Head Of Alexander の小説・ストーリー

Hindi palaging tumutugma sa parehong araw bawat taon, ngunit laging sa parehong petsa, ginaganap ng Alexander Group ang taunang okasyon nito: ang paggunita sa pagkamatay ng tagapagtatag at unang presidente ng kumpanya—ang yumaong ama ni Damian Alexander.

Ito ang huling habilin ko kay Celyn bago ako tuluyang umalis sa headquarters. Mahigit isang oras ang biyahe ko papunta sa condo ni Alexander. Kumatok ako sa kanyang pinto at nang buksan niya ito ay bumungad sa akin ang mukha ni Alex at magulong buhok. Nakapambahay lang siya. Medyo napatulala ako sa kanya. Ang sinasabi nang aking isip ay ang gwapo naman.

She paused for effect, then added in a lower voice, “And wherever they’re going, it’s top-secret.” Alexis sighed, rolling his eyes. Marga? Seriously? He shook his head. He didn’t know where she’d gotten her information, but wherever it came from, it couldn’t be farther from the truth. But before he could respond, Alexander suddenly rose from his chair, drawing the group’s attention. “P’re, bakit, may problema ba?” Simon asked, noticing Alexander’s serious expression. “Ang iingay n’yo,” Alexander muttered, his tone a touch sharper than usual.

Naging dahilan naman ang malutong niyang pag mumura ng mahinang pag tawa ni Alexander na hindi naman nag tagal nang muli niya itong hawakan sa ulo saka iyon inangat para salubungin ng halik ang mga labi nito. Halos sinisilaban na siya sa init ng katawan na hatid sa kanyang buong sistema ni Alexander nang tila sila kapwa buhusan ng nag yeyelong tubig nang marinig ang malakas na katok at pag tawag sa pangalan niya ng tao sa labas. “Besh, hello? Are you there?” “Holly shit!” Muli siyang napa mura saka nag mamadaling itinulak palayo si Alexander.

“You what? You’re the CEO, Alexander. You have a multi-billion company to run.” “And you’re my priority,” putol niya sa anumang protesta nito. Natahimik si Alina. Ang Alexander na kilala ng mundo ay ruthless, malamig, at walang puwang para sa emosyon. Pero ang lalaking nasa harap niya ngayon ay tila ibang tao. “Alexander... you don’t have to stay here.” “I want to. Because yesterday... yesterday scared me,” pag-amin ni Alexander, ang kanyang tinig ay puno ng katapatan.

Bahagyang nagulo ang aking buhok kaya inayos ko ito. Lumabas si Alexander na nakatapis lang ng tuwalya. Napalunok ako ng makita siya. He's so hot. Nag-iwas ako ng tingin dahil baka kung saan-saan umabot ang aking isipan. Get a grip of yourself, Hera. “Baby,” Alexander called, kaya lumingon ako sa kanya.

“ How is your feeling Mr. Mondeñego? Throbbing head ache ,dizziness?” Umiling ako at napahawak lang sa ulo ko. “ A little dizzy and head ache I can manage the pain.” ” Do you remember anything before you past out?” Napaisip ako,napatingin ako kay Alexander sa tabi ko bago hinarap ang doktor. “ Nothing really, I just saw a picture of a girl and my head start aching.” Tumango ito. “ And what happened next,do you remember who she is?”

Nakita ko na ang kailangan kong makita. "Aria, don't listen to him," mabilis na sabi ni Alexander habang hinahawakan ang siko ko. Ang boses niya ay mahina pero may diin, sapat na para marinig ko lang sa gitna ng ingay ng mga reporter. "My team is handling the hospital. Hindi basta-basta makukuha ng mga tao niya ang lola mo."

“Ikaw ang magiging utak ko. Gagamitin kita para masakop lahat ng organization na meron ang mafia world!” Napakuyom ng kamao si Alexander sa kaniyang narinig. Ngayon nagsisisi na siya at hindi siya pumayag na mag ensayo. Nagsisisi na siya at hindi siya naging matigas tulad ng ama niya, masyado siyang malambot! Malambot ang puso para sa iba! “Mas gugustuhin ko pang màmàtày keysa maging utak nang sinasabi mo!”

Mukhang katulad niya ay gising pa si Alexander. Hindi nagtagal ay lumabas si Alexander sa veranda ng bahay nito. Agad na napangiti ang lalaki ng makita siya. Hindi mapigilan ni Alexander na titigan si Freya habang abala ito sa pagsusuklay ng mahabang buhok. Para itong diyosa… katulad ng dati ay hindi pa rin nagbabago ang ganda nito. Lalo itong gumaganda sa paglipas ng panahon.