Horror Story Tagalog Babasahin นิยาย & เรื่องราว

Napatayo ako, kuyom ang dalawang kamao. "You asked me, I answered. Bakit parang kasalanan ko na naman?" Para akong lobong tinusok ng aspile. Nawalan ako ng hangin. My shoulders visibly drooped. Tinalo pa nito ang sanga ng punong-kahoy na dinaanan ng bagyo. "Hala...'pag nahuli ba kami ng Reaper ano'ng gagawin sa amin?" "Eh di, ano pa? Samahan kayo dapat n'yong puntahan. Dalawa lang naman eh, sa langit o impiyerno."

Author's Note: May bago nanaman tayong yugto ng kwento na magpapainit sa mga gabi niyong malalamig at tiyak aabangan niyo. Laging tandaan, Basa lang... bawal mabasa... ***

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

"WHO ARE YOU?" Hindi kaagad nakahuma si Calley mula sa kinatatayuan dahil bigla siyang nakaramdam ng intimidasyon mula sa kaharap na ginang. Seryoso ang anyo nito at matalim ang mga mata habang pinapasadahan siya ng tingin. Nakaramdam tuloy siya ng matinding kaba ng mga sandaling iyon. "Hello po. I'm Calley-"

Imbis na makaramdam ng takot ay pakiramdam ko ay malaya ako at nangingibabaw ako sa saya dahil doon. Hanggang sa napunta sa isang parang digmaan, kabi-kabila ang sigawan, mga apoy, kalansing ng espada. "Binibini! Anong nangyayari!?" Naramdaman ko ang pag-alog sakin at nang magising ako sa katotohanan ay napahawak ako sa ulo, kumikirot iyon na parang may pilit na pumapasok. "Masakit!" nasabunutan ko ang sarili kong buhok dahil sa sobrang sakit.

Isang babae ang kalaban niya. A girl with short black hair, naka-all black at may itim na lipstick. That girl has the same magic energy as Zora, I can feel it. Mas lalo akong nakaramdam ng excitement. This is going to be fun. Third POV Loud screams and cheers enveloped the grand hall. Tila naging laban lang ito sa pagitan ni Zora at ng babaeng kalaban niya. You can't blame the people watching, isang parte ng Haven clan ang sasabak sa entablado ngayon.

*Bzzt *bzzzt *bzzzt *bzzt* Mabilis pa sa alas kuwatro kong binuksan ang selpon ko na sobrang excited at may ngiti sa labi shaks! Umayos ka nga Lyn, para kang ewan diyan. Kinikilig. Paki mo, gani-ganito 'yong scene sa mga nababasa ko ehh. Wag naman sana mabihag ang puso ackkk STOP!!! Di ako 'to, nabuntis na nga lang saka pa ako gaganito aishhh!

Halos malaglag ang panga ko nang makita kong may dalawang guhit doon. Tumulo ang mga luha ko nang hindi ko namamalayan at ramdam ko ang panlalamig ng buo kong katawan habang nakatingin doon. Humagulhol ako nang iyak at napahawak sa tiyan ko. Iba't-ibang emosyon ang nararamdaman ko at pakiramdam ko ay para akong masusuka. "Z? Are you alright? Can you open the door?" sabi ni Lexy sa labas.

Napakaganda po dito napakasarap ng hangin sa aking balat ansariwa ng hanggin. "Tama ka iha napakasarap tumira sa lugar na ito" Ngunit kayo lamang po dito wala po kayong mga kapitbahay? "Wala iha nag iisa lamang ako sa lupa na ito." Hindi po ba kayo natatakot dito? "Bakit naman ako matatakot?wala naman dapat katakutan dito,at saka matagal na akong naninirahan dito sanay narin naman ako dito."

para sa akin? Siya ay sumulpot sa may pintuan, may hawak na tasa. — Oo. Babagay ito sa iyo. Ramdam kong nag-iinit ang aking mga pisngi. — Sobra naman ito. — Hindi. Ang "sobra" ay ang hayaan kang harapin ang araw na ito habang nakakapit ka sa lumang pangginaw. Yumuko ako, litong-lito.