, Haven and Harry’s parents... I can’t hurt them...” Elio’s voice soft and relaxing.

“Are you hurt?” Umiling ako, kahit ang totoo, hindi ako okay. Nanginginig ang kamay ko, mabilis ang tibok ng puso ko. Hinawakan niya ang kamay ko, steady, warm, parang nagtatangkang gawing normal ang lahat. “They won’t touch you again. Hindi ko hahayaan.” “Damian…” halos pumutok ang boses ko. “Ito yung kinatatakutan ko. Yung mga kaaway mo—they’ll use me. Hindi ako safe!”