Heartbroken Pictures 소설 & 이야기

It hits her heart bullseye. Tiniklop niya ang journal. Hindi niya kayang basahin pa ang ilang entry. Siguro sa ibang araw na lang. Inilagay niya iyon sa tabi niya. Kinuha niya pa ang mga naka-frame na mga litrato nila ni Jony. It was also the travel photos. She is sad pero makita niya ang ilang mga naka-wacky nilang picture ay hindi niya mapigilan ang ngumiti. They were happy. No pain back then.

Isang impit na ungol ang kumawala kay William, para bang dinudurog ang kanyang kaluluwa. Nawalan siya ng lakas. Napaurong siya hanggang bumangga ang likod sa malamig na bookshelf. Sa isang mabigat na tunog, dumausdos siya pababa, yumakap sa sarili. Pinisil niya ang dibdib—isang sakit na mas matindi pa kaysa sa anumang pisikal na sugat na naranasan niya. Ganito pala ang heartbreak.

Habol ni daddy, pero hindi na ako lumingon at deretsong umakyat. Nang makapasok sa kwarto ay roon ko binuhos ang mga luha ko. Humawak ako sa dibdib ko at napapa–upong sumandal sa pintuan ng kwarto ko. It hurts so much, it’s like my chest is being ripped apart, like a knife twisting deeper with every breath I take. The pain is suffocating, drowning me in an endless wave of anguish. Every heartbeat feels like a reminder of how shattered I am inside, and no matter what I do, I can’t escape it.

She doesn’t know what to feel anymore. You can’t keep him, Sam. He’s always meant to live a life apart for you and Charlie, sabi ng isang parte ng isip nya. A wave of familiar hurt rose in her chest. Her hands and knees began to shake as the hurt began to overtake her-- filling her broken heart with bitterness and anger. The glass slipped from her hold and she watched it shatter on the floor, broken into a million pieces like her heart. No. It was not a great day.

Mga larawan naming masaya, nagkakantahan, nagkakamayan, halikan—akala ko pagmamahalan. Something snapped inside me. Lumapit ako sa kitchen, kinuha ang pinakamalaking kutsilyo, bumalik sa bedroom. Walang alinlangan, pinutol ko ang unang photo. Ang blade ay dumaan sa glass, paper, drywall. Ang tunog ng frame na bumagsak sa sahig, nakakaingay sa tahimik na kwarto. By the time na natapos ako, namamanhid na ang mga braso ko, humihingal, surrounded by shattered glass at sirang photos. Ang wall, parang inatake ng hayop.

This was taken also more than 2 years ago at nandoon ako sa office ko. Still not getting what's happening, I tried to watch the slideshow of my stolen pictures years ago. I am not aware what is this all about but I am already trying my best not to be emotional. I keep on telling myself that that's not me. I am not an emotional type of guy but when I saw a picture of shattered mug, my tears just fell. Gusto kong tingnan at hanapin ang dahilan ng mga pictures na ito pero nakalagay sa ilalim ng lahat ng pictures ang isang note na nagsasabing I need to keep watching.

Idinilat ko ang aking mga mata, saka tumingin sa kamay niya na aking hawak-hawak, saka iyon mahinang pinisil. "Na-trauma kasi ako. Pakiramdam ko, ang dali-dali kong iwan," Tipid akong ngumiti habang nakatingin pa rin sa kanyang kamay. "Si Papa ang greatest heartbreak ko," muli akong nag-angat nang tingin saka itinuon ang aking paningin sa takipsilim na nasa aming harapan.

Tumango lang si Enrico at hinayaan na siyang umalis. Taas baba ang dibdib niya, pilit na pinapakalma ang sarili. He won't know how much her heart hurts. It was as if someone had grabbed an axe and ripped open her chest, severing her heart into two pieces and leaving her body damaged. Her heart was filled with blood. She gripped the broken heart in her hands, writhing in agony as she noticed that each petal was still actively flowing. “Enrico..." nulong ni Carmina sa kanyang puso, “We are a good couple, how can we just divorce?”

May mga gabi pa ring umiiyak siya. May mga kanta pa ring hindi niya kayang pakinggan. Pero hindi na siya tumatawag. Hindi na siya nagme-message. Hindi na siya umaasa. And that was her first victory. Hanggang sa isang gabi. Umuulan. Of course umuulan. Because heartbreak always loves dramatic timing. May kumatok sa pinto niya. Isang beses. Dalawa. Tatlo. Ayaw niyang tumingin.

Lumabas ako sa kwarto ng anak ko at doon naibuhos ko na ang iyak ko. I was sobbing hars. I thought he didn't know. Pumunta ako sa kwarto ko at kinuha ang nag-iisang picture namin. I crampled it. What's the point of keeping this picture in the first place? To brake me? And now it's not just me, my son as well. I'm sorry anak. I didn't know that you were also broken. Sa nalaman mo, it must've hurt you a lot.