Hiligaynon Tribe Novels & Stories

Nakakabitin pero napakalalim ng tradisyon ng 'himlay' sa Iloilo—para sa akin, ito ang pinakamalapit na ipinapakita ng komunidad na puso sa isang pamilya sa gitna ng pagluluksa. Sa karaniwang ginagawa, ang himlay ay tumutukoy sa lamay o paglalagay ng yumao sa isang tahanan o kapilya bago ang paglibing. Madalas, nagtitipon ang magkakapitbahay at kamag-anak para magbantay, magdasal ng rosaryo, mag-alay ng kandila, at magbahaginan ng kwento tungkol sa yumao—parang maliit na pagtitipon na puno ng alaala at tawanan sa gitna ng lumbay.

Sa mga lalawigan ng Iloilo, madalas tumatagal ang lamay nang ilang araw—may mga pamilyang nagluluto ng pagkain para sa dumadating na bisita, may nagsasagawa ng misa sa bahay o sa simbahan, at may pag-oorganisa ng procession papunta sa sementeryo kung kailan libing na. Mahalaga rin ang 'pagsunod' sa mga tradisyon tulad ng pasiyam (pagsisimba at pagdarasal tuwing ikasiyam na araw) at pag-alala sa ika-40 araw, na para bang nagbibigay ng istrukturadong panahon para tanggapin ang pagkawala. Nakakatuwang makita kung paano sinasalamin nito ang pakikitungo ng Ilonggo sa kamatayan—malumanay, magalang, at puno ng pagkakaisa.

Personal, nasaksihan ko ang kakaibang init ng komunidad tuwing himlay: simpleng pagkain na inihanda ng kapitbahay, mga kuwento ng buhay ng yumao, at mga tangi at tawa na sabay-sabay na dumadaan. Para sa akin, ang himlay sa Iloilo ay hindi lang ritual ng pagluluksa; ito rin ay isang salaysay ng buhay na pinagsaluhan ng buong baryo.