Hiligaynon Tribe Novels & Stories

Hindi niya naunawaan ang ibig nitong sabihin. Napakamot siya ng ulo. "What's aeta, grand daddy?" Mahina tuloy na sinapok ng grand mommy niya ang lolo nito. "Ikaw talaga! Aalis na nga sila, bibigyan mo pa ng palaisipan ang bata!" Suway nito habang tawang-tawa naman ang asawa niya. Hinawakan ni Heilena sa balikat ang anak niya. Sinundan naman ito ng tingin ni Tinsley. "Anak, aeta is an ethnic group in the Philippines. They have a very curly hair and a dark colored skin."

CHAPTER 37 NAPAHIGPIT ang yakap ko kay Kaisei habang nakasakay kami sa kabayo. Tinatahak namin ngayon ang daan paakyat ng Hida, ang pinakamataas na kabundukan rito sa Gokayama. Gustuhin ko mang lingunin ang hitsura ng kaharian, ay natatakot ako. Napapikit na lamang ako at yumuko. “S-sa tingin mo ayos lang sila roon?” tanong ko sa tahimik na si Kaisei.

Nasa edad 18 siguro ito, mga ka-edad ni Gio. Isa raw silang tribo ng Aeta na napadpad sa bahaging kabundukan ng Tagaytay at nagsimulang manirahan ilang taon na ang nakalilipas. Halos lahat sa kanila ay puro magkakamag-anak lang at dahil nasa kagubatan ay hindi alam mag-Tagalog. Iilan lamang ang nakakaintindi ng Tagalog sa kanila.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

The world outside the island is cruel at walang sinasanto lalo pa sa isang katulad ni Sora na walang alam tungkol sa mundo sa labas. Pagkatapos nilang mag-usap ng dalaga at matapos ang kanilang pagliligpit ay nagpaalam na s'ya rito na babalik na muna sa kan'yang kubo. Magpapahinga lang s'ya saglit at mamayang gabi ay sasali s'ya sa kasayahan ng mga taga tribu. May gaganapin na Oranghiraya mamayang gabi. Ito ang tawag ng mga tao dito sa kasayahan o pagtitipon-tipon.

Pinili nila ang lugar dahil ang tanawin nito ay kahawig ng Isla ng Ligas — malawak na karagatan, puting buhangin, at mga puno ng niyog na dinala mula sa Pilipinas at itinanim ng lokal na komunidad. Inimbita nila ang kanilang mga pinakamamahal na kaibigan — sina Carl na pumunta mula sa Paris kung saan siya nagtatrabaho ngayon, Ana na kasama ang kanyang pamilya mula sa Isla ng Ligas, Liza na ngayon ay nars na sa Vatican Medical Center, at Mang Kiko — isang matandang mangingisda mula sa kanilang bayan sa Pilipinas na ngayon ay nagtatrabaho bilang tagapangalaga ng mga barko ng Dela Cruz Shipping Lines sa Mediterranean Sea.

Alas Siete naman ng umaga ang pasok ng mga mananahi para simulan ang orders. Tatawagan ko si Helga para pangunahan na iyon. May konting puntong Batangeño talaga sa ibang panig ng San Luis. Normal yon dito. Kagawad ang unang bumati sa akin, si Aling Lori. Mabiro. Bilyaka, sa salitang Quezon o tagalog. Uso dito ang green jokes. Iiyak ka talaga kung pikon ka. Kailangan, marunong kang magbitaw ng biro, sumakay o manahimik kung hindi mo kayang sabayan.

untag niya nang mapansing hindi agad ako nakapagsalita. "Solei..." Humugot ako ng malalim na paghinga. Hinarap ko siya at malungkot na ngumiti. "Aalis na ako rito sa Pilipinas." "H-Huh?" Bahagyang nanlaki ang kan'yang mga mata. "P-Pero—bakit?" "My clan arrived here yesterday. We had an argument kaya napagdesisyunan kong umalis na rito sa Pilipinas. At isa pa, hindi na rin ako kasali sa Kalinga."

FEBRUARY 2024, PHILIPPINES "Seven billion people in the world. Seven continent. Seven-thousand-six-hundred-forty-one islands clustered into three major island groups: Luzon, the Visayas, and Mindanao. Sa dinami-rami kong nakakasalubong na tao sa kalsada bawat araw sa Manila, ikaw pa 'yong taong nakilala ko out of nowhere. Sa dinami-rami na taong tinulungan mo, ako 'yong ma-swerteng taong hindi mo lang basta tinulungan; iniligtas at inahon mo pa ako sa kahirapan. Binigyan ng liwanag ang madilim kong mundo, at binigyan nang pagkakataon na mahalin ako at mahalin kita." "Ako—Xyrine Marie Caballero, sumusumpa sa Diyos may kapal at sa lahat ng mga tao na nadirito na ipagtatanggol, ipaglalaban, at

"Sino'ng Mrs. Villegas?" "The Villegas clan from the Visayas. Narito sila ngayon sa Magallanes. They're equal to Armadda in terms of wealth and power." Lalong nasira ang mood ni Nova at tuluyang nilamon ng inggit ang sistema. How can that bitch always climb up so easily to these big shot dignitaries? "Binti lang naman ang kailangang pagalingin, di ba? Madali lang iyon," pahayag niya.